25 pages by Akis Sadexis

25 pages by Akis Sadexis
25 PAGES BY AKIS SADEXIS : * HereticaFilosofia * Akis Sadexis * ΑιρετικήΦιλοσοφία * No Religions-Χωρίς Θρησκείες * ALL WE ARE RACISTS. WITH THE RACISTS. -Όλοι είμαστε ρατσιστές. Αλλά με τους ρατσιστές * SKG - Salonica - Selanik - סלוניקי- Salonique - سالونيك - Thessaloniki * " movement of free citizens" -‘’Κίνηση Ελεύθερων Πολιτών’’ - * I DEMAND - I DREAM OF A WORLD ΑΠΑΙΤΩ, ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ έναν κόσμο * Δεν έχει σημασία τι λέω, πρόσεξε τι εννοώ. Δεν έχει σημασία τι λες, αλλά σε ποιόν τα λες * ElGURU * PHILOSOPHICAL DEMOCRACY - ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ * InternationalismOecumenical * HereticaFilosofia.blogspot.com * The.Bigger.Philosophers * SadeVanzelo * SadeVanzelo-Σχεδιαστής * Leonardo DA VINCI * SadIcons * SADιΠοίηση * Anti-Racist Slogan of all Time * HERETICA FILOSOFIA by Akis Sadexis - YouTube *https://plus.google.com/u/0/115495858259733880175/posts * https://www.instagram.com/akis.sadexis/ * SSΔD3VΔNZ3LO (@AkisSadexis) | Twitter https://twitter.com/SDXZV - AKIS SADEXIS @SDXZV

Το πιό Αντιρατσιστικό σύνθημα όλων των εποχών (original-56 words)

Το πιό Αντιρατσιστικό σύνθημα όλων των εποχών (original-56 words)
Το πιό Αντιρατσιστικό σύνθημα όλων των εποχών (original-56 words) : Αν ο Χριστός σας είναι Εβραίος, το αυτοκίνητο σας ιαπωνικό, η πίτσα που τρώτε ιταλική, η δημοκρατία σας ελληνική, οι αριθμοί σας αραβικοί, τα γράμματά σας λατινικά, οι πολυεθνικές αμερικάνικες, η μουσική σας τσιγγάνικη, οι λέξεις σας βαλκάνιες, τα φαγητά σας τούρκικα, οι φουστανέλες αλβανικές, τα γαλακτοκομικά σας βουλγάρικα, τότε γιατί ο γείτονάς σας είναι ξένος? SADEXIS AKIS (May 2010)

anti-racist slogan of all time

Anti-Racist Slogan of all Time :
If Christ is a Jew, your car Japanese, pizza you eat Italian, Greek your democracy, your letters Latin, American multinationals, your numbers are Arabic, your music Gypsy, your words Balkans, your food Turks, Albanian fustanellas, your dairy Bulgarian, why your neighbor is a stranger ?
Akis Sadexis (May 2010)

I dream

I dream

manifesto SADEXI AKI

"ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΙ ΛΕΩ. ΠΡΟΣΕΞΕ ΤΙ ΕΝΝΟΩ. ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΙ ΛΕΣ. ΑΛΛΑ ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΤΑ ΛΕΣ."

I DEMAND - I DREAM OF A WORLD WITHOUT : FRONTIERS, RELIGION, RACISTS, ADDICTIONS, MURDERS, ABUSE, PAEDERASTS, DRUGDEALINGS, ARMY, POVERTY, GAMBLING, GUNS, EXPLOITATION, DOGMA, CENSORSHIP, HATE, ANIMAL ABUSE, REFUGEES, PARADES, THOSE WHO ARE KEPT IN THE DARK.
I DEMAND - I DREAM OF A WORLD FOR : DIALOGUE, BOOKS, RECYCLING, RELIGIOUS TOLERANCE, FREEDOM, CREMATION, TRANSPLANTS, EDUCATION, FRIENDSHIP, LOGIC, ENVIRONMENT, TRAVELLING, SEPARATION OF THE CHURCH FROM THE STATE, RESPECT, INDEPENDENCE, SCIENCE, MINORITY, ECOLOGY, LIVING TOGETHER FREE, PROTECTING ANIMALS, CIVILIZATION, HEALTH.
JUSTICE A WORLD WITH LESS CHILDREN, BECAUSE THE NEXT GENERATIONS WILL SUFFER.
THE WHOLE PLANET IS OUR PLACE.
APART FROM THE PLACE WE LIVE OR THE PLACE WE WERE BORN. WE ARE ALL BROTHERS, DESPITE OUR SEX OR RACE.
SADEXIS AKIS

.

Παρασκευή, 8 Ιανουαρίου 2016

ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΝ


Στις 23 Αυγούστου 1948 έγραφε στο ημερολόγιο του… «Στη Ρωσία δουλεύουν σα σκλάβοι για το κράτος, εδώ στην Αμερική δουλεύουν σα σκλάβοι για τα έξοδά τους. Οι άνθρωποι πηγαίνουν κάθε μέρα βιαστικά σε ανόητες δουλειές, τους βλέπεις να βήχουν πρωϊ-πρωϊ στο μετρό. Σπαταλούν την ψυχή τους σε πράγματα όπως το «νοίκι», τα «αξιοπρεπή» ρούχα, το υγραέριο, το ηλεκτρικό, την ασφάλεια και συμπεριφέρονται σα χωριάτες και είναι τρισευτυχισμένοι γιατί μπορούν να αγοράσουν διάφορα μπιχλιμπίδια στα μαγαζιά.
Η ζωή μου θα είναι σ’ ένα αγρόκτημα, όπου θα παράγω ο ίδιος ό,τι θέλω να φάω. Δεν θα κάνω τίποτα, μόνο θα κάθομαι κάτω από ένα δένδρο, ενώ οι σοδειές μου θα μεγαλώνουν, θα πίνω σπιτικό κρασί, θα γράφω μυθιστορήματα για να διαπαιδαγωγώ την ψυχή μου, θα παίζω με τα παιδιά μου και θα κοροϊδεύω τους άλλους τους φουκαράδες που θα βήχουν ασταμάτητα. Και πριν καλά – καλά καταλάβουν θα πηγαίνουν όλοι μαζύ με στρατιωτικό βήμα σε κάποιον ολέθριο πόλεμο που θα έχουν κηρύξει οι ηγέτες τους για να κρατήσουν τα προσχήματα. Σκατά στους Ρώσους, σκατά στους Αμερικάνους, σκατά σ’ όλους.
» …Έχω άλλο ένα μυθιστορήματα κατά νου, το Στο Δρόμο, και το σκέφτομαι συνεχώς. Δύο τύποι φθάνουνε με ωτοστόπ μέχρι την Καλιφόρνια, ψάχνοντας κάτι που ποτέ δεν βρίσκουν, και τελικά χάνουν τον εαυτό τους στο δρόμο και επιστρέφουν γεμάτοι ελπίδα για κάτι άλλο…».
Παίρνουμε το μικρόφωνο από το στόμα του και κατ’ αρχήν λέμε… Το μυθιστόρημα το έγραψε το 1951 κι όταν κατάφερε να βρει εκδότη μετά από έξι χρόνια, το βιβλίο αυτό, On The Road,Στο Δρόμο, έγινε η βίβλος της «άλλης» Αμερικής. Το ευαγγέλιο της γενηάς των μπήτνικ, ενός κινήματος με αναμφισβήτητο αρχάγγελο τον Τζακ Κέρουακ, τον συγγραφέα του Στο Δρόμο, που πέθανε σα σήμερα στις 21 Οκτωβρίου 1969, και με αφορμή τα 46 χρόνια από το θάνατό του ο αποδυτηριάκιας θα ασχοληθεί και μ’ αυτόν και μ’  όλη τη συμμορία του μπήτ, που ακόμα συγκινεί, ακόμα ζει, ακόμα προκαλεί.
Δεν μειονεκτεί σε φιλολογία και μυθολογία και κατά καιρούς επιθέσεις μνήμης από ιστορικούς και διανοητές, καλλιτέχνες και λογοτέχνες, ο θάνατος του Τζακ Κέρουακ μ’ αυτούς του Τζων Κένεντυ και της Μαίρυλιν Μονρόε. Μιλάμε για μια εμβληματική φιγούρα, έναν πλέον επιφανή Αμερικάνο συγγραφέα που η αληθινή ζωή του, από την αλητεία μέχρι τον αλκοολισμό, δεν έχει μεγάλη απόσταση με τους ήρωες των μυθιστορημάτων του.
Ποιοι ήταν οι beat, οι beatniks, που έσκασαν μύτη πριν από τους hippys, που επηρέασαν αποφασιστικά την αμερικάνικη συνείδηση, όπως καταγράφεται στη μουσική και το σινεμά; Και γιατί από την πρώτη στιγμή χαρακτηρίστηκε σαν ο απόλυτος μπήτνικ ο αποδυτηριάκιας; Επειδή ο αποδυτηριάκιας επιτόπου θεωρήθηκε κι αυτός αντισυμβατικός, αναρχικός, αντικαθεστωτικός, ενάντια σε κάθε τι καθωσπρέπει, όπως η παρέα του Τζακ Κέρουακ, του αρχηγού, του ευαγγελιστή των beatniks.
Θρύλος είναι το βιβλίο On The Road. Στο Δρόμο… Αυτή είναι η σκέψη του Jack Kerouac, ενός ατόμου που ένοιωθε την ελευθερία του δρόμου… Την επιθυμία για το ταξίδι χωρίς προορισμό, χωρίς επιστροφή… Στο δρόμο να βρίσκεται, στο δρόμο να τρέχει με το αυτοκίνητο, χωρίς να ψάχνει κάτι…
Ο κόσμος δεν μάς ανήκει, θα σου πει ο Κέρουακ, δικός σου είναι μόνο ο ανοικτός δρόμος που σού επιτρέπει να κάνεις ό,τι γουστάρεις και να παίρνεις δύναμη για τη ζωή, δηλαδή να μπεκροπίνεις, να γαμάς μουνιά ασύστολα, να διαλογίζεσαι με τον Βούδα και να καταπίνεις όσα χάπια παραισθησιογόνα βρίσκονται μπροστά σου…
Αυτή είναι η ζωή, κατά τον Κέρουακ, σε μετάφραση του αποδυτηριάκια.
Ο ίδιος ο Κέρουακ έγραψε στο ημερολόγιο του, σε ηλικία 27 χρόνων… «Περπατάω στο σκοτάδι και κανείς δεν μπορεί να με βοηθήσει παρά μόνο ο τρελλός μου εαυτός. Θέλω να επικοινωνήσω με τον Ντοστογιέφσκι στον ουρανό… Υπόσχομαι ότι θα πεθάνω ουρλιάζοντας και γελώντας».
Τα ημερολόγια του Κέρουακ δεν έχουν εκδοθεί, μιλάμε για 200 τόμους. Είχαν φυλαχθεί σε θησαυροφυλάκιο και ανήκαν στη γυναίκα του η οποία δεν ήθελε να δημοσιοποιηθούν μέχρι το θάνατό της. Η Σταυρούλα Σαμπατάκου, αυτή ήταν η τρίτη σύζυγος του Τζάκ, η Στέλλα Σαμπάς, τέσσερα χρόνια μεγαλύτερή του, πέθανε πριν από 20 χρόνια και τότε ανοίχτηκαν τα ημερολόγια του ανθρώπου του δρόμου. Του δρόμου κι ό,τι συμβολίζει αυτό, όχι τη νύχτας.
Γουστάρω τον Βούδα, γράφει ο Τζάκ Κέρουακ…, κτυπημένος από αποδυτηριακισμό, διότι διάβασε Αποδυτηριάκια πριν αυτός εμφανισθεί στον «ΦΙΛΑΘΛΟ»…, επειδή ο Βούδας είπε πώς ό,τι είπε δεν ήταν αλήθεια, ούτε ψέμματα… Αυτό, λέει ο Κέρουακ, είναι το μοναδικό αληθινό, το μόνο σωστό πράμα που άκουσα ποτέ και ηχεί σαν καμπάνα από σύννεφα, ένα ισχυρό υπερκόσμιο γκονγκ… Αποστολή σου είναι να αφυπνισθείς… Η φώτιση δεν έρχεται καθώς στοχάζεται με το χέρι στο μάγουλο. Όχι. Η φώτιση έρχεται εκεί που μασάς ένα ροδάκινο ή, καθαρίζεις μια μπουκωμένη ξυλόσομπα βλαστημώντας.
Έγραψε τους Αλήτες του Ντάρμα, μετά την επαφή του με το βουδισμό. The Darma Bums. Και την Σούτρα της Χρυσής Αιωνιότητος, κι αυτό το βιβλίο επίσης σχετικά με το βουδιστικό διαλογισμό. The Big Sur. Φοβερά πράγματα. Πήγε και άραξε τρεις μήνες σ’ ένα βουνό κι ενώ μαγείρευε κονσέρβες και κτυπούσε μύγες, δηλαδή τίποτα το αξιόλογο, διότι σύμφωνα με το βουδιστικό πνευματισμό το τίποτα είναι το παν…, εκεί, λοιπόν, στην ερημιά και στα υψηλά περίμενε να τον βαρέσουν οι εκλάμψεις και να ξυπνήσουν τη σκέψη του, για να την προσγειώσουν στις αρετές της ινδικής φιλοσοφίας. Και μετά επέστρεψε στην πόλη… Από τον απομονωτισμό και τη νιρβάνα στη χυδαιότητα της καθημερινότητας για να συναντηθεί όχι με τον Θεό, αλλά με τον εαυτό του, δηλαδή τα ποτά, τα τσιγάρα και τα ναρκωτικά.
Η αγία τριάδα των μπήτνικ είναι ο Τζακ Κέρουακ, ο Ουϊλιαμ Μπάροουζ και ο Αλαίν Γκίνσμπεργκ. Φιλαράκια. Η παρέα. Η αποθέωση της χημείας. Ο ένας έδινε στον άλλον και ο καθένας έπαιρνε από τον άλλον. Τρεις διαφορετικοί τύποι, από διαφορετικές αφετηρίες που τους ένωσε η ποίηση, η λογοτεχνία και πάνω από όλα το αλκοόλ, η τζαζ, τα ναρκωτικά, ο βουδισμός και το σεξ. Και το μακρυά από την πόλη η οποία πόλη δεν σου δίνει το νόημα της ζωής. Αυτοί οι τρεις, και μετά κόλλησαν κι άλλοι στο συνάφι, ο Γκρέγκορυ Κόρσο, ο Πήτερ Ορλόφσκι, ο Λώρενς Φερλιγκέτυ, η Αν Ουώλντμαν, ο Χέμπερτ Χάνκε, ένας «αντιστασιακός» ομοφυλόφιλος και νονός της Beat, της λέξεως που εκφράζει την καταπιεσμένη γενηά τους.
Ο Αλαίν Γκίνσμπεργκ, εβραιόφατσα της αριστεράς, είναι ο συγγραφέας του περιβόητου Ουρλιαχτού, ενός επικού ποιήματος διαμαρτυρίας για τον καταναλωτισμό κι αυτός είναι που κατά κάποιο τρόπο δένει τους χίπυ με τους μπήτνικ. Πριν την πέσει στον βουδισμό είχε προσπαθήσει να αλλάξει τον κόσμο. Στην Ελλάδα είχε έρθει το 1962 και φιλοξενήθηκε από τον Έλληνα μπήτνικ Πάνο Κουτρουμπούση.
Βεβαίως έφθασε και στην Ελλάδα το κίνημα των μπήτνικ και, βέβαια, επειδή οι προφήτες και οι ιερείς του κινήματος στις ΗΠΑ ήταν διανοούμενοι, εδώ ακούμπησε πλουσιόπαιδα, κάποιους μποέμ που έκαναν το πέραν από τα κόμματα κυριλάτο χαβαλέ τους σε διάσταση κοινωνικής ανατροπής. Κορυφαίο άτομο ο πασίγνωστος Σίμος ο Υπαρξιστής, κατά κόσμον Σίμος Τσαπνίδης, που σαν άλλος Διογένης της αρχαιότητος, έμενε σε ξύλινη παράγκα στου Ψυρρή, στο «γήπεδο» των υπαρξιστών.
Να αναφέρουμε τους Έλληνες μπήτνικ, που όμως αποτελούσαν μια άλλου τύπου σχολή στο διεθνές κίνημα. Νίκος Καρούζος, Θωμάς Γκόρπας, Τάσος Δινέγρης, ποιητές. Σταύρος Τορνές, κινηματογραφιστής. Λεωνίδας Χρηστάκης, εκδότης. Αλέκος Σχοινάς, δημοσιογράφος. Από κοντά, οι Πάνος Κουτρουμπούσης, ο τραγουδοποιός Δημήτρης Πουλικάκος, ο άνευ ειδικότητος αλλά κοντά στη μουσική και ανοικτός σε κάθε νέο ρεύμα Τάσος Φαληρέας, ο ποιητής Νάνος Βαλαωρίτης, ο ζωγράφος Αλέξης Ακριθάκης, ο ποιητής Γιώργος Μακρής που αυτοκτόνησε. Επιστροφή στον Τζακ Κέρουακ…
Όλα ξεκίνησαν από έναν αξιολάτρευτο αλανιάρη, με το όνομα Νηλ Κάσαντυ. Η προσωποποίηση του ξέγνοιαστου καβαλάρη. Ο τύπος. Το άτομο. Ο αδελφός για τον Τζακ Κέρουακ. Τον άκουγε και τον χαιρόταν τον Νηλ. Αυτός πρέπει να οδήγησε την σκέψη του Στο Δρόμο. Στην ελευθερία του δρόμου. Στη δραπέτευση από την πόλη. Στο περιθώριο. Στη ζωή έξω από τη «ζωή».
…Δύο είναι οι ήρωες του μυθιστορήματος Στο Δρόμο… Ο ένας είναι ο ίδιος ο Κέρουακ, με το όνομα Σαλ Παραντάιζ και ο άλλος ο Νηλ Κάσαντυ, με το όνομα Ντην Μοριάρτυ. Κι αυτός, ο Ντήν, δηλαδή ο Νηλ, έγινε το είδωλο, η μόδα της επόμενης δεκαετίας στις ΗΠΑ κι όχι μόνον… Ο Μπραντ Πητ θα έπαιζε το ρόλο στο σινεμά, αλλά τελικά δεν την έκανε την ταινία ο Φράνσις Φορντ Κόπολα.
Το Νο2 της παρέας είναι ο αριστοκρατικής καταγωγής Ουϊλιαμ Μπάροουζ, μέγιστη κωλόμπα, πεθαμένος κι αυτός…, όλοι έχουν πάει στον παράδεισό τους. Δεν το είπαμε αυτό. Δεν υπάρχει κόλαση για τους μπήτνικ. Ούτε παράδεισος. Υπάρχει για τον καθένα ο δικός του παράδεισος. Ο Μπάροουζ τρέλλανε την Αμερική με το έργο του Junky, που είναι ένας ύμνος για τα πρεζόνια της ηρωίνης. Το Junky εκδόθηκε με πρόλογο του ποιητή Αλαιν Γκίνσμπεργκ κι εδώ να αναφέρουμε ότι θα αποφύγουμε τα προσωπικά τους ανομολόγητα…, ίσως γιατί όχι να μην τους ενδιαφέρει να αποκαλυφθούν…, τα σεξουαλικά κολλητηλίκια μεταξύ τους. Πάντως, τα παιδιά, ό,τι κάνανε, από παρτούζες μέχρι μεθύσια μέχρι τελικής πτώσεως, το έκαναν σκόπιμα, όχι από εθισμό.., έτσι για να ξεπεράσουν τα όρια, να φθάσουν σε παραληρηματικές καταστάσεις και εκτός εαυτού, αλλοπαρμένοι, να συναντούν πνευματικά ό,τι δεν μπορεί να τους δώσει η κονσερβοποιημένη ζωή.
Ο Τζακ Κέρουακ ζει. Για τους φανατικούς θαυμαστές του, που νοιώθουν προσκυνητές του, και κάθε χρόνο, την ημέρα του θανάτου του, μαζεύονται και κάνουν ένα μνημόσυνο πίνοντας και διαβάζοντας κείμενα από τα έργα του. Καναδικής καταγωγής ο Κέρουακ γεννήθηκε στο Λόουελ της Μασαχουσέτης και πέρυσι, στα 50 χρόνια από το θάνατο του, έγινε της πουτάνας το μαγκάλι. Στο ρεστωράν που πήγαινε και είναι ελληνικής ιδιοκτησίας. Κι άλλο τεράστιο γλέντι έγινε στο μπαρ της περιοχής που σύχναζε, κι εκεί, επίσης ελληνικής ιδιοκτησίας, υπάρχει εκτεθειμένη η σχολική τσάντα που πήγαινε στο γυμνάσιο ο Τζακ.
Φοβάμαι ότι δεν πρόλαβα, εννοώ ό,τι δεν χώρεσαν σ’ όλο το σεντόνι, αυτά που αξίζει να γραφτούν, όχι τόσο για τον Τζακ Κέρουακ, όσο για τη σφραγίδα που έπεσε στην Αμερική, χωρίς αυτός να το επιδιώξει. Οπότε μάλλον θα επανέλθω την προσεχή Κυριακή.
http://www.apodytiriakias.gr/sentonia/2013/02/21/to-tipota-einai-to-pan.aspx

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου