25 pages by Akis Sadexis

25 pages by Akis Sadexis
25 PAGES BY AKIS SADEXIS : * HereticaFilosofia * Akis Sadexis * ΑιρετικήΦιλοσοφία * No Religions-Χωρίς Θρησκείες * ALL WE ARE RACISTS. WITH THE RACISTS. -Όλοι είμαστε ρατσιστές. Αλλά με τους ρατσιστές * SKG - Salonica - Selanik - סלוניקי- Salonique - سالونيك - Thessaloniki * " movement of free citizens" -‘’Κίνηση Ελεύθερων Πολιτών’’ - * I DEMAND - I DREAM OF A WORLD ΑΠΑΙΤΩ, ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ έναν κόσμο * Δεν έχει σημασία τι λέω, πρόσεξε τι εννοώ. Δεν έχει σημασία τι λες, αλλά σε ποιόν τα λες * ElGURU * PHILOSOPHICAL DEMOCRACY - ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ * InternationalismOecumenical * HereticaFilosofia.blogspot.com * The.Bigger.Philosophers * SadeVanzelo * SadeVanzelo-Σχεδιαστής * Leonardo DA VINCI * SadIcons * SADιΠοίηση * Anti-Racist Slogan of all Time * HERETICA FILOSOFIA by Akis Sadexis - YouTube *https://plus.google.com/u/0/115495858259733880175/posts * https://www.instagram.com/akis.sadexis/ * SSΔD3VΔNZ3LO (@AkisSadexis) | Twitter https://twitter.com/SDXZV - AKIS SADEXIS @SDXZV

Το πιό Αντιρατσιστικό σύνθημα όλων των εποχών (original-56 words)

Το πιό Αντιρατσιστικό σύνθημα όλων των εποχών (original-56 words)
Το πιό Αντιρατσιστικό σύνθημα όλων των εποχών (original-56 words) : Αν ο Χριστός σας είναι Εβραίος, το αυτοκίνητο σας ιαπωνικό, η πίτσα που τρώτε ιταλική, η δημοκρατία σας ελληνική, οι αριθμοί σας αραβικοί, τα γράμματά σας λατινικά, οι πολυεθνικές αμερικάνικες, η μουσική σας τσιγγάνικη, οι λέξεις σας βαλκάνιες, τα φαγητά σας τούρκικα, οι φουστανέλες αλβανικές, τα γαλακτοκομικά σας βουλγάρικα, τότε γιατί ο γείτονάς σας είναι ξένος? SADEXIS AKIS (May 2010)

anti-racist slogan of all time

Anti-Racist Slogan of all Time :
If Christ is a Jew, your car Japanese, pizza you eat Italian, Greek your democracy, your letters Latin, American multinationals, your numbers are Arabic, your music Gypsy, your words Balkans, your food Turks, Albanian fustanellas, your dairy Bulgarian, why your neighbor is a stranger ?
Akis Sadexis (May 2010)

I dream

I dream

manifesto SADEXI AKI

"ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΙ ΛΕΩ. ΠΡΟΣΕΞΕ ΤΙ ΕΝΝΟΩ. ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΙ ΛΕΣ. ΑΛΛΑ ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΤΑ ΛΕΣ."

I DEMAND - I DREAM OF A WORLD WITHOUT : FRONTIERS, RELIGION, RACISTS, ADDICTIONS, MURDERS, ABUSE, PAEDERASTS, DRUGDEALINGS, ARMY, POVERTY, GAMBLING, GUNS, EXPLOITATION, DOGMA, CENSORSHIP, HATE, ANIMAL ABUSE, REFUGEES, PARADES, THOSE WHO ARE KEPT IN THE DARK.
I DEMAND - I DREAM OF A WORLD FOR : DIALOGUE, BOOKS, RECYCLING, RELIGIOUS TOLERANCE, FREEDOM, CREMATION, TRANSPLANTS, EDUCATION, FRIENDSHIP, LOGIC, ENVIRONMENT, TRAVELLING, SEPARATION OF THE CHURCH FROM THE STATE, RESPECT, INDEPENDENCE, SCIENCE, MINORITY, ECOLOGY, LIVING TOGETHER FREE, PROTECTING ANIMALS, CIVILIZATION, HEALTH.
JUSTICE A WORLD WITH LESS CHILDREN, BECAUSE THE NEXT GENERATIONS WILL SUFFER.
THE WHOLE PLANET IS OUR PLACE.
APART FROM THE PLACE WE LIVE OR THE PLACE WE WERE BORN. WE ARE ALL BROTHERS, DESPITE OUR SEX OR RACE.
SADEXIS AKIS

.

Σάββατο, 1 Ιουνίου 2013

Τέταρτη Διεθνής - Fourth International

Τέταρτη Διεθνής



Το έμβλημα της Τέταρτης Διεθνούς
Η Τέταρτη Διεθνής (FI) είναι μια διεθνής κομμουνιστική οργάνωση, που δουλεύει ενάντια, τόσο στον καπιταλισμό, όσο και στο σταλινισμό. Αποτελείται από οπαδούς του Λέων Τρότσκι και παλεύει για τη τελική νίκη της εργατικής τάξης για την επικράτηση του σοσιαλισμού.
Στη Γαλλία το 1938, ο Τρότσκι και πολλοί υποστηριχτές του, όντας εξόριστοι από τη Σοβιετική Ένωση, θεώρησαν ότι η Κομιντέρν είχε χαθεί, χάριν του Σταλινισμού, και ήταν ανίκανη να καθοδηγήσει τη διεθνή εργατική τάξη, για να πάρει την εξουσία. Έτσι, ίδρυσαν την ανταγωνιστική της «Τέταρτη Διεθνή». Μέσω του καλύτερου κομματιού της ύπαρξής της, η Τέταρτη Διεθνής καταδιώχθηκε από τους πράκτορες της Σοβιετικής μυστικής αστυνομίας, δέχθηκε την καταστολή καπιταλιστικών κρατών, όπως η Γαλλία και οι Ηνωμένες Πολιτείες, και δεν γινόταν αποδεκτή από τους πιστούς της Σοβιετικής Ένωσης και, αργότερα, του Μαοϊσμού, επειδή τη θεωρούσαν νόθα, μια θέση που εκείνοι οι κομμουνιστές κρατούν ακόμη και σήμερα.
Πάλεψε για να διατηρήσει την επικοινωνία των διαφόρων τμημάτων κάτω από αντίξοες συνθήκες, παρανομίας και χλευασμού, σχεδόν σε όλο τον κόσμο, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Όταν ξεσπούσαν εργατικές εξεγέρσεις, βρισκόταν κυρίως κάτω από την επιρροή Σοβιετικών, Μαοϊκών, Σοσιαλδημοκρατών και εθνικιστικών ομάδων, που οδηγούσαν σε περαιτέρω προδοσίες και ήττες τους Τροτσκιστές.
Η Τέταρτη Διεθνής υπέστη διάσπαση το 1940 και μια ακόμη μεγαλύτερη το 1953. Παρά την μερική ενοποίηση του 1963, περισσότερες των μία ομάδων ισχυρίζονται ότι αντιπροσωπεύουν την πολιτική συνέχεια της Τέταρτης Διεθνούς. Η διευρυμένη λίστα των Τροτσκιστικών Διεθνών είναι διασπάσεις πάνω στην οργάνωση εκείνη, οι οποίες αποτελούν την πολιτική συνέχειά της.

Πίνακας περιεχομένων

Τροτσκισμός

Οι ίδιοι οι Τροτσκιστές θεωρούν ότι δουλεύουν ενάντια στον καπιταλισμό και το Σταλινισμό. Ο Τρότσκι συνηγόρησε υπέρ της προλεταριακής επανάστασης, όπως την παρουσίασε στη θεωρία του για τη «διαρκή επανάσταση», και πίστευε ότι ένα εργατικό κράτος δε θα ήταν ικανό να αντέξει στις πιέσεις του εχθρικού παγκόσμιου καπιταλισμού, εκτός εάν γίνονταν σοσιαλιστικές επαναστάσεις και στις άλλες χώρες. Αυτή η θεωρία ήταν προοδευτική, σε αντίθεση με την άποψη που υποστήριζαν οι Σταλινικοί(«Σοσιαλισμός σε μία μόνη χώρα»). Επιπλέον, ο Τρότσκι και οι υποστηριχτές του άσκησαν οξεία κριτική στην αυξανόμενη ολοκληρωτική φύση της κυριαρχίας του Ιωσήφ Στάλιν. Έτσι, αντιμετωπίζοντας την ολοένα και πιο αυξανόμενη έλλειψη της δημοκρατίας στη Σοβιετική Ένωση, κατέληξαν στο ότι δεν ήταν πια ένα σοσιαλιστικό εργατικό κράτος, αλλά ένα εκφυλισμένο εργατικό κράτος.

Πολιτικές Διεθνείς

Μια πολιτική διεθνής είναι ένας οργανισμός πολιτικών κομμάτων ή στελεχών, με στόχο το συντονισμό των δράσεών τους για ένα συγκεκριμένο σκοπό. Υπήρχε μεγάλη παράδοση στους σοσιαλιστές, που οργανώνονταν σε διεθνή βάση, και ο Καρλ Μαρξ είχε καθοδηγήσει τη Διεθνή Ένωση Εργατών, που αργότερα έγινε γνωστή, ως «Πρώτη Διεθνής».
Όταν διαλύθηκε η Πρώτη Διεθνής το 1876, έγιναν αρκετές προσπάθειες για να αναβιώσει η οργάνωση, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία της σοσιαλιστικής Δεύτερης Διεθνούς. Αυτή, με τη σειρά της, χρεοκόπησε το 1916, το οποίο οφείλεται στις διαφωνίες πάνω στο θέμα του πολέμου. Αν και η οργάνωση ανασυγκροτήθηκε το 1923, ως Σοσιαλιστική και Εργατική Διεθνής, οι υποστηριχτές της Οκτωβριανής Επανάστασης και των Μπολσεβίκων ίδρυσαν την Κομιντέρν, που τη θεωρούσαν ως Τρίτη Διεθνή. Αυτή οργανώθηκε πάνω στη βάση του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, με τα κόμματα που τη συνέθεταν να υποχρεώνονται να παλεύουν για τις πολιτικές που υιοθετούσε το σώμα ως σύνολο.
Με το να ονομάζονται ως Τέταρτη Διεθνής, «Το Παγκόσμιο Κόμμα της σοσιαλιστικής επανάστασης», οι Τροτσκιστές διεκδικούσαν δημόσια τη συνέχειά τους από την Κομιντέρν, και τους προκατόχους της. Η αναγνώριση της σπουδαιότητας των πρώτων εκείνων Διεθνών, ταίριαξε με την πεποίθηση ότι τελικά εκείνες εκφυλίστηκαν. Αν και η Δεύτερη Διεθνής και η Κομιντέρν υπήρχαν ακόμη, οι Τροτσκιστές δεν πίστευαν ότι εκείνες οι οργανώσεις ήταν ικανές να υποστηρίξουν τον επαναστατικό σοσιαλισμό και διεθνισμό.
Η ίδρυση της Τέταρτης Διεθνούς πήρε περισσότερο ώθηση από τη θέληση για τη δημιουργία ενός ισχυρότερου πολιτικού ρεύματος, παρά απ’ ότι θα μπορούσε να θεωρηθεί περισσότερο αντιπολίτευση της Κομιντέρν και της Σοβιετικής Ένωσης. Ο Τρότσκι πίστευε ότι η δημιουργία του ήταν το πιο επείγον για το ρόλο που θεωρούσε ότι θα έπαιζε στον επικείμενο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η απόφαση να δημιουργηθεί η Διεθνής

Ο Τρότσκι και οι υποστηρικτές είχαν δημιουργηθεί από το 1923 ως Αριστερή Αντιπολίτευση, ως αντιπολίτευση μέσα στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Αντιτάχθηκαν στην γραφειοκρατικοποίηση του Σοβιετικού κράτους, που την ανέλυσαν ότι προκλήθηκε-εν μέρει-από τη φτώχεια και απομόνωση της Σοβιετικής οικονομίας. Η σταλινική θεωρεία του σοσιαλισμού σε μια χώρα αναπτύχθηκε ως αντίθεση στη θεωρεία του Τρότσκι για τη Διαρκή Επανάσταση, που υποστήριζε ότι ο καπιταλισμός ήταν ένα παγκόσμιο σύστημα και χρειαζόταν μια παγκόσμια επανάσταση για να τον αντικαταστήσει με το σοσιαλισμό. Πριν το 1924, οι διεθνείς προοπτικές των Μπολσεβίκων είχαν καθοδηγηθεί από τις θέσεις του Τρότσκι. Ο Τρότσκι υποστήριζε ότι η θεωρεία του Στάλιν αντιπροσώπευαν τα συμφέροντα των γραφειοκρατικών στοιχείων, σε πλήρη αντίθεση προς την εργατική τάξη.
Στις αρχές του 1930, ο Τρότσκι και οι υποστηρικτές του πίστευαν ότι η επιρροή του Στάλιν πάνω στη Τρίτη Διεθνή μπορούσε να καταπολεμηθεί «από τα μέσα» και να προκαλέσουν μια υποχώρηση, με αργούς ρυθμούς. Έτσι οργανώθηκαν οι ίδιοι στη Διεθνή Αριστερή Αντιπολίτευση, που έτεινε να είναι μια ομάδα αντί-Σταλινικών μέσα στη Τρίτη Διεθνή. Ο Τρότσκι υποστήριξε ότι η πολιτική της Τρίτης Περιόδου της Κομιντέρν είχαν συμβάλλει στις άνοδο του Αδόλφου Χίτλερ στη Γερμανία, και εκείνη των Λαϊκών Μετώπων (σκοπεύοντας να ενώσει όλων των δήθεν αντιφασιστών), διέσπειραν το ρεφορμισμό και πασιφιστές και «καθάρισαν το δρόμο για το φασιστικό ολίσθηση». Από το 1935, τόνισε ότι η Κομιντέρν είχε πέσει, δίχως γυρισμό, στα χέρια της Σταλινικής γραφειοκρατίας. Εκείνος και οι υποστηρικτές του, διαγράφηκαν από την Τρίτη Διεθνή, συμμετείχαν σε μια συνδιάσκεψη του Γραφείου του Λονδίνου των σοσιαλιστικών κομμάτων, που βρίσκονταν έξω από τη Δεύτερη Διεθνή και τη Κομιντέρν. Τρία από τα κόμματα εκείνα προσχώρησαν στην Αριστερή Αντιπολίτευση, υπογράφοντας ένα ντοκουμέντο του Λέον Τρότσκι, που καλούσε για μια Τέταρτη Διεθνή, η οποία έγινε γνωστή ως «Απόφαση των Τεσσάρων». Από αυτά, τα δύο, αποστασιοποιηθήκαν εξαιτίας διαφωνιών, ενώ το Γερμανικό Επαναστατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα δούλεψε με τη Διεθνή Αριστερή Αντιπολίτευση, για να διακηρύξουν τη δημιουργία της Διεθνούς Κομμουνιστικής Λίγκας.
Αυτή η κατάσταση αμφισβητήθηκε από τον Αντρές Νιν και κάποια άλλα μέλη της Λίγκας, που δεν υποστήριξαν το κάλεσμα για τη νέα Διεθνή. Αυτή η ομάδα έθεσε ως προτεραιότητα την αναδιοργάνωση με τις άλλες ομάδες της κομμουνιστικής αντιπολίτευσης, κυρίως τη Διεθνή Κομμουνιστική Αντιπολίτευση, που συνδέονταν με την Δεξιά Αντιπολίτευση στο Σοβιετικό Κόμμα, μια ανασυγκρότηση που οδήγησε τελικά στη δημιουργία του Διεθνούς Γραφείου για την Επαναστατική Σοσιαλιστική Ενότητα. Ο Τρότσκι θεώρησε ότι αυτές οι οργανώσεις ήταν κεντριστικές. Σε αντίθεση με το Τρότσκι, το Ισπανικό τμήμα συγχωνεύτηκε με το Ισπανικό τμήμα του ICO(Δεξιάς Αντιπολίτευσης), δημιουργώντας το POYM. Ο Τρότσκι επισήμανε ότι η συγχώνευση αυτή, ήταν συνθηκολόγηση με το κεντρισμό. Το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα της Γερμανίας, μια αριστερή διάσπαση από το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Γερμανίας, που ιδρύθηκε το 1931, συνεργάστηκε-για σύντομη χρονική περίοδο-με τη Διεθνή Αριστερή Αντιπολίτευση αλλά σύντομα απόρριψε το κάλεσμα για νέα Διεθνή.
Το 1935, ο Τρότσκι έγραψε μια Ανοικτή Επιστολή για τη Τέταρτη Διεθνή, επαναφέροντας την Απόφαση των Τεσσάρων, κάνοντας αναφορά για την πρόσφατη πορεία του Κομιντέρν και της Δεύτερης Διεθνούς. Η «Πρώτη Διεθνής Συνδιάσκεψη για τη Τέταρτη Διεθνούς» διοργανώθηκε στο Παρίσι τον Ιούνιο του 1936, παρουσιάζει την τοποθεσία του, τη Γένοβα, για λόγους ασφάλειας. Αυτή η συνδιάσκεψη διέλυσε τη Διεθνή Κομμουνιστική Λίγκα, ιδρύθηκε-στη θέση του-το Κίνημα της Τέταρτης Διεθνούς, πάνω στις προοπτικές του Τρότσκι.
Η ίδρυση της Τέταρτης Διεθνούς θεωρήθηκε ως κάτι περισσότερο από την εκ νέου ονομασία μιας διεθνούς τάσης, που υπήρχε ήδη. Ειπώθηκε ότι η Τρίτη Διεθνής είχε εκφυλισθεί τελείως και έτσι θεωρήθηκε ως αντεπαναστατική οργάνωση, που την ώρα της κρίσης θα υπεράσπιζε τον καπιταλισμό. Ο Τρότσκι πίστευε ότι ο επερχόμενος Παγκόσμιος Πόλεμος θα παρήγαγε ένα επαναστατικό κύμα της τάξης και των ταξικών αγώνων, περισσότερο απ’ ότι είχε δημιουργήσει ο Πρώτος Παγκόσμιος.
Ο Στάλιν αντέδρασε στην αυξανόμενη δύναμη των οπαδών του Τρότσκι, με ένα κύμα πολιτικών σφαγών των ανθρώπων μέσα στη Σοβιετική Ένωση, και τη δολοφονία των υποστηριχτών του Τρότσκι και της ευρύτερης οικογένειας. Είχε πράκτορες, για να υποβάλουν σε μελέτη ιστορικά ντοκουμέντα και φωτογραφίες, προκειμένου να προσπαθήσουν να σβήσει την ανάμνηση του Τρότσκι από τα ιστορικά βιβλία. Σύμφωνα με την εφημερίδα Επαναστατική Ιστορία, οι υποστηρικτές του Στάλιν στράφηκαν στον αντισημιτισμό, για να ταράξουν το κοινό συναίσθημα ενάντια στο Τρότσκι. Η κόρη του Στάλιν υποστήριξε ότι η πάλη του με το Τρότσκι αποτέλεσε το θεμέλιο λίθο για τις μετέπειτα αντισημιτικές εκστρατείες.

Το ιδρυτικό συνέδριο

Η λογική της Διεθνούς ήταν να συγκροτήσει νέα μαζικά κόμματα, ικανά να καθοδηγήσουν επιτυχείς εργατικές επαναστάσεις. Το είδαν αυτό, από ένα αυξανόμενο κύμα που θα αναπτυσσόταν παράλληλα και, ως αποτέλεσμα, του επερχόμενου του Παγκόσμιου Πολέμου. Τριάντα αντιπρόσωποι προσήλθαν στην ιδρυτική συνδιάσκεψη, που διοργανώθηκαν το Σεπτέμβριο του 1938, στο σπίτι του Αλφρέντ Ροσμέρ, λίγο έξω από το Παρίσι. Παρόντες στη συνάντηση ήταν αντιπρόσωποι από τις κυριότερες χώρες της Ευρώπης, και από τη Βόρεια Αμερική, αν και λόγω του κόστους και της απόστασης, προσήλθαν λίγοι από την Ασία και τη Λατινική Αμερική. Συγκροτήθηκε μια Διεθνής Γραμματεία, με τις ηγετικές φιγούρες εκείνης της περιόδου και από πολλές χώρες, όπου οι Τροτσκιστές ήταν ενεργοί πολιτικά. Ανάμεσα στις αποφάσεις που πάρθηκαν από την συνδιάσκεψη, ήταν το Μεταβατικό Πρόγραμμα.
Το Μεταβατικό Πρόγραμμα ήταν το κεντρικό προγραμματικό κείμενο του συνεδρίου, που συνόψιζε την στρατηγική του και το σύνολο των τακτικών για την επαναστατική περίοδο, που είδε να ανοίγεται, ως αποτέλεσμα του πολέμου που είχε προβλέψει μερικά χρόνια πριν. Δεν είναι, ωστόσο, το οριστικό πρόγραμμα της Τέταρτης Διεθνούς-όπως λέγεται συχνά-αλλά αντίθετα, περιέχει ένα σύνολο των αντιλήψεων εκείνης της περιόδου και μιας σειράς μεταβατικών πολιτικών, που σχεδιάστηκαν για να αναπτύξουν την ταξική πάλη για την εργατική εξουσία.

Β' Παγκόσμιος Πόλεμος

Με το ξέσπασμα του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, το 1939, η Διεθνής Γραμματεία μετακόμισε στην Νέα Υόρκη. Η αρμόδια Διεθνής Εκτελεστική Επιτροπή απέτυχε να συναντηθεί, κατά μεγάλο βαθμό, λόγω της πάλης ,που ξέσπασε, μέσα στο Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα των Η.Π.Α. (SWP), ανάμεσα στους υποστηριχτές του Τρότσκι και την τάση των Μαξ Σάχτμαν, Μάρτιν Άμπερν και Τζέιμς Μπάρναμ. Την γραμματεία αποτελούσαν εκείνα τα μέλη της επιτροπής που βρίσκονταν ήδη στην πόλη, οι περισσότεροι από τους οποίους ήταν ομοϊδεάτες του Σάχτμαν. Η διαφωνία επικεντρώθηκε πάνω στη διαφωνία των Σαχτμανικών με την εσωκομματική πολιτική του SWP, και πάνω στην άνευ όρων υπεράσπιση της Σοβιετικής Ένωσης.
Ο Τρότσκι άνοιξε δημόσια συζήτηση με το Σάχτμαν και το Μπάρναμ και ανέπτυξε τις θέσεις του σε μια σειρά άρθρων πολεμικής, που γράφηκαν από το 1939-40 και επιτέλεσαν αργότερα το βιβλίο «Στην Υπεράσπιση του Μαρξισμού». Η Τάση των Σάχτμαν και Μπάρναμ αποχώρησε από τη Διεθνή στις αρχές του 1940, παράλληλα με το 40% των μελών της οργάνωσης, πολλοί από τους οποίους έγιναν ιδρυτικά μέλη του Εργατικού Κόμματος.

Έκτακτη Συνδιάσκεψη

Τον Μάιο του 1940, πραγματοποιήθηκε μια έκτακτη συνδιάσκεψη της Διεθνούς σε μια μυστική τοποθεσία «κάπου στο Δυτικό Ημισφαίριο». Υιοθέτησε ένα μανιφέστο που το προετοίμασε ο Τρότσκι, λίγο πριν τη δολοφονία του και μια σειρά για τις πολιτικές της Διεθνούς, συμπεριλαμβανομένου ενός καλέσματος της Διεθνούς στα δύο-τότε χωριστά της τμήματα, στη Βρετανία.
Τα μέλη της Γραμματείας διαγράφηκαν από την έκτακτη συνδιάσκεψη, με τη στήριξη του ίδιου του Τρότσκι. Ενώ ο ηγέτης του SWP Τζέιμς Π.Κάνον είπε αργότερα ότι δεν πίστευε ότι η διάσπαση θα ήταν οριστική και τελική, οι δύο ομάδες δεν ξαναενώθηκαν. Εκλέχθηκε νέα Διεθνής Εκτελεστική Επιτροπή, που βρίσκονταν κάτω από την αυξανόμενη επιρροή του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος.
Η Τέταρτη Διεθνής υπέστη βαριά χτυπήματα κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Τρότσκι δολοφονήθηκε, πολλά από τα συνδεδεμένα μέλη της Τέταρτης στην Ευρώπη καταστράφηκαν από τους Ναζί, ενώ πολλά μέλη της Ασίας καταστράφηκαν από την Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας. Όσοι επιβίωσαν, στην Ευρώπη, την Ασία και αλλού, είχε διακοπεί η επικοινωνία τους, τόσο αναμεταξύ τους όσο και με τη Διεθνή Γραμματεία. Ο νέος Γραμματέας, ο Ζαν Βαν Χάιζενορτ (επίσης γνωστός, ως Γκέρλαντ), ήταν ικανός να κάνει κάτι παραπάνω από το να εκδίδει άρθρα στο θεωρητικό περιοδικό της Τέταρτης Διεθνούς. Πέρα από αυτή την εκτόπιση, οι διάφορες ομάδες επιζήτησαν να διατηρήσουν δεσμούς και κάποιες επαφές διατηρήθηκαν, σε αυτό το πρώιμο στάδιο του πολέμου, από τους ναύτες που κατατάχθηκαν στο Ναυτικό των Η.Π.Α., που έγινε αιτία να επισκεφθούν τη Μασσαλία. Η επαφή ήταν σταθερή, αν και ακανόνιστη, ανάμεσα στο SWP και τους Βρετανούς Τροτσκιστές, με αποτέλεσμα οι Αμερικανοί να προσπαθούν, με ότι μέσο είχαν, να ενθαρρύνουν τη Διεθνή Λίγκα Εργατών στη Διεθνή, μέσα από μια συγχώνευση με την Επαναστατική Σοσιαλιστική Λίγκα, μια συνένωση που είχε ζητηθεί από την έκτακτη συνδιάσκεψη.

Ευρωπαϊκή Συνδιάσκεψη

Η συζήτηση κατά τη διάρκεια του πολέμου για τις μετέπειτα προοπτικές, επισπεύσθηκε από την απόφαση της Ευρωπαϊκής Συνδιάσκεψης της Τέταρτης Διεθνούς το Φεβρουαρίου του 1944. Η συνδιάσκεψη εξέλεξε μια νέα Διεθνή Γραμματεία και οργανωτικό Γραμματέα του Ευρωπαϊκού Γραφείου, τον Μιχάλη Ράπτη, Έλληνα που ζούσε στο Παρίσι, γνωστό και ως Μισέλ Πάμπλο. Ο Ράπτης και τα άλλα μέλη του Ευρωπαϊκού Γραφείου απεκατέστησαν τις σχέσεις ανάμεσα στα Τροτσκιστικά κόμματα. Η Ευρωπαϊκή Συνδιάσκεψη συζήτησε τα μαθήματα μιας επανάστασης που εξαπλωνόταν στην Ιταλία και κατέληξε στο ότι ένα επαναστατικό κύμα θα σάρωνε την Ευρώπη, μόλις τελείωνε ο πόλεμος. Το Βρετανικό Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα διαφώνησε και υποστήριξε ότι ο καπιταλισμός δεν επρόκειτο να βυθιστεί σε κρίση αλλά μια ανάκαμψη της οικονομίας ήταν ήδη καθ’ οδό. Μια ομάδα ηγετών του Γαλλικού Διεθνιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος , γύρω από τον Ιβάν Κρεπώ, διατύπωσε μια παρόμοια θέση, εωσότου διαγράφηκαν από το PCI, το 1948.

Διεθνής Συνδιάσκεψη

Τον Απρίλιο του 1946, οι αντιπρόσωποι από τα μεγαλύτερα Ευρωπαϊκά τμήματα και κάποιοι άλλοι προσήλθαν στο «Δεύτερο Διεθνές Συνέδριο». Αυτό έθεσε τις βάσεις για την ανασυγκρότηση της Διεθνούς Γραμματείας της Τέταρτης Διεθνούς με τον Μιχάλη Ράπτη να παίζει εκλέγεται Γραμματέας, και τον Ερνέστ Μαντέλ, Βελγικής εθνικότητας, να παίζει ηγετικό ρόλο.
Ο Πάμπλο και ο Μαντέλ σκόπευαν να αντεπιτεθούν στις πλειοψηφίες μέσα στο Βρετανικό Κομμουνιστικό Επαναστατικό Κόμμα (RCP) και το Γαλλικό Διεθνιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCI). Αρχικά, ενθάρρυναν τα κομματικά μέλη να καταψηφίσουν την ηγεσία τους. Υποστήριξαν την αντιπολίτευση του Τζέρρυ Χήλυ μέσα στο RCP. Στην Γαλλία, υποστήριξαν στοιχεία, συμπεριλαμβανομένου του Πιέρ Φρανκ και του Μαρσέλ Μπλειμπτρώ, που αντιτάχθηκαν στην νέα ηγεσία του PCI-εν τούτοις, για διάφορους λόγους.
Η Σταλινική κατοχή της Ανατολικής Ευρώπης ήταν ζήτημα πρώτιστου ενδιαφέροντος και προκάλεσε πολλά προβλήματα στην ερμηνεία του. Καταρχάς, η Διεθνής υποστήριξε ότι, ενώ η Ε.Σ.Σ.Δ. ήταν ένα εκφυλισμένο εργατικό κράτος, τα κράτη της μεταπολεμικής Ανατολικής Ευρώπης ήταν ακόμη καπιταλιστικά-επί της ουσίας-, επειδή η επανάσταση από τα «πάνω» δεν ήταν δυνατή, και ο καπιταλισμός παρέμενε ακλόνητος.
Ένα άλλο ζήτημα που χρειάστηκε να συζητηθεί ήταν η πιθανότητα να επιβίωνε η οικονομία. Σε αυτό, ο Μαντέλ-στην αρχή-υπήρξε αρνητικός (χρειάστηκε αργότερα να αναθεωρήσει την άποψή του και ασχολήθηκε αργότερα-στην διδακτορική του διατριβή-με τον ύστερο καπιταλισμό, αναλύοντας την απρόβλεπτη «Τρίτη ηλικία» της καπιταλιστικής ανάπτυξης). Οι προοπτικές του Μαντέλ αντικατόπτριζαν την αβεβαιότητα εκείνης της περιόδου, σχετικά με τη μελλοντική βιωσιμότητα και τις προοπτικές του καπιταλισμού, όχι μόνο ανάμεσα σε όλες τις Τροτσκιστικές ομάδες, αλλά επίσης ανάμεσα σε ηγετικούς οικονομολόγους. Ο Πωλ Σάμιουελσον οραματίστηκε το 1943, την δυνατότητα του «εφιαλτικού συνδυασμού των χειρότερων χαρακτηριστικών του πληθωρισμού και της ύφεσης», όντας ανήσυχος « ότι η οικονομία βρισκόταν στο μεταίχμιο της μεγαλύτερης περιόδου ανεργίας και βιομηχανικής εξάρθρωσης που είχε ποτέ συναντήσει». Ο Ζώζεφ Σαμπέτερ τόνιζε ότι «Η κοινή γνώμη φαίνεται να υποστηρίζει ότι οι καπιταλιστικές μέθοδοι θα είναι ανεπαρκείς στο καθήκον της ανασυγκρότησης». Θεωρούσε ότι «δεν είναι ανοιχτή στην αμφιβολία ότι η αποσύνθεση της καπιταλιστικής κοινωνίας θα γίνει προοδευτικά».

Δεύτερο Παγκόσμιο Συνέδριο

Στο Δεύτερο Παγκόσμιο Συνέδριο τον Απρίλιο του 1946, προσήλθαν αντιπρόσωποι από 22 χώρες. Συζήτησαν μια σειρά θεμάτων πάνω στο Εβραϊκό ζήτημα, το Σταλινισμό, τα αποικιακά κράτη και τις ιδιαίτερες καταστάσεις που αντιμετώπιζαν στις διάφορες χώρες. Από αυτή την άποψη, η Τέταρτη ήταν ενωμένη γύρω από την άποψη ότι τα μικρά ουδέτερα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης ήταν καπιταλιστικά ακόμη.
Το συνέδριο είναι επίσης άξιο μνείας για το γεγονός ότι έφερε τη Διεθνή σε πιο στενή επαφή με τις Τροτσκιστικές ομάδες όλου του κόσμου. Σ’ αυτές περιλαμβάνονταν θαυμαστές ομάδες, όπως το Επαναστατικό Κόμμα Εργατών της Βολιβίας και το Σάμα Σαμάγια της Κεϋλάνης, αλλά οι πρώην μεγάλες Τροτσκιστικές ομάδες του Βιετνάμ είχαν σχεδόν διαλυθεί ή συγχωνευτεί από τους υποστηριχτές του Χο Τσι Μινχ.
Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Συνέδριο το 1948, η Διεθνής Γραμματεία προσπάθησε να ανοίξει επικοινωνία με το καθεστώς του Τίτο στη Γιουγκοσλαβία. Στην ανάλυσή τους, διέφεραν από τους υπόλοιπους του Ανατολικού Μπλοκ επειδή το καθεστώς εγκαθιδρύθηκε από παρτιζάνους του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, που είχαν πολεμήσει ενάντια στην Ναζιστική κατοχή και αντιτάχθηκαν στα στρατεύματα εισβολής του Στάλιν. Το Βρετανικό RCP, υπό την ηγεσία του Τζοκ Χάστον και την στήριξη του Τεντ Γκραντ, ήταν σε μεγάλο βαθμό κριτικοί αυτής της κίνησης.

Τρίτο Παγκόσμιο Συνέδριο

Το Τρίτο Παγκόσμιο Συνέδριο το 1951, αποφάσισε ότι οι οικονομίες των κρατών της Ανατολικής Ευρώπης και τα πολιτικά καθεστώτα τους έμοιαζαν ολοένα πιο πολύ με εκείνο της Σοβιετικής Ένωσης. Εκείνα τα κράτη χαρακτηρίστηκαν ως παραμορφωμένα εργατικά κράτη σε αναλογία με το εκφυλισμένο εργατικό κράτος της Ρωσίας. Ο όρος παραμορφωμένος χρησιμοποιούνταν περισσότερο από το εκφυλισμένος, επειδή δεν υπήρξε κάποια επανάσταση των εργατών που να οδήγησε σε αυτά τα καθεστώτα.
Το Τρίτο Παγκόσμιο Συνέδριο έβλεπε ως ενδεχόμενο, ένα «διεθνή κοινωνικό πόλεμο» στο κοντινό μέλλον. Υποστήριξε ότι τα μαζικά Κομμουνιστικά Κόμματα μπορούν «υπό, πολύ ευνοϊκές συνθήκες, να υπερβούν τους σκοπούς που έθεσε σε αυτά η Σταλινική γραφειοκρατία και να μπουν σε έναν επαναστατικό προσανατολισμό». Δεδομένου της υποτιθέμενης εγγύτητας του πολέμου, η Τέταρτη σχημάτισε την εντύπωση ότι τα Κομμουνιστικά Κόμματα και τα κόμματα της Σοσιαλδημοκρατίας θα ήταν η μόνη σημαντική δύναμη που θα μπορούσε να υπερασπίσει τους εργαζόμενους όλου του κόσμου απέναντι στο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο, σε αυτά τα τμήματα που βρίσκονταν οι μαζικές δυνάμεις.
Σύμφωνα με αυτή τη γεωπολιτική στρατηγικής, ο Πάμπλο υποστήριξε ότι ο μόνος τρόπος που οι Τροτσκιστές θα μπορούσαν να αποφύγουν την απομόνωση ήταν για τα διάφορα τμήματα της Τέταρτης Διεθνούς να ακολουθήσουν ένα μακροχρόνιο εισοδισμό στα μαζικά Κομμουνιστικά ή Σοσιαλδημοκρατικά Κόμματα. Αυτή η τακτική ήταν γνωστή ως sui generis, για να είναι διακριτό από τη βραχυχρόνια εισοδιστική τακτική, που ακολουθήθηκε πριν το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Για παράδειγμα, αυτό σήμαινε ότι το έργο της οικοδόμησης ενός ανοικτού και ανεξάρτητου Τροτσκιστικού κόμματος παραμερίστηκε στη Γαλλία, αφού θεωρήθηκε ως μη πολιτικά εφικτή, ταυτόχρονα με τον εισοδισμό του στο Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα.
Αυτή η προοπτική υιοθετήθηκε από τη Τέταρτη Διεθνή, όπου ρίχτηκαν οι σπόροι για τη μετέπειτα διάσπαση του 1953. Στο Τρίτο Παγκόσμιο Συνέδριο, τα τμήματα συμφώνησαν με τη προοπτική ενός διεθνούς ταξικού πολέμου. Το Γαλλικό τμήμα διαφώνησε με τη λεγόμενη τακτική sui generis, και υποστήριξε ότι ο Πάμπλο υποτιμούσε τον ανεξάρτητο ρόλο των κομμάτων της εργατικής τάξης μέσα στην Τέταρτης Διεθνούς. Οι ηγέτες της πλειοψηφίας της Τροτσκιστικής οργάνωσης στη Γαλλία, ο Μαρσέλ Μπλειμπτρώ και ο Πιέρ Λαμπέρτ, απέρριψαν να ακολουθήσουν τη γραμμή της Διεθνούς. Η ηγεσία της Διεθνούς τους αντικατέστησαν με μια μειοψηφία, οδηγώντας στη διαρκή διάσπαση του Γαλλικού τμήματος.
Με την έναρξη του Παγκοσμίου Συνεδρίου, η γραμμή της Ηγεσίας της Διεθνούς υιοθετήθηκε γενικά από τα τμήματα όλου του κόσμου, συμπεριλαμβανομένου του SWP των Η.Π.Α ο ηγέτης του οποίου, ταυτιζόταν με τη Γαλλική πλειοψηφία, για να ακολουθήσουν την τακτική του εισοδισμού sui generis. Την ίδια περίοδο, ωστόσο, ο Κάννον, ο Τζέρρυ Χήλυ και ο Ερνέστ Μαντέλ ενδιαφέρθηκαν έντονα για την πολιτική εξέλιξη του Πάμπλο. Ο Κάννον και ο Χήλυ τρόμαξαν επίσης από την παρέμβαση του Πάμπλο στο Γαλλικό τμήμα, και από τις υποδείξεις που ο Πάμπλο χρησιμοποιούσε την εξουσία της Διεθνούς με αυτό τον τρόπο στα άλλα τμήματα της Τέταρτης Διεθνούς που πίστευε ότι ο «εισοδισμός sui generis» δεν ήταν κατάλληλη τακτική για τις χώρες τους. Ιδιαίτερα, μειοψηφικές τάσεις στη Βρετανία γύρω από το Τζων Λώρενς, και στις Η.Π.Α. γύρω από το Μπερτ Κόχραν, που υποστήριζαν ότι ο εισοδισμός «sui generis», υποδεικνυόταν ως στήριξη στο Πάμπλο, κατά την άποψή τους, σήμαινε-ταυτόχρονα- ότι η Διεθνής μπορούσε, επίσης, να απαιτήσει οι Τροτσκιστές σε εκείνες τις χώρες να υιοθετήσουν εκείνη την τακτική.

Δημιουργία της Διεθνούς Επιτροπής της Τετάρτης Διεθνούς

Το 1953, η εθνική επιτροπή του SWP κυκλοφόρησε μια Ανοικτή Επιστολή σε όλο τον κόσμο και οργάνωσε την Διεθνή Επιτροπή της Τέταρτης Διεθνούς (ICFI). Αυτή ήταν μια δημόσια τάση, που στην αρχή περιλάμβανε, εκτός από το SWP, το Βρετανικό Τμήμα του Τζέρρυ Χήλυ «Κλαμπ», το Διεθνιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα στη Γαλλία (που καθοδηγούνταν από το Λαμπέρτ, ο οποίος είχε διαγραφεί από το Μπλειμπτρώ και την ομάδα του), το κόμμα του Νανουέλ Μορένο στην Αργεντινή και το Αυστριακό και Κινέζικο τμήμα της Τέταρτης Διεθνούς. Τα τμήματα του ICFI αποχώρησαν από τη Διεθνή Γραμματεία, που έπαψε το δικαίωμα της ψήφους τους. Και οι δύο πλευρές αξίωναν ότι αποτελούσαν την πλειοψηφία της πρώην Διεθνούς.
Το Κόμμα της Σρι Λάνκα, το Σάμα Σαμάγια, το τότε ηγετικό κόμμα των εργατών, πήρε μια ενδιάμεση στάση, κατά της διάρκειας της φιλονικίας της. Συνέχιζε να συμμετέχει στο ISFI αλλά υποστήριζε ένα κοινό συνέδριο, για την επανένωση με τη ICFI.
Ένα απόσπασμα από την Ανοικτή Επιστολή εξηγεί τη διάσπαση, όπως παρακάτω:
«Για να ανακεφαλαιώσουμε: Οι διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στο ρεβιζιονισμό του Πάμπλο και του Ορθόδοξου Τροτσκισμού είναι τόσο βαθιές, που κανένας συμβιβασμός δεν είναι πιθανή, είτε πολιτικά είτε οργανωτικά. Η τάση του Πάμπλο έχει αποδείξει ότι δεν θα επιτρέψει οι δημοκρατικές αποφάσεις, που αντανακλούν πραγματικά τις απόψεις της πλειοψηφίας, να επεκταθούν. Απαιτούν πλήρη υπακοή στην εγκληματική τους πολιτική. Είναι αποφασισμένοι να οδηγήσουν όλους τους ορθόδοξους Τροτσκιστές εκτός Τέταρτης Διεθνούς ή να τους φιμώσουν και να τους δέσουν χειροπόδαρα. Το σχέδιό τους είναι να εγχύσουν σταδιακά το Σταλινικό λικβινταρισμό τους και-επιπρόσθετα-σταδιακά, διώχνουν εκείνους που έρχονται να δουν τι συμβαίνει και εγείρουν ενστάσεις».

Από το 4ο Παγκόσμιο Συνέδριο στην ενοποίηση

Την επόμενη δεκαετία, η Διεθνής Επιτροπή απευθυνόταν προς τους άλλους ως Διεθνής Γραμματεία της Τέταρτης Διεθνούς, δίνοντας έμφαση στην άποψή του ότι η Γραμματεία δεν μιλούσε εξ ονόματος όλης της Διεθνούς. Η Γραμματεία συνέχιζε να θεωρεί τον εαυτό της, ως την ηγεσία της Διεθνούς. Διοργάνωσε ένα Τέταρτο Παγκόσμιο Συνέδριο για να ανασυνταχθεί και να αναγνωρίσει τα αναδιοργανωμένα τμήματα της Βρετανίας, της Γαλλίας και των Η.Π.Α.
Μερικά τμήματα της Διεθνούς Επιτροπής διαιρέθηκαν πάνω στο αν ο Παμπλισμός ήταν ένα μόνιμο ή προσωρινό φαινόμενο, και ήταν ίσως αποτέλεσμα αυτού, το γεγονός ότι δεν ανακηρύχθηκε ως Τέταρτη Διεθνής. Αυτά τα τμήματα που θεωρούσαν την διάσπαση μόνιμη, που μπήκανε σε μια συζήτηση σχετικά με τη διάσπαση και τη σημασία της.
Τα τμήματα της Διεθνούς που αναγνώρισαν την ηγεσία της Διεθνούς Γραμματείας παρέμειναν αισιόδοξα σχετικά με τις δυνατότητες για αύξηση της επιρροής της Διεθνούς και επέκτεινε τον εισοδισμό στα Σοσιαλδημοκρατικά κόμματα που ήταν εφαρμοζόταν ήδη στη Βρετανία, την Αυστρία και αλλού. Το συνέδριο του 1954 έδωσε έμφαση στον εισοδισμό μέσα στα Κομμουνιστικά Κόμματα, όπως και στα Εθνικά κόμματα των αποικιών, πιέζοντας για δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις, δήθεν για να ενθαρρύνουν την αριστερή πτέρυγα, που αντιλαμβάνονταν ότι υπήρχε στα Κομμουνιστικά Κόμματα να προσχωρήσει με αυτούς στην επανάσταση. Αναπτύχθηκαν ανάμεσα στη δεσπόζουσα τάση του Πάμπλο και σε μια μειοψηφία που διαφώνησε ανεπιτυχώς με την ανοιχτή δουλειά. Ένας αριθμός αυτών των αντιπροσώπων αποχώρισε οργισμένα από το Συνέδριο, και τελικά εγκατέλειψε την Διεθνή, συμπεριλαμβανομένου του ηγέτη του νέου Βρετανικού τμήματος, του Τζων Λώρενς, του Τζωρτζ Κλαρκ, του Μισέλ Μεστρ (ηγέτη του Γαλλικού τμήματος) και του Μάρραυ Ντόσον (ηγέτη του Καναδικού τμήματος).
Η Γραμματεία οργάνωσε ένα Πέμπτο Παγκόσμιο Συνέδριο τον Οκτώβριο του 1957. Ο Μαντέλ και ο Πιερ Φρανκ αποτίμησαν την Αλγερινή Επανάσταση και θεώρησαν αναγκαίο να αναπροσανατολιστούν, στις αποικιακές χώρες και τις νέο-αποικίες, προς άμεσα αντάρτικα-που κατεύθυναν επαναστάσεις.
Το Έκτο Παγκόσμιο Συνέδριο σημείωσε μια μείωση των διαφορών, εκείνων που χώριζαν τη Διεθνή Γραμματεία και την ηγεσία του SWP στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ιδιαίτερα, το συνέδριο πίεσε για τη στήριξη της Κουβανέζικης Επανάστασης και μια αυξανόμενη έμφαση στο χτίσιμο των κομμάτων στις ιμπεριαλιστικές χώρες. Το 6ο Συνέδριο κριτίκαρε επίσης το Σάμα Σαμάγια (τμήμα της Σρι Λάνκα), για τη στήριξη του Φιλελεύθερου Κόμματος της Σρι Λάκα, που τους είδαν ως αστούς εθνικιστές: Το SWP των Η.Π.Α. έκανε ανάλογη κριτική. Οι υποστηριχτές του Μισέλ Πάμπλο και του Χουάν Ποσάδας αντιτάχθηκαν στην σύγκληση αυτή. Οι υποστηριχτές του Ποσάδα εγκατέλειψαν τη Διεθνή το 1962.
Το IS και το IC δημιούργησαν μια Κοινή Επιτροπή για να διοργανώσουν ένα κοινό Παγκόσμιο Συνέδριο. Στο Συνέδριο του 1963, συνέβη μια διάσπαση μέσα στο IC, με ένα μεγάλο μέρος του Αμερικάνικου SWP, να συμφωνεί στην επανένωση με το IS. Αυτό ήταν, κατά μεγάλο μέρος, αποτέλεσμα της κοινής τους στήριξης στη Κουβανέζικη Επανάσταση, που βασίστηκε στην απόφαση των Τζόζεφ Χάνσεν και Έρνεστ Μάντελ Δυναμική της Παγκόσμιας Επανάστασης σήμερα. Αυτό το ντοκουμέντο διέκρινε τα διάφορα επαναστατικά καθήκοντα στις ιμπεριαλιστικές χώρες, στα «εργατικά κράτη» και τις αποικιακές και μισό-αποικιακές χώρες. Το 1963, η ενοποιημένη Τέταρτη Διεθνής εξέλεξε μια Ενιαία Γραμματεία της Τέταρτης Διεθνούς (USFI), με βάση το οποίο αναφέρεται συχνά.
Οι συζητήσεις ενότητας μετά το 1963
Το Διεθνιστικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCI) στη Γαλλία και η Σοσιαλιστική Εργατική Λίγκα (SLL) στη Βρετανία δεν πήραν μέρος στο ενοποιητικό συνέδριο αλλά οι συζητήσεις συνέχιζαν πάνω στο θέμα. Το PCI και το SLL διατήρησαν το IC, υπό την ηγεσία τους, αντιτασσόμενοι με τα ζητήματα-κλειδιά των ντοκουμέντων της ενοποίησης, συμπεριλαμβανομένου της άποψης ότι το Κίνημα της 26ης Ιουλίου έχει δημιουργήσει ένα εργατικό κράτος στην Κούβα. Πίστευαν αντίθετα ότι η Επανάσταση της Κούβας δεν παράδωσε την εξουσία στην εργατική τάξη: το SLL υποστήριζε ότι η Κούβα παρέμενε καπιταλιστικό κράτος. Σε αυτή την άποψη, η στήριξη της Ενοποιημένης Γραμματείας στην Κουβανέζικη και Αλγερινή ηγεσία αντανακλούσε την έλλειψη της υποχρέωσης να χτιστούν επαναστατικά Μαρξιστικά κόμματα. Ενώ δεν απέρριπταν την καθ’ αυτό ενοποίηση, το απομεινάρι της ICFI υποστήριζε ότι μια βαθύτερη πολιτική συζήτηση ήταν αναγκαία για να εξασφαλίσει ότι τα λάθη του Πάμπλο δεν θα βάθαιναν.
Υπό την ηγεσία του Τιμ Γουόλφορθ και του Τζέιμς Ρόμπερτσον,με εκείνους που ήταν μέσα στο SWP των Η.Π.Α., που συμμερίζονταν ανοιχτά αυτή την άποψη, δημιουργήθηκε η «Επαναστατική Τάση» το 1962. Εκείνοι υποστήριζαν ότι το κόμμα θα έπρεπε να κάνει μια εφ’ όλης της ύλης συζήτηση της έννοιας του Παμπλισμού και της διάσπασης του 1953. Μαζί με το κατάλοιπο του ICFI, υποστήριξαν ότι η Κουβανέζικη Επανάσταση δεν απέδειξε ότι η Τέταρτη Διεθνής δεν ήταν πια απαραίτητη στις αποικιακές χώρες. Ωστόσο, αναπτύχθηκαν διαφορές μέσα στην Επαναστατική Τάση. Το 1964, με το Γουόλφορθ να θέτει την αποδεικτική βάση της αξίωσης του για «κομματική απιστία» ενάντια στο Ρόμπερτσον, η τάση διαγράφηκε από το κόμμα. Κατά την άποψη της ομάδας του Ρόμπερτσον, ο Γουόλφορθ συνωμότησε με την ηγεσία του SWP για να διαγράψουν την ομάδα του Ρόμπερτσον.
Το ICFI επανέλαβε ανεπιτυχώς την έκκληση του για μια εκ βαθέων συζήτηση με την ενοποιημένη Τέταρτη Διεθνή το τέλος του 1963, όπως και σε μετέπειτα περιστάσεις. Η συνδιάσκεψη του 1966 καλούσε για μια Συνδιάσκεψη της Τέταρτης Διεθνούς. Το ICFI προσέγγισε το USFI ξανά το 1970, ζητώντας μια κοινή συζήτηση που θα άνοιγε το δρόμο στη Σοσιαλιστική Εργατική Λίγκα και του αδερφού Γαλλικού τμήματος, της Τροτσκιστικής Οργάνωσης, να ενωθεί ξανά με τη Τέταρτη Διεθνή. Παρόμοιες προσεγγίσεις απορρίφθηκαν το 1973.
Μετά την αποχώρηση της τάσης του Λαμπέρτ από το ICFI, η Οργανωτική Επιτροπή για την Ανασυγκρότηση της Τέταρτης Διεθνούς (OCRFI) άνοιξε κάποιες συζητήσεις με το USFI. Τον Μάιο του 1973, η τάση του Λαμπέρτ ζήτησε ανεπιτυχώς να λάβει μέρος στις συζητήσεις για το συνέδριο του 1974 του USFI, αλλά η Ενοποιημένη Γραμματεία δεν πήρε την επιστολή εμπρόθεσμα και ζητούσε αποσαφήνιση. Τον Σεπτέμβριο του 1973, το OCRFI ανταποκρίθηκε θετικά και η Ενοποιημένη Γραμματεία έστειλε θετική απάντηση. Ωστόσο, με την βιασύνη των προετοιμασιών για το Παγκόσμιο Συνέδριο, η επιστολή της Ενοποιημένης Γραμματείας δεν στάλθηκε, πράγμα που οδήγησε τον Λαμπέρτ να επαναλάβει την έκκληση του το Σεπτέμβριο του 1974, μέσω της προσέγγισης του SWP. Τον επόμενο μήνα το USFI οργάνωσε μια συνάντηση με το OCRFI. Ωστόσο, οι συζητήσεις επιβραδύνθηκαν μετά την επίθεση στο Μαντέλ, που έκανε η Διεθνιστική Κομμουνιστική Οργάνωση του Λαμπέρτ, που την αναγνώρισε αργότερα ως λάθος. Το 1976, νέες προσεγγίσεις από το OCRFI στέφθηκαν με επιτυχία, όταν έγραψε το σκοπό «ενίσχυσης των δυνάμεων της Τέταρτης Διεθνούς ως ξεχωριστής διεθνούς οργάνωσης». Ωστόσο, εκείνες οι συζητήσεις αραίωσαν ξανά το 1977, αφού οι ηγέτες της Διεθνιστικής Κομμουνιστικής Οργάνωσης (OCI) δήλωσαν ότι είχαν μέλη μέσα στην Επαναστατική Κομμουνιστική Λίγκα, το Γαλλικό τμήμα της USFI.
Άλλες ομάδες με ρίζες στο ICFI του Τζέρρυ Χήλυ προσεταιρίστηκαν επίσης την Ενοποιημένη Γραμματεία: Η Σοσιαλιστική Εργατική Λίγκα στη Βρετανία και η Εργατική Λίγκα της Αυστραλίας άνοιξαν από κοινού συζητήσεις το 1976. Και τα δύο ρεύματα θα συγχωνεύονταν τελικά με τα τμήματα της Διεθνούς στις χώρες τους: Η Σοσιαλιστική Λίγκα συγχωνεύτηκε το 1977, ενώ η πλειοψηφία της Σοσιαλιστικής Εργατικής Λίγκας έγινε η Σοσιαλιστική Ομάδα, που προσήλθε στο ένατο συνέδριο και προσχώρησε τελικά το 1987.
Η ενοποίηση συζητήθηκε επίσης ανάμεσα στο USFI και τη Γαλλική ομάδα, Lutte Ouvriere. Το 1970, η Lutte Ouvriere ξεκίνησε μια σειρά συζητήσεων με το Γαλλικό τμήμα του USFI. Μετά από εκτεταμένες συζητήσεις, οι δύο οργανώσεις συμφώνησαν στη βάση για μια ενοποιημένη οργάνωση, αλλά η συγχώνευση δεν ολοκληρώθηκε. Οι συζητήσεις το 1976 ανάμεσα στο USFI και τη Lutte Ouvriere συνέχισαν. Οι δύο οργανώσεις άρχισαν να κυκλοφορούν ένα κοινό εβδομαδιαίο παράρτημα στις εφημερίδες τους, κοινό εκλογικό υλικό και άλλες κοινές δράσεις.
Η τάση του Μισέλ Πάμπλο σήκωσε το ζήτημα της ενότητας το 1976, με μια φιλόδοξη πρόταση ότι αυτή και το USFI θα μπορούσαν να ενωθούν τελικά σε μια νέα οργάνωση, που να αποτελούνταν από τις τάσεις που ήταν, ή που έτειναν να είναι, του επαναστατικού Μαρξισμού. Το USFI ένιωσε ανίκανο να κινηθεί προς αυτή τη προοπτική. Η τάση του Πάμπλο προσχώρησε εκ νέου τελικά το 1995.

H Διεθνής σήμερα

Από την ενοποίηση του 1963, ένας αριθμός προσεγγίσεων έχει γίνει μέσα στο διεθνή Τροτσκισμό προς τη Τέταρτη Διεθνή.
  • Η ενοποιημένη Τέταρτη Διεθνή (γνωστή κάποιες φορές ως Ενοποιημένη Τέταρτη Διεθνής ή USFI) είναι το μόνο ρεύμα με άμεση οργανωτική συνέχεια με την αρχική Τέταρτη Διεθνή σε διεθνές επίπεδο. Το συνέδριο του 1963 ενοποίησε τις πλειοψηφίες όλων-πλην δύο-εθνικών τμημάτων της Τέταρτης Διεθνούς. Είναι επίσης το μόνο ρεύμα που παρουσιάζεται ως «η» Τέταρτη Διεθνής. Είναι το μεγαλύτερο ρεύμα και οι ηγέτες κάποιων από τις άλλες Τροτσκιστικές διεθνείς αναφέρονται -κατά περίσταση- σε αυτούς, ως Τέταρτη Διεθνής. Ο γραμματέας του ICFI Τζέρρυ Χήλυ, όταν έκανε προτάσεις στις συζητήσεις της ενοποίησης του 1970, τους περίγραφε ως «Τέταρτη Διεθνής», ενώ η Διεθνής Σοσιαλιστική Τάση αναφερόταν σε αυτούς με αυτό τον τρόπο αλλά δεν αποδέχεται ότι η FI μπορεί να απαιτεί ότι είναι η πολιτική συνέχεια της FI του Τρότσκι.
  • Η Διεθνής Επιτροπή της Τέταρτης Διεθνούς (μια σειρά ομάδων που περιγράφονται με αυτό το τίτλο) και ολόκληρη η οργάνωση χαρακτηρίζεται ως η «ηγεσία της Τέταρτης Διεθνούς». Ωστόσο, το ίδιο το ICFI παρουσιάζεται ως η πολιτική συνέχεια της Τέταρτης Διεθνούς και του Τροτσκισμού, όχι της ίδιας της Τέταρτης. Χρονολογεί σαφώς τη δημιουργία του από το 1953, παρά από το 1938.
  • Κάποιες τάσεις υποστηρίζουν ότι η Τέταρτη Διεθνής αποσαρθρώθηκε πολιτικά κατά τη διάρκεια των ετών, ανάμεσα στη δολοφονία του Τρότσκι και το σχηματισμό του ICFI το 1953:δουλεύουν κατά συνέπεια για να «ανασυγκροτήσουν», «αναδιοργανώσουν» ή να την «ξαναχτίσουν». Αυτή η θέση άρχισε με τη Lutte Ouvriere και τη Διεθνή Τάση του Σπάρτακου και τη συμμερίζονται και άλλοι που αποσπάστηκαν από το ICFI. Για παράδειγμα, η Επιτροπή για μια Εργατική Διεθνή, της οποίας οι ιδρυτές εκδιώχθηκαν από την ενοποιημένη FI μετά το 1965, καλούσαν για μια νέα «επαναστατική Τέταρτη Διεθνή». Πραγματικά, η Τέταρτη Διεθνής (ICR) απαίτησαν ξανά την Τέταρτη Διεθνή, σε ένα συνέδριο όπου προσήλθαν τα τμήματα του ICR τον Ιούνιο του 1993.
  • Άλλες Τροτσκιστικές ομάδες υποστηρίζουν ότι η Τέταρτη Διεθνής είναι νεκρή. Κάνουν κάλεσμα για το σχηματισμό μιας νέας «διεθνούς εργατών» ή μια Πέμπτη Διεθνή.

Επιρροή

Με την ένωση μεγάλων πλειοψηφικών Τροτσκιστικών ρευμάτων σε μια οργάνωση, η Τέταρτη Διεθνής δημιούργησε μια παράδοση που έχει διεκδικηθεί από τότε, από πολλές Τροτσκιστικές οργανώσεις.
Απηχώντας το Κομμουνιστικό Μανιφέστο του Μαρξ, το Μεταβατικό Πρόγραμμα τελειώνει με την φράση: «Εργάτες-άνδρες και γυναίκες-όλων των χωρών, μπείτε κάτω από τη σημαία της Τέταρτης Διεθνούς. Είναι η σημαία της δικής σας νίκης!». Διέκρινε τα αιτήματα που πρέπει να τεθούν στους καπιταλιστές, την αντίθεση στη γραφειοκρατία της Σοβιετικής Ένωσης και τη στήριξη της δράσης των εργατών ενάντια στο φασισμό. Τα περισσότερα από τα αιτήματα έμειναν ανολοκλήρωτα. Πραγματοποιήθηκε η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, αλλά μέσω μιας κοινωνικής επανάστασης που οδήγησε στην καπιταλιστική παλινόρθωση, αντί για την πολιτική επανάσταση που πρότειναν οι Τροτσκιστές. Πολλές Τροτσκιστικές ομάδες έχουν συμμετάσχει σε αντιφασιστικές εκστρατείες, αλλά η Τέταρτη Διεθνής δεν έπαιξε ποτέ έναν κυρίαρχο ρόλο στην ανατροπή κάποιου καθεστώτος.
Εκείνες οι ομάδες που ακολουθούν τις παραδόσεις που άφησε η Τέταρτη Διεθνής στις αρχές της, υποστηρίζουν ότι, παρά τις αρχικά σωστές θέσεις, είχε μικρό αντίκτυπο. Η Lutte Ouvriere υποστήριζε ότι απέτυχε να αντιταχθεί στο 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. H Εργατική Ελευθερία, που ακολουθεί το Τρίτο Στρατόπεδο που δημιούργησε το Κόμμα Εργατών, υποστήριζε ότι «ο Τρότσκι και όλα όσα αντιπροσώπευε ηττήθηκαν-όπως πρέπει να αναγνωρίσουμε ανακεφαλαιωτικά-ηττήθηκαν για μια ολόκληρη ιστορική περίοδο».
Άλλες ομάδες φαίνεται να έχουν θετική επιρροή. Το ICFI υποστήριζε ότι η [πρώιμη]Τέταρτη Διεθνής αποτελούνταν κυρίως από συντρόφους που παρέμειναν αληθινοί στους σκοπούς τους και περιγράφει πολλές από τις πρώιμες δράσεις της Τέταρτης Διεθνούς ως «σωστές και με αρχές». Η ενοποιημένη Τέταρτη υποστηρίζει ότι «Η Τέταρτη Διεθνής αρνήθηκε να συμβιβασθεί με τον καπιταλισμό, είτε με το φασισμό ή με τις δημοκρατικές ποικιλίες του». Κατά την άποψή τους, «πολλές προβλέψεις που έγιναν από το Τρότσκι όταν ίδρυσε την Τέταρτη Διεθνή αποδείχθηκαν λανθασμένες από την ιστορία. Αλλά εκεί που δικαιώθηκε απολύτως ήταν στις πολιτικές του κρίσεις-κλειδιά.

Αναφορές

  1. . ^ a b c d e Το Μεταβατικό Πρόγραμμα. Retrieved February 10, 2005.
  2. . ^ Ernest Mandel, Τροτσκιστές και η Αντίσταση στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο
  3. . ^ Trotsky, Στην υπεράσπιση του Οκτώβρη
  4. . ^ Εργατική Τάξη, Διεθνισμός και Οργάνωση
  5. . ^ a b Μανιφέστο της Τέταρτης Διεθνούς πάνω στη διάλυση της Κομιντέρν
  6. . ^ Stalin, Βιομηχανοποίηση της χώρας και η δεξιά παρέκκλιση στο Κ.Κ.Σ.Ε.(B.)
  7. . ^ Trotsky, Ανοικτή Επιστολή για τη Τέταρτη Διεθνή
  8. . ^ a b George Breitman, Ο πετρινός δρόμος προς τη Τέταρτης Διεθνούς, 1933–38
  9. . ^ John G. Wright, Η πάλη του Τρότσκι για τη Τέταρτη Διεθνή
  10. . ^ CLR James Συνέντευξη
  11. . ^ Οι Τροτσκιστές στη Βορκούτα: Μια Άμεση Μαρτυρία
  12. . ^ "Προπαγάνδα στο Κράτος της Προπαγάνδας", PBS
  13. . ^ Mario Kessler, Η θέση του Λέοντος Τρότσκι πάνω στον αντισημιτισμό, το Σιωνισμό και οι Προοπτικές πάνω στο Εβραικό Ζήτημα, Ποια η συνέχεια?
  14. . ^ Arnold Beichman, Πως οΣτάλιν, ο διασπαστής των «εθνών»μίσησε, δολοφόνησε Εβραίους Washington Times
  15. . ^ "M. S.", Ιδρυτική Συνδιάσκεψη της Τέταρτης Διεθνούς
  16. . ^ Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα (Η.Π.Α.), Η Ιδρυτική Συνδιάσκεψη της Τέταρτης Διεθνούς
  17. . ^ Charlie van Gelderen, Εξήντα Χρόνια Τέταρτη Διεθνής
  18. . ^ Richard Price Το Μεταβατικό Πρόγραμμα σε εξέλιξη
  19. . ^ "Διακήρυξη πάνω στο κράτος της αρμόδιας Διεθνούς Εκτελεστικής Επιτροπής", στα ντοκουμέντα της Τέταρτης Διεθνούς , τ. 1, σσ. 351–355
  20. . ^ Duncan Hallas, Η Τέταρτη Διεθνής στον κατήφορο
  21. . ^ Trotsky, Στην Υπεράσπιση του Μαρξισμού
  22. . ^ a b James P. Cannon, Φραξιονιστική πάλη και Κομματική Ηγεσία
  23. . ^ David Holmes, James P. Cannon:Η Ζωή του και το Έργο
  24. . ^ Έκτακτη Συνδιάσκεψη της Τέταρτης Διεθνούς
  25. . ^ a b c Michel Pablo, Αναφορά πάνω στη πορεία της Τέταρτης Διεθνούς από το ξέσπασμα του Πολέμου, 1939–48
  26. . ^ Rodolphe Prager, Η Τέταρτη Διεθνής κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου
  27. . ^ "Απόφαση Πάνω στην Ενοποίηση του Βρετανικού Τμήματος ", Τέταρτη Διεθνής
  28. . ^ Η Τέταρτη Διεθνής κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου (αμέσως μετά)
  29. . ^ Felix Morrow, Η πρώτη Φάση της Επερχόμενης Ευρωπαϊκής Επανάστασης
  30. . ^ Προοπτικές και Καθήκοντα της Επερχόμενης Ευρωπαϊκής Επανάστασης
  31. . ^ Θέσεις πάνω στη Ρευστότητα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και η Επαναστατική Εξέγερση
  32. . ^ Η Ευρωπαική Επανλάσταση και τα καθήκοντα του Επαναστατικού Κόμματος
  33. . ^ Martin Upham, Η Ιστορία του Βρετανικού Τροτσκισμού μέχρι το 1949
  34. . ^ Peter Schwarz, Η πολιτική του οπορτουνισμού: η «ριζοσπαστική αριστερά» στην Ευρώπη.
  35. . ^ Η Συνδιάσκεψη της Τέταρτης Διεθνούς
  36. . ^ a b Sam Bornstein και Al Richardson, Πόλεμος και Διεθνής
  37. . ^ Alex Callinicos, Τροτσκισμός
  38. . ^ "Πλήρης Απασχόληση μετά το Πόλεμο," στο S. Harris (εκδ.), Μεταπολεμικά Οικονομικά Προβλήματα
  39. . ^ "Ο καπιταλισμός την Μεταπολεμική Περίοδο", στο S. Harris (εκδ.), Μεταπολεμικά Οικονομικά Προβλήματα
  40. . ^ Δεύτερο Παγκόσμιο Συνέδριο της Τέταρτης Διεθνούς
  41. . ^ Ε.Σ.Σ.Δ. και Σταλινισμός
  42. . ^ Το Τρίτο Παγκόσμιο Συνέδριο της Τέταρτης Διεθνούς
  43. . ^ Η Τέταρτη Διεθνής στο Βιετνάμ, Επαναστατική Ιστορία
  44. . ^ Διεθνής Γραμματεία της Τέταρτης Διεθνούς, Ανοικτή Επιστολή προς το Συνέδριο, τη Κεντρική Επιτροπή και τα Μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος Γιουγκοσλαβίας
  45. . ^ Pierre Frank, Εξελίξεις στην Ανατολική Ευρώπη
  46. . ^ Θέσεις πάνω στο Προσανατολισμό και τις Προοπτικές
  47. . ^ Η Διεθνής Κατάσταση και τα Καθήκοντα στην Πάλη ενάντια στον ιμπεριαλιστικό Πόλεμο, Τέταρτη Διεθνής
  48. . ^ Michel Pablo, Ο Παγκόσμιος Τροτσκισμός επανεξοπλίζεται
  49. . ^ a b Επιστολές που ανταλλάχθηκαν ανάμεσα στο Ντάνιελ Ρέναρντ και το Τζέιμς Π.Κάννον , 16 Φεβρουαρίου και 9 Μαΐου, 1952
  50. . ^ Ντοκουμέντα της Διεθνούς Επιτροπής 1951-54,αρ.4, τμήμα 4 (Εκπαίδευση για Σοσιαλιστές)
  51. . ^ Απόφαση της δημιουργίας της Διεθνούς Επιτροπής
  52. . ^ Michel Pablo, Pierre Frank and Ernest Germain, Επιστολή από το Γραφείο του IS προς τηνηγεσία όλων των τμημάτων, Νοέμβριος 15, 1953
  53. . ^ ΟDavid North απευθύνεται στους Τροτσκιστές της Σρι Λάνκα πάνω στη 50η επέτειο της ICFI, Παγκόσμιο Σοσιαλιστικό Web Site
  54. . ^ James P. Cannon, Επιστολή στους Τροτσκιστές όλου του κόσμου
  55. . ^ Απόφαση της Διεθνούς Επιτροπής όπου πληροφορεί την δημοσίευση των ντοκουμέντων, 24 Αυγούστου, 1973, Workers Press
  56. . ^ Επιστολή προς τη Διεθνή Γραμματεία "προς όλα τα Μέλη και Όλες τις Οργανώσεις της Διεθνούς Επιτροπής"
  57. . ^ Michel Pablo, Η Μετά-σταλινική «Νέα Πορεία»
  58. . ^ Michel Pablo, Η 4η Διεθνής: Τι είναι, σε τι σκοπεύει
  59. . ^ John McIlroy, Η Επαναστατική Οδύσσεια του John Lawrence, Ποια η συνέχεια
  60. . ^ Pierre Frank, Η Τέταρτη Διεθνής: Η μακρινή πορεία των Τροτσκιστών
  61. . ^ Τροτσκισμός και Επανάσταση της Κούβας: Μια συζήτηση, Ποια η συνέχεια
  62. . ^ Ernest Mandel and Joseph Hansen, Η δυναμική του Παγκόσμιου Τροτσκισμού σήμερα.
  63. . ^ Cliff Slaughter στην Εργατική Επιθεώρηση, Καλοκαίρι 1962
  64. . ^ Προδομένος Τροτσκισμός: Το SWP αποδέχεται την πολιτική μέθοδο του Παμπλικού ρεβιζιονισμού, 1962, Σοσιαλιστική Εργατική Ένωση
  65. . ^ "Κάλεσμα για την αναδιοργάνωση της μειοψηφικής τάσης", Ο Τροτσκισμός ενάντια στο Ρεβιζιονισμό, Αρ. 4
  66. . ^ Harry Turner στο Μαρξισμός ενάντια στον υπέρ-αριστερισμό, σσ 89
  67. . ^ Gerry Healy, Επιστολή της 27 Σεπτεμβρίου, Ο Τροτσκισμός ενάντια στο Ρεβιζιονισμό, Αρ. 4
  68. . ^ Απόφαση στο Ο Τροτσκισμός ενάντια στο Ρεβιζιονισμό, Αρ. 5
  69. . ^ Bob Pitt Τζέρρυ Χήλυ-Άνοδος και Πτώση, Και τώρα?
  70. . ^ Jack Barnes, επιστολή στο Ο Τροτσκισμός ενάντια στο Ρεβιζιονισμό ,Αριθ. 5
  71. . ^ SWP των Η.Π.Α: Διεθνές Εσωτερικό Δελτίο Συζήτησης , Αριθ. XIV, No. 3, σσ 32, 1977
  72. . ^ Mary-Alice Waters στο SWP των Η.Π.Α: Διεθνές Εσωτερικό Δελτίο Συζήτησης Συζήτησης , Αριθ.XIV, No. 2, σ. 31, 1977
  73. . ^ SWP των Η.Π.Α: Διεθνές Εσωτερικό Δελτίο Συζήτησης , Αριθ.XIV, No. 3, σ. 34–5, 1977
  74. . ^ Mary-Alice Waters in SWP των Η.Π.Α: Διεθνές Εσωτερικό Δελτίο Συζήτησης , Αριθ. XIV, No. 2, σελ 33, 1977
  75. . ^ Gerry Healy, "Επιστολή προς τη Τέταρτη Διεθνή", στο Μαρξισμός ενάντια στον υπέρ-αριστερισμό  : το χρονικό της ρήξης του Χήλυ με το Τροτσκισμό. Εκδόθηκε από το Joseph Hansen
  76. . ^ Alex Callinicos, Αναδιοργάνωση, ανασύνταξη, και η Επαναστατική Αριστερά
  77. . ^ Σχετικά με τη Διεθνή Επιτροπή της Τέταρτης Διεθνούς
  78. . ^ Peter Schwarz, Συναντήσεις πάνω στα 50 χρόνια της Διεθνούς Επιτροπής της Τέταρτης Διεθνούς
  79. . ^ Peter Taaffe, ένας σοσιαλιστικός κόσμος είναι εφικτός : Η ιστορία του CWI, Επιτροπή για μια Διεθνή Εργατών
  80. . ^ Η Τέταρτη Διεθνής, Σοσιαλιστικός Οργανωτής
  81. . ^ Εμπρός για τη Πέμπτη Διεθνή!, Λίγκα για τη Πέμπτη Διεθνή
  82. . ^ Les fondements programmatiques de notre politique, Lutte Ouvriere (French)
  83. . ^ Sean Matgamna, Τι είμαστε, τι κάνουμε και γιατί το κάνουμε
  84. . ^ Peter Schwarz, Η πολιτική του οπορτουνισμού: η “ριζοσπαστική αριστερά” στη Γαλλία
  85. . ^ David North, Ernest Mandel, 1923–1995: Μια κριτική αποτίμηση του ρόλου στην ιστορία της Τέταρτης Διεθνούς
  86. . ^ Η Τέταρτη Διεθνής, Διεθνής Σοσιαλιστική Ομάδα

Περαιτέρω ανάγνωση

  • Η θανάσιμη Αγωνία της Τέταρτης Διεθνούς, [1]. Εργατική Εξουσία και Ιρλανδική Ομάδα Εργατών. 1983.
  • Robert J. Alexander, International Trotskyism, 1929–1985: A Documented Analysis of the Movement. Duke University Press, 1991.
  • Alan Benjamin, Σύντομη Ιστορία της Τέταρτης Διεθνούς στις Η.Π.Α. Retrieved 2004.
  • Ernest Mandel, Οι λόγοι για την ίδρυση της Τέταρτης Διεθνούς και γιατί παραμένουν σήμερα επίκαιροι.
  • Francois Moreau, Combats et débats de la Quatrième Internationale. Québec, Vents d'Ouest, 1993.
  • David North, The Heritage We Defend. Detroit, Michigan, 1988.
  • Jean van Heijenoort. Οι απαρχές της Τέταρτης Διεθνούς
  •  

    Fourth International

    From Wikipedia, the free encyclopedia
    Jump to: navigation, search
    The Fourth International (FI) (founded in 1938) is the communist international organisation consisting of followers of Leon Trotsky (Trotskyists), with the declared dedicated goal of helping the working class bring about socialism. Historically, the Fourth International was established in France in 1938: Trotsky and his supporters, having been expelled from the Soviet Union, considered the Comintern or Third International to have become "lost to" Stalinism and incapable of leading the international working class to political power.[1] Thus, Trotskyists founded their own, competing "Fourth International".
    Today, there is no longer a single, cohesive Fourth International. Throughout the better part of its existence, the Fourth International was hounded by agents of the Soviet secret police, repressed by capitalist countries such as France and the United States and rejected by followers of the Soviet Union and later Maoism as illegitimate – a position these communists still hold today. It struggled to maintain contact under these conditions of simultaneous illegality and scorn around much of the world during World War II, because when workers' uprisings did occur, they were usually under the influence of Soviet-inspired, anarchist, social democratic, Maoist, or militant nationalist groups, leading to further defeats for the FI and its Trotskyists, who never gathered similar support.[2] Even after the Soviet repudiation of Stalin and de-stalinization, Trotskyism continued to be regarded as politically discredited and there was very little renewed support for Trotskyist ideas, particularly when it came to those already committed to another form of communism. Ideologically, Maoists, left communists, and anarchists all consider Trotskyism, and thus also the Fourth International, to be ideologically bankrupt and impotent. Despite this, many parts of Latin America and Europe continue to have large Trotskyist groupings, with followings both young and old, who are attracted to its "anti-Stalinist" positions and its rhetoric of workers' internationalism. Quite a few of these groups carry the label "Fourth Internationalist" either in their organisation's name, major political position documents, or both.
    The Fourth International, in line with its Trotskyist underpinnings, tended to view the Comintern as worthy of conditional support even considering its corruption, and although it regarded its own ideas as more advanced and thus superior to those of the Third International, it did not actively seek the Comintern's destruction. It has not succeeded in capitalizing on the renewed interest in socialism and do not operate as a cohesive entity in the manner of the prior internationals. The FI suffered a major split in 1940 and an even more significant split in 1953. A partial reunification occurred in 1963, but the international never recovered enough to re-emerge as a single transnational grouping. Trotskyists' response to that situation has been in the form of its broad array of Trotskyist Internationals, almost all of whom are bitterly divided over which organisation represents the "true" Fourth Internationalist political continuity.

    Contents

    Trotskyism

    Trotskyists regard themselves as working in opposition to both capitalism and Stalinism. Trotsky advocated proletarian revolution as set out in his theory of "permanent revolution", and believed that a workers' state would not be able to hold out against the pressures of a hostile capitalist world unless socialist revolutions quickly took hold in other countries as well. This theory was advanced in opposition to the view held by the Stalinists that "socialism in one country" could be built in the Soviet Union alone.[3] Furthermore, Trotsky and his supporters harshly criticised the increasingly totalitarian nature of Joseph Stalin's rule. They argued that socialism without democracy is impossible. Thus, faced with the increasing lack of democracy in the Soviet Union, they concluded that it was no longer a socialist workers' state, but a degenerated workers' state.[1]
    Trotsky and his supporters had been organised since 1923 as the Left Opposition. They opposed the bureaucratisation of the Soviet Union, which they analysed as being partly caused by the poverty and isolation of the Soviet economy.[4] Stalin's theory of socialism in one country was developed in 1924 as an opposition to Trotsky's Theory of Permanent Revolution, which argued that capitalism was a world system and required a world revolution in order to replace it with socialism. Prior to 1924, the Bolsheviks' international perspective had been guided by Trotsky's position. Trotsky argued that Stalin's theory represented the interests of bureaucratic elements in direct opposition to the working class.
    Eventually Trotsky was sent into internal exile and his supporters were jailed. The Left Opposition, however, continued to work in secret within the Soviet Union.[5] Trotsky was eventually exiled to Turkey. He moved from there to France, Norway, and finally to Mexico.[6] He was assassinated on Stalin's orders in Mexico, by Ramón Mercader, a Spanish-born Soviet agent in August 1940.[7]

    Political internationals

    A political international is an organisation of political parties or activists with the aim of co-ordinating their activity for a common purpose. There had been a long tradition of socialists organising on an international basis, and Karl Marx had led the International Workingmen's Association, which later became known as the "first international".
    After the International Workingmen's Association disbanded in 1876, several attempts were made to revive the organisation, culminating in the formation of the Socialist International (Second International) in 1889. This, in turn, was disbanded in 1916 following disagreements over World War I. Although the organisation reformed in 1923 as the Labour and Socialist International, supporters of the October Revolution and the Bolsheviks had already set up the Communist International (Comintern), which they regarded as the Third International.[8] This was organised on a democratic centralist basis, with component parties required to fight for policies adopted by the body as a whole.
    By declaring themselves the Fourth International, the "World Party of Socialist Revolution", the Trotskyists were publicly asserting their continuity with the Comintern, and with its predecessors. Their recognition of the importance of these earlier Internationals was coupled with a belief that they eventually degenerated. Although the Socialist International and Comintern were still in existence, the Trotskyists did not believe those organisations were capable of supporting revolutionary socialism and internationalism.[4]
    The foundation of the Fourth International was therefore spurred in part by a desire to form a stronger political current, rather than being seen as the communist opposition to the Comintern and the Soviet Union. Trotsky believed that its formation was all the more urgent for the role he saw it playing in the impending World War.[1]

    Decision to form the International

    In the early 1930s, Trotsky and his supporters believed that Stalin's influence over the Third International could still be fought from within and slowly rolled back. They organised themselves into the International Left Opposition in 1930, which was intended to be a group of anti-Stalinist dissenters within the Third International. Stalin's supporters, who dominated the International, would no longer tolerate dissent. All Trotskyists, and those suspected of being influenced by Trotskyism, were expelled.[9]
    Trotsky claimed that the Third Period policies of the Comintern had contributed to the rise of Adolf Hitler in Germany, and that its turn to a popular front policy (aiming to unite all ostensibly anti-fascist forces) sowed illusions in reformism and pacifism and "clear[ed] the road for a fascist overturn". By 1935 he claimed that the Comintern had fallen irredeemably into the hands of the Stalinist bureaucracy.[10] He and his supporters, expelled from the Third International, participated in a conference of the London Bureau of socialist parties outside both the Socialist International and the Comintern. Three of those parties joined the Left Opposition in signing a document written by Trotsky calling for a Fourth International, which became known as the "Declaration of Four".[11] Of those, two soon distanced themselves from the agreement, but the Dutch Revolutionary Socialist Party worked with the International Left Opposition to declare the International Communist League.[12]
    This position was contested by Andrés Nin and some other members of the League who did not support the call for a new International. This group prioritised regroupment with other communist oppositions, principally the International Communist Opposition (ICO), linked to the Right Opposition in the Soviet Party, a regroupment which eventually led to the formation of the International Bureau for Revolutionary Socialist Unity. Trotsky considered those organisations to be centrist. Despite Trotsky, the Spanish section merged with the Spanish section of ICO, forming the Workers' Party of Marxist Unification (POUM). Trotsky claimed the merger was to be a capitulation to centrism.[13] The Socialist Workers' Party of Germany, a left split from the Social Democratic Party of Germany founded in 1931, co-operated with the International Left Opposition briefly in 1933 but soon abandoned the call for a new International.
    In 1935, Trotsky wrote an Open Letter for the Fourth International, reaffirming the Declaration of Four, while documenting the recent course of the Comintern and the Socialist International. In the letter, he called for the urgent formation of a Fourth International.[12] The "First International Conference for the Fourth International" was held in Paris in June 1936, reports giving its location as Geneva for security reasons.[14] This meeting dissolved the International Communist League, founding in its place the Movement for the Fourth International on Trotsky's perspectives.
    The foundation of the Fourth International was seen as more than just the simple renaming of an international tendency that was already in existence. It was argued that the Third International had now degenerated completely and was therefore to be seen as a counter-revolutionary organisation that would in time of crisis defend capitalism. Trotsky believed that the coming World War would produce a revolutionary wave of class and national struggles, rather as World War I had done.[1]
    Stalin reacted to the growing strength of Trotsky's supporters with a major political massacre of people within the Soviet Union, and the assassination of Trotsky's supporters and family abroad.[15] He had agents go through historical documents and photos in order to attempt to erase Trotsky's memory from the history books.[16] According to the historian Mario Kessler, Stalin's supporters turned to anti-semitism to whip up sentiment against Trotsky (as Trotsky was a Jew).[17] Stalin's daughter later claimed that his fight with Trotsky laid the foundations for his later anti-semitic campaigns.[18]

    Founding Congress

    Emblem of the Fourth International.
    The International's rationale was to construct new mass revolutionary parties able to lead successful workers' revolutions. It saw these arising from a revolutionary wave which would develop alongside and as a result of the coming World War. Thirty delegates attended a founding conference, held in September 1938, in the home of Alfred Rosmer just outside Paris. Present at the meeting were delegates from all the major countries of Europe, and from North America, although for reasons of cost and distance, few delegates attended from Asia or Latin America. An International Secretariat was established, with many of the day's leading Trotskyists and most countries in which Trotskyists were active represented.[19] Among the resolutions adopted by the conference was the Transitional Programme.[20]
    The Transitional Programme was the central programmatic statement of the congress, summarising its strategic and tactical conceptions for the revolutionary period that it saw opening up as a result of the war which Trotsky had been predicting for some years. It is not, however, the definitive programme of the Fourth International – as is often suggested – but instead contains a summation of the conjunctural understanding of the movement at that date and a series of transitional policies designed to develop the struggle for workers' power.[21][22]

    World War II

    At the outbreak of World War II, in 1939, the International Secretariat was moved to New York City. The resident International Executive Committee failed to meet, largely because of a struggle in the U.S. Socialist Workers Party (SWP) between Trotsky's supporters and the tendency of Max Shachtman, Martin Abern and James Burnham. The secretariat was composed of those committee members who happened to be in the city, most of whom were co-thinkers of Shachtman.[23] The disagreement was centred around the Shachtmanites' disagreements with the SWP's internal policy,[24] and over the FI's unconditional defence of the USSR.[25]
    Trotsky opened a public debate with Shachtman and Burnham and developed his positions in a series of polemics written in 1939–1940 and later collected in In Defense of Marxism. Shachtman and Burnham's tendency resigned from the International in early 1940, alongside almost 40% of the SWP's members, many of whom became founder members of the Workers Party.[26]

    Emergency conference

    In May 1940 an emergency conference of the International met at a secret location "somewhere in the Western Hemisphere". It adopted a manifesto drafted by Trotsky shortly before his murder and a range of policies on the work of the International, including one calling for the reunification of the then-divided Fourth Internationalist groups in Britain.[27]
    Secretariat members who had supported Shachtman were expelled by the emergency conference, with the support of Trotsky himself.[28] While leader of the SWP James P. Cannon later said that he did not believe the split to be definitive and final, the two groups did not reunite.[26] A new International Executive Committee was appointed, which came under the increasing influence of the Socialist Workers Party.[28]
    The Fourth International was hit hard during World War II. Trotsky was assassinated, many of the FI's European affiliates were destroyed by the Nazis and several of its Asian affiliates were destroyed by the Empire of Japan. The survivors, in Europe, Asia and elsewhere, were largely cut off from each other and from the International Secretariat. The new secretary, Jean Van Heijenoort (also known as Gerland), was able to do little more than publish articles in the SWP's theoretical journal Fourth International.[28] Despite this dislocation, the various groups sought to maintain links and some connections were kept up throughout the early part of the war by sailors enlisted in the U.S. Navy who had cause to visit Marseilles.[29] Contact was steady, if irregular, between the SWP and the British Trotskyists, with the result that the Americans exerted what influence they had to encourage the Workers' International League into the International through a fusion with the Revolutionary Socialist League, a union that had been requested by the Emergency Conference.[30]
    In 1942, a debate on the national question in Europe opened up between the majority of the SWP and a current around Van Heijenoort, Albert Goldman and Felix Morrow.[31] This minority anticipated that the Nazi dictatorship would be replaced with capitalism rather than by a socialist revolution, leading to the revival of Stalinism and social democracy. In December 1943, they criticised the SWP's view as underestimating the rising prestige of Stalinism and the opportunities for the capitalists to use democratic concessions.[32] The SWP's central committee argued that democratic capitalism could not revive, resulting in either military dictatorship by the capitalists or a workers' revolution.[33] It held that this would reinforce the need for building the Fourth International, and adhered rigidly to their interpretation of Trotsky's works.

    European Conference

    The Fourth International magazine
    The wartime debate about post-war perspectives was accelerated by the resolution of the February 1944 European Conference of the Fourth International. The conference appointed a new European Secretariat and elected Michel Raptis, a Greek resident in France also known as Michel Pablo, the organisational secretary of its European Bureau. Raptis and other bureau members re-established contact between the Trotskyist parties. The European conference extended the lessons of a revolution then unfolding in Italy, and concluded that a revolutionary wave would cross Europe as the war ended.[34] The SWP had a similar perspective.[35] The British Revolutionary Communist Party (RCP) disagreed and held that capitalism was not about to plunge into massive crisis but rather that an upturn in the economy was already underway.[36] A group of leaders of the French Internationalist Communist Party (PCI) around Yvan Craipeau argued a similar position until they were expelled from the PCI in 1948.[37]

    International conference

    In April 1946 delegates from the principal European sections and a number of others attended a "Second International Congress".[38] This set about rebuilding the International Secretariat of the Fourth International with Michel Raptis appointed Secretary and Ernest Mandel, a Belgian, taking a leading role.
    Pablo and Mandel aimed to counter the opposition of the majorities inside the British Revolutionary Communist Party and French Internationalist Communist Party. Initially, they encouraged party members to vote out their leaderships. They supported Gerry Healy's opposition in the RCP. In France, they backed elements, including Pierre Frank and Marcel Bleibtreu, opposed to the new leadership of the PCI – albeit for differing reasons.[39]
    The Stalinist occupation of Eastern Europe was the issue of prime concern, and it raised many problems of interpretation. At first, the International held that, while the USSR was a degenerated workers' state, the post-World War II East European states were still bourgeois entities, because revolution from above was not possible, and capitalism persisted.[40]
    Another issue that needed to be dealt with was the possibility that the economy would revive. This was initially denied by Mandel (who was quickly forced to revise his opinion, and later devoted his PhD dissertation to late capitalism, analysing the unexpected "third age" of capitalist development). Mandel's perspective mirrored uncertainty at that time about the future viability and prospects of capitalism, not just among all Trotskyist groups, but also among leading economists. Paul Samuelson had envisaged in 1943 the probability of a "nightmarish combination of the worst features of inflation and deflation," worrying that "there would be ushered in the greatest period of unemployment and industrial dislocation which any economy has ever faced."[41] Joseph Schumpeter for his part claimed that "The general opinion seems to be that capitalist methods will be unequal to the task of reconstruction." He regarded it as "not open to doubt that the decay of capitalist society is very far advanced".[42]

    Second World Congress

    The Second World Congress in April 1948 was attended by delegates from 22 sections. It debated a range of resolutions on the Jewish Question, Stalinism, the colonial countries and the specific situations facing sections in certain countries.[43] By this point the FI was united around the view that the Eastern European "buffer states" were still capitalist countries.[44]
    The Congress was especially notable for bringing the International into much closer contact with Trotskyist groups from across the globe. These included such significant groups as the Revolutionary Workers' Party of Bolivia and the Lanka Sama Samaja Party in what was then Ceylon,[45] but the previously large Vietnamese Trotskyist groups had mostly been eliminated or absorbed by the supporters of Ho Chi Minh.[46]
    After the Second World Congress in 1948, the International Secretariat attempted to open communications with Josip Broz Tito's regime in Yugoslavia.[47] In their analysis, it differed from the rest of the Eastern Bloc because it was established by the partisans of World War II who had fought against Nazi occupation, as opposed to by Stalin's invading armies. The British RCP, led by Jock Haston and supported by Ted Grant, were highly critical of this move.[39]

    Third World Congress

    The Third World Congress in 1951 resolved that the economies of the East European states and their political regimes had come to resemble that of the USSR more and more. These states were then described as deformed workers states in an analogy with the degenerated workers state in Russia. The term deformed was used rather than degenerated, because no workers' revolution had led to the foundation of these states.[48]
    The Third World Congress envisaged the real possibility of an "international civil war" in the near future.[49] It argued that the mass Communist parties "may, under certain favourable conditions, go beyond the aims set for them by the Soviet bureaucracy and project a revolutionary orientation". Given the supposed closeness of war, the FI thought that the Communist Parties and social democratic parties would be the only significant force that could defend the workers of the world against the imperialist camp in those countries where there were mass forces.[50]
    In line with this geopolitical perspective, Pablo argued that the only way the Trotskyists could avoid isolation was for various sections of the Fourth International to undertake long-term entryism in the mass Communist or Social Democratic parties.[51] This tactic was known as entrism sui generis, to distinguish it from the short-term entry tactic employed before World War II. For example, it meant that the project of building an open and independent Trotskyist party was shelved in France, because it was regarded as not politically feasible alongside entry into the French Communist Party.
    This perspective was accepted within the Fourth International, yet sowed the seeds for the split in 1953. At the Third World Congress, the sections agreed with the perspective of an international civil war. The French section disagreed with the associated tactic of entryism sui generis, and held that Pablo was underestimating the independent role of the working class parties in the Fourth International. The leaders of the majority of the Trotskyist organisation in France, Marcel Bleibtreu and Pierre Lambert, refused to follow the line of the International. The International leadership had them replaced by a minority, leading to a permanent split in the French section.[52]
    In the wake of the World Congress, the line of the International Leadership was generally accepted by groups around the world, including the U.S. SWP whose leader, James P. Cannon, corresponded with the French majority to support the tactic of entrism sui generis.[52] At the same time, however, Cannon, Gerry Healy and Ernest Mandel were deeply concerned by Pablo's political evolution. Cannon and Healy were also alarmed by Pablo's intervention into the French section, and by suggestions that Pablo might use the International's authority in this way in other sections of the Fourth International that felt entrism "sui generis" was not a suitable tactic in their own countries. In particular, minority tendencies in Britain around John Lawrence and the U.S. around Bert Cochran that supported entrism "sui generis" hinted that Pablo's support for their views indicated that the International might also demand Trotskyists in those countries adopt that tactic.[53]

    Formation of the International Committee of the Fourth International

    In 1953, the SWP's national committee issued an Open Letter to Trotskyists Throughout the World[54] and organised the International Committee of the Fourth International (ICFI). This was a public faction which initially included, in addition to the SWP, Gerry Healy's British section The Club, the Internationalist Communist Party in France (then led by Lambert who had expelled Bleibtreu and his grouping), Nahuel Moreno's party in Argentina and the Austrian and Chinese sections of the FI. The sections of the ICFI withdrew from the International Secretariat, which suspended their voting rights. Both sides claimed they constituted a majority of the former International.[55]
    Sri Lanka's Lanka Sama Samaja Party, then the country's leading workers' party, took a middle position during this dispute. It continued to participate in the ISFI but argued for a joint congress, for reunification with the ICFI.[56]
    An excerpt from the Open Letter explains the split as follows:
    To sum up: The lines of cleavage between Pablo's revisionism and orthodox Trotskyism are so deep that no compromise is possible either politically or organizationally. The Pablo faction has demonstrated that it will not permit democratic decisions truly reflecting majority opinion to be reached. They demand complete submission to their criminal policy. They are determined to drive all orthodox Trotskyists out of the Fourth International or to muzzle and handcuff them. Their scheme has been to inject their Stalinist conciliationism piecemeal and likewise in piecemeal fashion, get rid of those who come to see what is happening and raise objections.[54]

    From the Fourth World Congress to reunification

    Over the following decade, the IC referred to the rest of the International as the "International Secretariat of the Fourth International", emphasising its view that the Secretariat did not speak for the International as a whole.[57] The Secretariat continued to view itself as the leadership of the International. It held a Fourth World Congress in 1954 to regroup and to recognise reorganised sections in Britain, France and the U.S.
    Parts of the International Committee were divided over whether the split with "Pabloism" was permanent or temporary,[58] and it was perhaps as a result of this that it did not declare itself to be the Fourth International. Those sections that considered the split permanent embarked on a discussion about the history of the split and its meanings.
    The sections of the International that recognised the leadership of the International Secretariat remained optimistic about the possibilities for increasing the International's political influence and extended the entrism into social democratic parties which was already underway in Britain, Austria and elsewhere. The 1954 congress emphasised entrism into communist parties and nationalist parties in the colonies, pressing for democratic reforms, ostensibly to encourage the left-wing they perceived to exist in the communist parties to join with them in a revolution.[59] Tensions developed between the mainstream around Pablo and a minority that argued unsuccessfully against open work. A number of these delegates walked out of the World Congress, and would eventually leave the International, including the leader of the new British section, John Lawrence, George Clarke, Michele Mestre (a leader of the French section), and Murray Dowson (a leader of the Canadian group).[60]
    The Secretariat organised a Fifth World Congress in October 1957. Mandel and Pierre Frank appraised the Algerian revolution and surmised that it was essential to reorient in the colonial states and neocolonies towards the emerging guerrilla-led revolutions.[61] According to Robert Alexander, Ernest Mandel has written that an organisation in Indonesia, the Partai Acoma, was affiliate to the FI from 1959 until the 1965 coup in that country.[62]
    The Sixth World Congress in 1961 marked a lessening of the political divisions between the majority of supporters of the International Secretariat and the leadership of the SWP in the United States. In particular, the congress stressed support for the Cuban revolution and a growing emphasis on building parties in the imperialist countries. The sixth congress also criticised the Lanka Sama Samaja Party, its Sri Lankan section, for seeming to support the Sri Lanka Freedom Party, which they saw as bourgeois nationalists; the U.S. SWP made similar criticisms.[63]
    In 1962 the IC and IS formed a Parity Commission to organise a common World Congress. The supporters of Michel Pablo and Juan Posadas opposed the convergence. The supporters of Posadas left the International in 1962.[63] At the 1963 reunification congress, the sections of the IC and IS reunified (with two exceptions: the British and French sections of the IC).[64] This was largely a result of their mutual support for Ernest Mandel and Joseph Hansen's resolution Dynamics of World Revolution Today and for the Cuban Revolution. This document distinguished between different revolutionary tasks in the imperialist countries, the "workers' states", and the colonial and semi-colonial countries.[65] In 1963, the reunified Fourth International elected a United Secretariat of the Fourth International (USFI), by which name the organisation as a whole is often still referred.

    Since reunification

    Since the 1963 reunification, a number of approaches have developed within international Trotskyism towards the Fourth International.
  • The reunified Fourth International is the only current with direct organisational continuity to the original Fourth International at an international level. The International Committee and International Secretariat reunified at the 1963 congress, but without the Socialist Labour League and Internationalist Communist Organisation.[64] It is sometimes known as the United Secretariat of the Fourth International (USFI) after the name of its leading committee, although that committee was replaced in 2003. It is also the only current to have continuously presented itself as "the" Fourth International. It is the largest current and leaders of some other Trotskyist Internationals occasionally refer to it as "the Fourth International": ICFI secretary Gerry Healy, when proposing reunification discussions in the 1970s, described it as "the Fourth International";[66] the International Socialist Tendency also usually refers to it in this way.[67]
  • The International Committee of the Fourth International member groups customarily describe themselves as sections of the Fourth International, and the organisation as a whole describes itself as the "leadership of the Fourth International".[68] However, the ICFI presents itself as the political continuity of the Fourth International and Trotskyism, not as the FI itself. It clearly dates its creation as 1953, rather than from 1938.[69]
  • Some tendencies argue that the Fourth International became dislocated politically during the years between Trotsky's murder and the establishment of the ICFI in 1953; they consequently work to "reconstruct", "reorganise" or "rebuild" it. This view originated with Lutte Ouvriere and the international Spartacist tendency and is shared by others who diverged from the ICFI. For example, the Committee for a Workers' International, whose founders dropped out of the reunified FI after 1965, call for a new "revolutionary Fourth International".[70] Indeed, the Fourth International (ICR) reproclaimed the Fourth International at a congress attended by ICR sections in June 1993.[71]
  • Other Trotskyist groups argue that the Fourth International is dead. They call for the establishment of a new "workers' international" or a Fifth International.[72]

Impact

In uniting the large majority of Trotskyists in one organisation, the Fourth International created a tradition which has since been claimed by many Trotskyist organisations.
Echoing Marx's Communist Manifesto, the Transitional Programme ended with the declaration "Workers – men and women – of all countries, place yourselves under the banner of the Fourth International. It is the banner of your approaching victory!". It declared demands to be placed on capitalists, opposition to the bureaucracy in the Soviet Union, and support for workers' action against fascism.[1] Most of the demands on capitalists remain unfulfilled. The collapse of the Soviet Union occurred, but through a social revolution leading to the restoration of capitalism, rather than the political revolution proposed by the Trotskyists. Many Trotskyist groups have been active in anti-fascist campaigns, but the Fourth International has never played a major role in the toppling of a regime.
Those groups which follow traditions that left the Fourth International in its early years argue that, despite initially correct positions, it had little impact. Lutte Ouvriere claims that it "did not survive the Second World War".[73] Workers Liberty, which follows in the third camp tradition established by the Workers Party, holds that "Trotsky and everything he represented was defeated and – as we have to recognise in retrospect – defeated for a whole historical period."[74]
Other groups point to a positive impact. The ICFI claim that "the [early] Fourth International consisted mainly of cadres who remained true to their aims"[75] and describes much of the Fourth International's early activity as "correct and principled".[76] The reunified FI claim that "the Fourth International refused to compromise with capitalism either in its fascist or democratic variants." In its view, "many of the predictions made by Trotsky when he founded the Fourth International were proved wrong by history. But what was absolutely vindicated were his key political judgements."[77]

See also

Internationals:

References

  1. ^ a b c d e The Transitional Program. Retrieved November 5, 2008.
  2. ^ Ernest Mandel, Trotskyists and the Resistance in World War Two
  3. ^ Leon Trotsky, In Defence of October
  4. ^ a b "Manifesto of the Fourth International on the Dissolution of the Comintern", Fourth International, July 1943.
  5. ^ Serge, Victor, From Lenin to Stalin, p70 ff, Pathfinder, (1973)
  6. ^ Deutscher, Isaac, Stalin, p381, Pelican (1966)
  7. ^ Robert Conquest, The Great Terror: A Reassessment, Oxford University Press, 1991, ISBN 0-19-507132-8, p. 418.
  8. ^ Working-class Internationalism & Organisation
  9. ^ Joseph Stalin, "Industrialisation of the country and the right deviation in the C.P.S.U.(B.)", Works, Vol.11, pp. 255-302.
  10. ^ Leon Trotsky, "Open Letter For The Fourth International", New Militant, August 3, 1935.
  11. ^ "Declaration of the Four", The Militant, September 23, 1933.
  12. ^ a b George Breitman, The Rocky Road to the Fourth International, 1933–38
  13. ^ John G. Wright, "Trotsky's Struggle for the Fourth International", Fourth International, August 1946.
  14. ^ CLR James Interview
  15. ^ "Trotskyists at Vorkuta: An Eyewitness Report", International Socialist Review, Summer 1963.
  16. ^ Propaganda in the Propaganda State, PBS
  17. ^ Mario Kessler, "Leon Trotsky's Position on Anti-Semitism, Zionism and the Perspectives of the Jewish Question", New Interventions, Vol. 5 No. 2, 1994 (transcript of a talk at the AGM of Revolutionary History magazine in October 1993.
  18. ^ Arnold Beichman, "How Stalin, the 'breaker of nations,' hated, murdered Jews", Washington Times, August 16, 2003.
  19. ^ M. S., "Foreword", Founding Conference of the Fourth International]
  20. ^ Socialist Workers Party, The Founding Conference of the Fourth International
  21. ^ Charlie van Gelderen, Sixty years of the Fourth International
  22. ^ Richard Price The Transitional Programme in perspective
  23. ^ "Declaration on the status of the resident International Executive Committee", in Documents of the Fourth International, Vol. 1, pp. 351–355
  24. ^ Duncan Hallas, Fourth International in Decline
  25. ^ Trotsky, In Defense of Marxism, New York 1942.
  26. ^ a b James P. Cannon, "Factional Struggle And Party Leadership", Fourth International, November 1953; David Holmes, James P. Cannon: His Life and Work.
  27. ^ "Emergency Conference of the Fourth International", International Bulletin, Nos. 1 & 2, 1940.
  28. ^ a b c Michel Pablo, "Report on the Fourth International Since the Outbreak of War, 1939–48" Fourth International, December 1948 & January 1949.
  29. ^ Rodolphe Prager, "The Fourth International during the Second World War", Revolutionary History, Vol. 1 No. 3, Autumn 1988.
  30. ^ "Resolution On The Unification of the British Section", International Bulletin, Nos. 1 & 2, 1940.
  31. ^ The Fourth International During World War II (immediately afterward).
  32. ^ Felix Morrow, "The First Phase of the Coming European Revolution", Fourth International, December 1944.
  33. ^ "Perspectives and Tasks of the Coming European Revolution", Fourth International, December 1943.
  34. ^ "Theses on the Liquidation of World War II and the Revolutionary Upsurge", Fourth International, March & May 1945.
  35. ^ "The European Revolution and the Tasks of the Revolutionary Party", Fourth International, December 1944.
  36. ^ Martin Upham, The History of British Trotskyism to 1949 (PhD thesis publische online on the Revolutionary History Website).
  37. ^ Peter Schwarz, "The politics of opportunism: the 'radical left' in France", World Socialist Web Site.
  38. ^ "The Conference of the Fourth International", Fourth International, June 1946.
  39. ^ a b Sam Bornstein and Al Richardson, War and the International, London 1986.
  40. ^ Alex Callinicos, Trotskyism, Maidenhead 1990.
  41. ^ Paul Samuelson, "Full Employment after the war," in S. Harris (ed.), Post war Economic Problems, London & New York 1943.
  42. ^ Joseph Schumpeter, "Capitalism in the post-war world". in S. Harris (ed.), Post war Economic Problems, London & New York 1943.
  43. ^ 2nd Congress of the Fourth International
  44. ^ "The USSR and Stalinism", Fourth International, June 1948.
  45. ^ "The Third World Congress of the Fourth International", Fourth International, November 1951.
  46. ^ "The Fourth International in Vietnam", Revolutionary History, Vol. 3 No. 2, Autumn 1990.
  47. ^ International Secretariat of the Fourth International, "An Open Letter to Congress, Central Committee and Members of the Yugoslav Communist Party", Fourth International, July 1948.
  48. ^ Pierre Frank, "Evolution of Eastern Europe", Fourth International, November 1951.
  49. ^ "Theses on Orientation and Perspectives", Fourth International, November 1951.
  50. ^ "The International Situation and Tasks in the Struggle against Imperialist War", Fourth International, November 1951.
  51. ^ Michel Pablo, "World Trotskism Rearms", Fourth International, November 1951.
  52. ^ a b Letters exchanged between Daniel Renard and James P. Cannon, February 16 and May 9, 1952
  53. ^ International Committee Documents 1951–1954, Vol. 1, Section 4, (Education for Socialists)
  54. ^ a b SWP, "Open Letter to Trotskyists Throughout the World", Militant, November 16, 1953.
  55. ^ "Resolution forming the International Committee", SWP Internal Bulletin; Michel Pablo, Pierre Frank and Ernest Germain, "Letter from the Bureau of the IS to the leaderships of all sections", November 15, 1953, Education for Socialists Bulletin.
  56. ^ "David North addresses Sri Lankan Trotskyists on the 50th anniversary of the ICFI", World Socialist Web Site, November 21, 2003.
  57. ^ "Resolution of the International Committee instructing publication of the documents", August 24, 1973, Workers Press, August 29, 1973.
  58. ^ International Secretariat: "To all Members and All Organizations of the International Committee", Education for Socialists Bulletin.
  59. ^ Michel Pablo, "The Post-Stalin 'New Course'", Fourth International, March 1953; Michel Pablo, The 4th International: What it is, What it aims at, Publications of the Fourth International, 1958.
  60. ^ John McIlroy, "The Revolutionary Odyssey of John Lawrence", What Next, No. 26, 2003.
  61. ^ Pierre Frank, The Fourth International: The Long March of the Trotskyists, London 1979.
  62. ^ Robert Alexander http://books.google.nl/books?id=_eUtQjseKaIC&lpg=PA534&ots=AdRQT__QNJ&dq=%22Fourth%20International%22%20%22tan%20malaka%22&pg=PA534#v=onepage&q=%22Fourth%20International%22%20%22tan%20malaka%22&f=false
  63. ^ a b "Trotskyism and the Cuban Revolution: A Debate", Intercontinental Press, May 11, 1981, on the What Next? website.
  64. ^ a b Farrell Dobbs and Joseph Hansen, Reunification of the Fourth International, International Socialist Review 1963.
  65. ^ Ernest Mandel and Joseph Hansen, "Dynamics of World Revolution Today", International Socialist Review, Fall 1963.
  66. ^ Gerry Healy, "Letter to the Fourth International", in Marxism vs. ultraleftism : the record of Healy’s break with Trotskyism. Edited by Joseph Hansen
  67. ^ Alex Callinicos, "Regroupment, Realignment, and the Revolutionary Left", IST Discussion Bulletin, No. 1, July 2002.
  68. ^ "About the International Committee of the Fourth International", World Socialist Web Site.
  69. ^ Peter Schwarz, "Meetings on 50 years of the International Committee of the Fourth International", World Socialist Web Site.
  70. ^ Peter Taaffe, A Socialist World is Possible: The history of the CWI, Committee for a Workers' International.
  71. ^ "Manifesto of the 4th World Congress", on the Socialist Organizer website.
  72. ^ "Forward to the Fifth International!", on the League for the Fifth International website.
  73. ^ "Les fondements programmatiques de notre politique", Lutte de classe, No. 77, December 2003. (French)
  74. ^ Sean Matgamna, "What we are, what we do and why we do it", Solidarity 3/72, April 28, 2005.
  75. ^ Peter Schwarz, "The politics of opportunism: the 'radical left' in France", World Socialist Web Site.
  76. ^ [[David North (Socialist)|]], "Ernest Mandel, 1923–1995: A critical assessment of his role in the history of the Fourth International", World Socialist Web Site.
  77. ^ "The Fourth International", International Socialist Group website.

Further reading

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου