25 pages by Akis Sadexis

25 pages by Akis Sadexis
25 PAGES BY AKIS SADEXIS : * HereticaFilosofia * Akis Sadexis * ΑιρετικήΦιλοσοφία * No Religions-Χωρίς Θρησκείες * ALL WE ARE RACISTS. WITH THE RACISTS. -Όλοι είμαστε ρατσιστές. Αλλά με τους ρατσιστές * SKG - Salonica - Selanik - סלוניקי- Salonique - سالونيك - Thessaloniki * " movement of free citizens" -‘’Κίνηση Ελεύθερων Πολιτών’’ - * I DEMAND - I DREAM OF A WORLD ΑΠΑΙΤΩ, ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ έναν κόσμο * Δεν έχει σημασία τι λέω, πρόσεξε τι εννοώ. Δεν έχει σημασία τι λες, αλλά σε ποιόν τα λες * ElGURU * PHILOSOPHICAL DEMOCRACY - ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ * InternationalismOecumenical * HereticaFilosofia.blogspot.com * The.Bigger.Philosophers * SadeVanzelo * SadeVanzelo-Σχεδιαστής * Leonardo DA VINCI * SadIcons * SADιΠοίηση * Anti-Racist Slogan of all Time * HERETICA FILOSOFIA by Akis Sadexis - YouTube *https://plus.google.com/u/0/115495858259733880175/posts * https://www.instagram.com/akis.sadexis/ * SSΔD3VΔNZ3LO (@AkisSadexis) | Twitter https://twitter.com/SDXZV - AKIS SADEXIS @SDXZV

Το πιό Αντιρατσιστικό σύνθημα όλων των εποχών (original-56 words)

Το πιό Αντιρατσιστικό σύνθημα όλων των εποχών (original-56 words)
Το πιό Αντιρατσιστικό σύνθημα όλων των εποχών (original-56 words) : Αν ο Χριστός σας είναι Εβραίος, το αυτοκίνητο σας ιαπωνικό, η πίτσα που τρώτε ιταλική, η δημοκρατία σας ελληνική, οι αριθμοί σας αραβικοί, τα γράμματά σας λατινικά, οι πολυεθνικές αμερικάνικες, η μουσική σας τσιγγάνικη, οι λέξεις σας βαλκάνιες, τα φαγητά σας τούρκικα, οι φουστανέλες αλβανικές, τα γαλακτοκομικά σας βουλγάρικα, τότε γιατί ο γείτονάς σας είναι ξένος? SADEXIS AKIS (May 2010)

anti-racist slogan of all time

Anti-Racist Slogan of all Time :
If Christ is a Jew, your car Japanese, pizza you eat Italian, Greek your democracy, your letters Latin, American multinationals, your numbers are Arabic, your music Gypsy, your words Balkans, your food Turks, Albanian fustanellas, your dairy Bulgarian, why your neighbor is a stranger ?
Akis Sadexis (May 2010)

I dream

I dream

manifesto SADEXI AKI

"ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΙ ΛΕΩ. ΠΡΟΣΕΞΕ ΤΙ ΕΝΝΟΩ. ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΙ ΛΕΣ. ΑΛΛΑ ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΤΑ ΛΕΣ."

I DEMAND - I DREAM OF A WORLD WITHOUT : FRONTIERS, RELIGION, RACISTS, ADDICTIONS, MURDERS, ABUSE, PAEDERASTS, DRUGDEALINGS, ARMY, POVERTY, GAMBLING, GUNS, EXPLOITATION, DOGMA, CENSORSHIP, HATE, ANIMAL ABUSE, REFUGEES, PARADES, THOSE WHO ARE KEPT IN THE DARK.
I DEMAND - I DREAM OF A WORLD FOR : DIALOGUE, BOOKS, RECYCLING, RELIGIOUS TOLERANCE, FREEDOM, CREMATION, TRANSPLANTS, EDUCATION, FRIENDSHIP, LOGIC, ENVIRONMENT, TRAVELLING, SEPARATION OF THE CHURCH FROM THE STATE, RESPECT, INDEPENDENCE, SCIENCE, MINORITY, ECOLOGY, LIVING TOGETHER FREE, PROTECTING ANIMALS, CIVILIZATION, HEALTH.
JUSTICE A WORLD WITH LESS CHILDREN, BECAUSE THE NEXT GENERATIONS WILL SUFFER.
THE WHOLE PLANET IS OUR PLACE.
APART FROM THE PLACE WE LIVE OR THE PLACE WE WERE BORN. WE ARE ALL BROTHERS, DESPITE OUR SEX OR RACE.
SADEXIS AKIS

.

Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2012

Subcomandante Marcos - ηγέτης των Ζαπατίστας EZLN

Όταν πριν κάποια χρόνια οι εχθροί του σε μια πολύ χοντροκομμένη προσπάθεια να πλήξουν την εικόνα του Κομαντάντε Μάρκος είχαν βγάλει τη φήμη ότι είναι «αδελφή», η απάντηση του ηγέτη των Ζαπατίστας δεν ήταν ότι “ο Subcomantante έχει πηδήξει το μισό Μεξικό. Αντίθετα επέλεξε μια πολύ πιο πολιτική δήλωση, η οποία ενίσχυσε σε σημαντικό βαθμό τη δημοτικότητα του κινήματος:

«Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία, μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»
 
 

Κομαντάντε Μάρκος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ο Κομαντάντε Μάρκος (αριστερά) με τον Κομαντάντε Τάτσο σε συγκέντρωση των Ζαπατίστας στην επαρχία Τσιάπας του Μεξικού το 1999
Ο Κομαντάντε Μάρκος[1](ημερομηνία γέννησης άγνωστη), είναι ο εκπρόσωπος και ηγετικό στέλεχος του Στρατού των Ζαπατίστας για την Εθνική Απελευθέρωση-EZLN (Ejército Zapatista de Liberación Nacional, εχέρσιτο ζαπατίστα δε λιμπερασιόν νασιονάλ), κίνημα για αυτοδιάθεση των ιθαγενών του Μεξικού. Τον Ιανουάριο του 1994, οδήγησε ένα στρατό αγροτών ιθαγενών Μάγια στο ανατολικό μέρος της επαρχίας Τσιάπας του Μεξικού σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την πολιτική της μεξικανικής κυβέρνησης προς τους ιθαγενείς.[2]
Ο Κομαντάντε Μάρκος είναι συγγραφέας, ποιητής, άνθρωπος με ιδιαίτερο χιούμορ και ανοιχτά εκπεφρασμένος αντίπαλος του καπιταλισμού. Συνηγορεί υπέρ της αναγκαιότητας το μεξικανικό Σύνταγμα να αναγνωρίσει τα δικαιώματα των ιθαγενών κατοίκων. Ο διεθνώς γνωστός αντάρτης περιγράφεται και θεωρείται στη Λατινική Αμερική ως νέος και μεταμοντέρνος Τσε Γκεβάρα.[3][4]
Το όνομα Μάρκος το υιοθέτησε προς τιμήν ενός αγαπημένου του φίλου που σκοτώθηκε σε στρατιωτικό μπλόκο.[5]Ο Μάρκος είναι επίσης γνωστός ως Ντελεγκάδο Σέρο (ισπανικά: Delegado Cero, εκπρόσωπος μηδέν δηλ.) σε θέματα που αφορούν την Άλλη Εκστρατεία (ισπανικά: La otra campaña, λα ότρα καμπάνια, εναλλακτική εκστρατεία πίεσης μετά την αποτυχία της πρώτης εξέγερσης). Εμφανίζεται δημοσίως φορώντας πάντα μία μπαλακλάβα (μάσκα του σκι), με την πραγματική του ταυτότητα, ακόμα και ύστερα από τόσα χρόνια δράσης, να αποτελεί ένα μυστήριο.
Σε συνέντευξή του στον συγγραφέα Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν απαντά για την κουκούλα που φορά, λέγοντας: Κανένας δεν μας έβλεπε όσο είμαστε ακάλυπτοι, τώρα όλοι ασχολούνται.

Πίνακας περιεχομένων

Η γνωριμία με τους Μάγια

Η σημαία του EZLN, κινήματος των Ζαπατίστας
Όπως πολλοί της γενιάς του, ο Κομαντάντε Μάρκος, συγκλονίστηκε από τη σφαγή από τις κυβερνητικές δυνάμεις των διαδηλωτών-φοιτητών στην πλατεία των Τριών Πολιτισμών στη συνοικία Τλατελόλκο της Πόλης του Μεξικού, το 1968, και ριζοσπαστικοποιήθηκε εντασσόμενος στις μαοϊκές ανταρτικές δυνάμεις. Το 1983, εστάλη στα βουνά της επαρχίας Τσιάπας για να πείσει τον φτωχό εκεί ιθαγενή πληθυσμό να ξεκινήσει μια προλεταριακή επανάσταση εναντίον της καταπιεστικής μεξικανικής αστικής τάξης.[6]Οι ιθαγενείς Μάγια απλώς τον κοίταξαν[6] και του απάντησαν ότι δεν ήταν εργάτες (εννοώντας ότι δεν είναι προλεταριάτο) και ότι από τη δική τους οπτική, η γη δεν αποτελούσε ιδιοκτησία, αλλά την καρδιά της κοινότητάς τους.[6]
Όταν ρωτήθηκε στο ντοκιμαντέρ Α Place Called Chiapas (Ένα μέρος που ονομάζεται Τσιάπας), για τις πρώτες μέρες του με τους ιθαγενείς, είπε: Φανταστείτε έναν άνθρωπο που προέρχεται από μια αστική κουλτούρα. Από μια από τις μεγαλύτερες πόλεις στον κόσμο (την Πόλη του Μεξικού), με πανεπιστημιακή εκπαίδευση, συνηθισμένο στον αστικό τρόπο ζωής. Ήταν σαν να προσγειώθηκα σε άλλο πλανήτη. Η γλώσσα, ο περιβάλλων χώρος, όλα νέα. Με έβλεπαν σαν εξωγήινο από το εξώτερο διάστημα. Όλα γύρω σου κραυγάζουν: Φύγε. Είναι ένα λάθος όλο αυτό. Δεν ανήκεις σ' αυτό το μέρος. Μάλιστα όλα αυτά λέγονται σε μια ξένη γλώσσα. Σε αφήνουν όμως οι άνθρωποι αυτοί να δεις τον τρόπο που λειτουργούν. Τον καιρό, πότε βρέχει, τη λιακάδα, τη γη, τον τρόπο που γίνεται λάσπη, τις αρρώστειες, τα έντομα. Όλα αυτά είναι σαν να σου λένε: Δεν ανήκεις εδώ. Αν αυτό δεν είναι εφιάλτης, τότε τι είναι;
Ο Κομαντάντε Μάρκος όμως, όντας πνεύμα ανήσυχο, γρήγορα εμβάθυνε στην κουλτούρα των ιθαγενών. Μετά τις πολιτικές διαμάχες με το FLN (μήτρα του κινήματος των Ζαπατίστας), και την αποτυχία της εξέγερσης των Ζαπατίστας, υιοθέτησε μια προσέγγιση για τη σοσιαλιστική επανάσταση η οποία έχει σημαντικούς παραλληλισμούς με τις πολιτικές θεωρίες του Ιταλού Αντόνιο Γκράμσι, οι οποίες ήταν ήδη δημοφιλείς στο Μεξικό.

Το μυστήριο της ταυτότητας

Ο Κομαντάντε Μάρκος πάνω στο άλογό του, στην επαρχία Τσιάπας του Μεξικού
Η μεξικανική κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι ο Κομαντάντε Μάρκος ονομάζεται Ραφαέλ Σεμπαστιάν Γκιγιέν Βισέντε (Rafael Sebastián Guillén Vicente) και είναι γεννημένος στις 19 Ιουνίου 1957 στο Ταμπίκο της επαρχίας Ταμαουλίπας από Ισπανούς μετανάστες. Πήγε γυμνάσιο και λύκειο στο Ινστιτούτο Πολιτισμού του Ταμπίκο, ένα αυστηρό σχολείο Ιησουϊτών, όπου πιθανώς εξοικειώθηκε με τη Θεολογία της Απελευθέρωσης[7][8](κίνημα της χριστιανικής θεολογίας που ερμηνεύει τη διδασκαλία του Ιησού με όρους απελευθέρωσης από τις άδικες κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές δομές, επηρεασμένο κατά πολλούς από το Μαρξισμό και τον Κομμουνισμό).
Αργότερα μετακόμισε στην Πόλη του Μεξικού και αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο UNAM με ειδίκευση στη Φιλοσοφία. Στη Σχολή Φιλοσοφίας ήρθε σε επαφή με τη μαρξιστική ρητορική της σχολής και κέρδισε βραβείο για την καλύτερη διατριβή στην τάξη του. Ξεκίνησε να εργάζεται ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο UAM ενώ έκανε τη διατριβή του για το UNAM, όμως ύστερα από λίγα χρόνια εγκατέλειψε τη διδασκαλία. Πιστεύεται ότι τα πολλά χρόνια που κινείτο στους πανεπιστημιακούς χώρους και συγκεκριμένα στο UAM ήρθε σε επαφή με τη μαοϊκή οργάνωση Δυνάμεις Εθνικής Απελευθέρωσης (FNL, αριστερών προσανατολισμών οργάνωση, οργανωμένη σε μαοϊκά πρότυπα, τη μητέρα οργάνωση από την οποία θα ξεπηδούσε αργότερα το EZLN). Η γνωριμία σηματοδότησε την εξαφάνιση του Γκιγιέν. Η οικογένειά του Γκιγιέν ισχυρίζεται πως αγνοεί τι απέγινε ο γιος τους, ενώ αρνούνται να πουν αν πιστεύουν ότι ο Κομαντάτε Μάρκος και ο Γκιγιέν είναι το ίδιο πρόσωπο.
Η οικογένεια Γκιγιέν είναι βαθιά αναμεμειγμένη στα πολιτικά πράγματα της επαρχίας Ταμαουλίπας (Tamaulipas). Η αδερφή του Γκιγιέν, Μερσέδες δελ Κάρμεν Γκιγιέν Βισέντε, είναι η Γενικός Εισαγγελέας της επαρχίας αυτής και αποτελεί μέλος, με ισχυρή επιρροή, του Συνταγματικού Επαναστατικού Κόμματος, το οποίο κυβέρνησε το Μεξικό για περισσότερα από 70 χρόνια. Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Πορείας στην Πόλη του Μεξικού το 2001, ο Κομαντάντε Μάρκος επισκέφτηκε το Πανεπιστήμιο UNAM και κατά τη διάρκεια ομιλίας του εκεί είπε ότι είχε ξαναβρεθεί σε αυτό τον χώρο.[9][10][11]
Σε μια συνέντευξη με τον σπουδαίο λογοτέχνη Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, μίλησε για την ανατροφή του: Προέρχομαι από τη μεσαία τάξη. Ο πατέρας μου, κεφαλή της οικογένειας, δίδασκε σε ένα αγροτικό σχολείο, όπου, όπως συνήθιζε να μας λέει, οι δάσκαλοι είχαν τα αυτιά τους κομμένα επειδή ήταν κομμουνιστές. Η μητέρα μου επίσης δίδασκε σε ένα σχολείο στην επαρχία. Είμαστε μια οικογένεια χωρίς οικονομικές δυσκολίες. Οι γονείς μου έτρεφαν μεγάλη αγάπη για το διάβασμα. Στην οικογένειά μας, οι λέξεις είχαν μια πολύ ξεχωριστή σημασία. Ο τρόπος που προσεγγίζαμε τον κόσμο ήταν μέσω της γλώσσας. Μάθαμε να διαβάζουμε, όχι τόσο τα σχολικά μαθήματα, όσο τις στήλες στις εφημερίδες. Πολύ νωρίς, οι γονείς μας μας έδωσαν βιβλία που περιείχαν και άλλα πράγματα. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, αποκτήσαμε συνείδηση της γλώσσας, όχι ως εργαλείου και τρόπου επικοινωνίας, αλλά ως μέσου κατασκευής κάποιου πράγματος. Σαν να αποτελούσε μια απόλαυση και όχι κάποιο καθήκον. Όταν ρωτήθηκε στην ίδια συνέντευξη πόσο ετών ήταν απάντησε γελώντας Είμαι 518.[12]

Πολιτική και φιλοσοφική σκέψη

Ο Κομαντάντε Μάρκος έχει γράψει πάνω από 200 δοκίμια και ιστορίες και έχει εκδόσει 21 βιβλία με τις πολιτικές και φιλοσοφικές του απόψεις. Σε γράμμα του τον Ιανουάριο του 2003 στη βασκική ΕΤΑ, αναφέρει: Διδάσκουμε τα παιδιά ότι υπάρχουν τόσες λέξεις όσα και χρώματα και ότι υπάρχουν τόσες πολλές σκέψεις επειδή μέσα τους βρίσκεται ο κόσμος που γεννιούνται αυτές οι λέξεις..Και τα διδάσκουμε να μιλούν τη γλώσσα της αλήθειας, να μιλούν δηλαδή με την καρδιά τους.[13]
Η Ιστορία των Χρωμάτων (La Historia de los Colores, λα ιστόρια δε λος κολόρες) είναι μια ιστορία γραμμένη για παιδιά και ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα βιβλία του. Βασισμένη στη μυθολογία των Μάγια, διδάσκει τη σημασία της ανεκτικότητας και του σεβασμού στη διαφορετικότητα.[14]Η πολιτική του φιλοσοφία όπως αναδύεται από τα γραπτά του, εστιάζει στην άδικη μεταχείριση των ανθρώπων από τις επιχειρήσεις και το Κράτος, αποπνέοντας στοιχεία Μαρξισμού, Φιλελεύθερου Σοσιαλισμού και Αναρχισμού.[15]
Τα γραπτά του έχουν ένα ελλειπτικό, ειρωνικό και ρομαντικό στυλ σαν να θέλει να κρατήσει μια απόσταση από τις οδυνηρές συνθήκες που περιγράφει. Είναι ξεκάθαρη ωστόσο η στόχευσή του στα γραπτά του, όπως υποδηλώνει και ο τίτλος του βιβλίου του Όπλο μας οι Λέξεις (Our Word is Our Weapon), μια συλλογή άρθρων, ποιημάτων, λόγων και γραμμάτων.[16][17]Για το βιβλίο αυτό η εφημερίδα Σαν Φρανσίσκο Μπέι Γκάρντιαν έγραψε: Ένα λογοτεχνικό αριστούργημα που μας παρέχει μια ανεκτίμητη οπτική του κόσμου των Ζαπατίστας και ενός από τα πιο αξιοθαύμαστα μυαλά του καιρού μας. Ενώ η Publisher's Weekly έγραψε στην κριτική της για το βιβλίο: Γλώσσα τόσο δυνατή σαν την αξιοπρέπεια και τόσο ραφινάτη σαν την αγάπη. Διαβάζοντας αυτή τη συλλογή ανακαλύπτεις εκείνο το σπάνιο ζώο: μια αυθεντική φωνή"
Το 2005 έγραψε, μαζί με το συγγραφέα Πάκο Ιγνάσιο Ταΐμπο II, τη νουβέλα Άταφοι Νεκροί (Muertos incómodos, μουέρτος ινκόμοδος), μελέτη πάνω στην πολιτική κατάσταση του Μεξικού και το νεοφιλευθερισμό.

Πηγές

  • Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν, Μάρκος, η Επανάσταση και οι Καθρέπτες, εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα

Παραπομπές

  1. His rank is often abbreviated, leading to the nickname El Sup; in English-speaking countries, he's often known as Subcommander Marcos
  2. A Masked Marxist on the Stump by James McKinley, The New York Times, January 6 2006
  3. BBC Profile: The Zapatistas' mysterious leader by Nathalie Malinarich, March 11 2001
  4. Zapatistas Launch ‘Other’ Campaign by Ramor Ryan, The Indypendent, January 12 2006 issue
  5. quoted in "First World, Ha! Ha! Ha! The Zapatista Challenge" Interview: Subcomandante Marcos, by Medea Benjamin. City Lights Books, San Francisco 1994. pg.70.
  6. 6,0 6,1 6,2 Farewell to the End of History: Organization and Vision in Anti-Corporate Movements by Naomi Klein, The Socialist Register, 2002, London: Merlin Press, 1-14
  7. Gabriel García Márquez y Roberto Pombo (25 Mar 2001). Habla Marcos. Cambio (Ciudad de México). A discussion of Marcos's background and views. Marcos says his parents were both schoolteachers and mentions early influences of Cervantes and García Lorca.
  8. Gabriel García Márquez and Subcomandante Marcos (July 2 2001). "A Zapatista Reading List". The Nation. An abbreviated version of the Cambio article, in English.
  9. Alex Khasnabish (2003). Subcomandante Insurgente Marcos. MCRI Globalization and Autonomy.
  10. Hector Carreon (Mar 8 2001). Aztlan Joins Zapatistas on March into Tenochtitlan. La Voz de Aztlan.
  11. El EZLN (2001). La Revolución Chiapanequa. Zapata-Chiapas.
  12. The Punch Card and the Hourglass by García Márquez and Roberto Pombo, New Left Review, May – June 2001, Issue 9
  13. Zapatista National Liberation Army (Jan 9 2003). To Euskadi Ta Askatasuna. Flag.
  14. Patrick Markee (May 16 1999). Hue and Cry. New York Times.
  15. Subcomandante Marcos (1992). Chiapas: The Southeast in Two Winds. Ejército Zapatista de Liberación Nacional.
  16. Alma Guillermoprieto (March 2 1995). "The Shadow War". New York Review of Books. This book review recounts problems faced by residents of Chiapas.
  17. Paul Berman (October 18 2001). "Landscape Architect". New York Review of Books.
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B5_%CE%9C%CE%AC%CF%81%CE%BA%CE%BF%CF%82 


Subcomandante Marcos

From Wikipedia, the free encyclopedia
Jump to: navigation, search
Subcomandante Marcos

Subcomandante Marcos, smoking a pipe atop a horse in Chiapas, Mexico.
Other names Delegado Cero (Delegate Zero)
Website
http://www.ezln.org.mx/
Subcomandante Marcos is the spokesman for the Zapatista Army of National Liberation (EZLN), a Mexican rebel movement fighting for the rights of the indigenous peoples of Mexico. On 1 January 1994, when the U.S.–Mexico-Canada free trade agreement became effective, Subcommander Marcos led an army of Mayan farmers into eastern Chiapas state, to protest the Mexican federal government's mistreatment of the nation's indigenous peoples.[1] Subcommander Marcos is a writer, a political poet, and an anti-capitalist who advocates the amendment of the Political Constitution of Mexico to formally and specifically recognize the political and the human rights of Mexico's indigenous peoples.[2]
Journalists have described Marcos as both a post-modern and new Che Guevara.[2][3] In his military capacity as a Subcommander of the Zapatista Army, his Marcos nom de guerre is that of a friend killed at a military road-block checkpoint.[4] In his political capacity, he is Delegado Cero (Delegate Zero) for participating in the matters of La otra campaña (The Other Campaign), concerning the communitary autonomy and the socio-political rights of los indios de México, the indigenous peoples of Mexico.

Contents

Background

As a young man, Subcommander Marcos was politically radicalized by the Tlatelolco massacre (2 October 1968) of students and civilians by the Mexican federal government; consequently, he became a militant in the Maoist National Liberation Forces. In 1983, he went to the mountains of Chiapas to convince the poor, indigenous Maya population to organize and launch a proletarian revolution against the Mexican bourgeoisie and the federal government.[5] After hearing his proposition, the Chiapanecs "just stared at him", and replied that they were not urban workers, that, from their perspective, the land was not property, but the heart of the communities.[5] In the documentary A Place Called Chiapas (1998), about his early days there, Subcommander Marcos said:
Imagine a person who comes from an urban culture. One of the world’s biggest cities, with a university education, accustomed to city life. It’s like landing on another planet. The language, the surroundings are new. You’re seen as an alien from outer space. Everything tells you: “Leave. This is a mistake. You don’t belong in this place”; and it’s said in a foreign tongue. But they let you know, the people, the way they act; the weather, the way it rains; the sunshine; the earth, the way it turns to mud; the diseases; the insects; homesickness. You’re being told. “You don’t belong here”. If that’s not a nightmare, what is?
Marcos left Mexico in the mid 1980s to Nicaragua to serve with the Sandinistas under the nom de guerre El Mejicano, and after leaving Nicaragua in the late 1980s to return to Mexico, helped form the EZLN with support from the Sandinistas and the Salvadoran leftist guerrilla group FMLN[6][7][8]
Marcos learned the culture of the Maya civilization. After the intramural politics of the FLN, the outlook of the indigenous peasants of Chiapas, and the failure of the initial Chiapas uprising, he modified the social revolution to the actual social, political, and economic conditions of Chiapas and the people; the adaptation parallels the approach proposed by Antonio Gramsci, whose political theories are popular among Mexican intellectuals. A Place Called Chiapas presents some of the powerful political rhetoric of the Zapatistas. Subcommander Marcos addressed the camera only with his eyes and his tobacco pipe, and said, "It is our day, the day of the dead", whereby he revealed that the Zapatistas believe that he is a dead man, as are the other Zapatistas.

Identity

"Marcos, the quintessential anti-leader, insists that his black mask is a mirror, so that ‘Marcos is gay in San Francisco, black in South Africa, an Asian in Europe, a Chicano in San Ysidro, an anarchist in Spain, a Palestinian in Israel, a Mayan Indian in the streets of San Cristobal, a Jew in Germany, a Gypsy in Poland, a Mohawk in Quebec, a pacifist in Bosnia, a single woman on the Metro at 10 p.m., a peasant without land, a gang member in the slums, an unemployed worker, an unhappy student and, of course, a Zapatista in the mountains’. In other words, he is simply us: we are the leader we’ve been looking for."
Subcomandante Marcos (center, wearing brown cap) in Chiapas
The Mexican government alleges Marcos to be one "Rafael Sebastián Guillén Vicente", born June 19, 1957 in Tampico, Tamaulipas to Spanish immigrants. Guillén attended high school at Instituto Cultural Tampico, a Jesuit school in Tampico, which was, presumably, where he became acquainted with Liberation Theology.[9][10] Max Appedole, a high school colleague, played a major role when the government revealed his identity.[11] Guillén later moved to Mexico City and graduated from the National Autonomous University of Mexico (UNAM) majoring in Philosophy. There he became immersed in the school's heavy Marxist rhetoric of 1970s and 1980s and won an award for the best dissertation (drawing on the then recent work of Althusser and Foucault) of his class. He began working as a professor at the Autonomous Metropolitan University (UAM) while finishing his dissertation at UNAM, but after a couple of years left. It is thought that it was at UAM where Rafael got in touch with the Forces of National Liberation, the mother organization of what would later become the EZLN. Guillén's family is unaware of what happened to him and refuse to say if they think Marcos and Guillén are the same person.
Guillén's family is deeply involved in Tamaulipas politics. Guillén's sister Mercedes del Carmen Guillén Vicente is the Attorney General of the State of Tamaulipas, and a very influential member of the Institutional Revolutionary Party which governed Mexico for more than 70 years. During the Great March to Mexico City in 2001, Marcos visited the UNAM and during a speech said that he had at least been there before.[12][13][14]
In an interview with García Márquez and Roberto Pombo, Marcos spoke of his upbringing: “It was middle class. My father, the head of the family, taught in a rural school in the time of Cárdenas when, as he used to say, teachers had their ears cut off for being communists. My mother also taught in a school in the countryside, then moved and entered the middle class: it was a family without financial difficulties.” His parents fostered a love for language and reading: “In our family, words had a very special value. Our way of approaching the world was through language. We learnt to read, not so much in school, as in the columns of newspapers. Early on, my mother and father gave us books that disclosed other things. One way or another, we became conscious of language—not as a way of communicating, but of constructing something. As if it were a pleasure more than a duty.” When asked how old he was, Marcos replied: "I'm 518" and laughed.[15]

Political and philosophical writings

Flag of the EZLN
Marcos has written more than 200 essays and stories and has published 21 books documenting his political and philosophical views. The essays and stories are recycled in the books. Marcos tends to prefer indirect expression, and his writings are often fables, although some are more earthy and direct. In a January 2003 letter to Euskadi Ta Askatasuna (the Basque ETA), titled I shit on all the revolutionary vanguards of this planet, Marcos says "We teach [children of the EZLN] that there are as many words as colors and that there are so many thoughts because within them is the world where words are born...And we teach them to speak with the truth, that is to say, to speak with their hearts."[16]
La Historia de los Colores (The Story of Colors) is a story written for children and is one of Marcos' most-read books. Based on a Mayan creation myth, it teaches tolerance and respect for diversity.[17] The book's English translation was to be published with support from the U.S. National Endowment for the Arts, but in 1999 the grant was abruptly canceled after questions from a reporter to the Endowment's chairman William J. Ivey.[18][19] The Lannan Foundation stepped in with support after the NEA withdrew.[20]
Marcos' political philosophy is often characterized as Marxist and his populist writing, which concentrates on unjust treatment of people by both business and the State, underlines some of the commonalities the Zapatista ideology shares with Libertarian Socialism and/or Anarchism. In a well-known 1992 essay, Marcos begins each of his five "chapters" in a characteristic style of complaint:[21]
"This chapter tells how the supreme government was affected by the poverty of the Indigenous peoples of Chiapas and endowed the area with hotels, prisons, barracks, and a military airport. It also tells how the beast feeds on the blood of the people, as well as other miserable and unfortunate happenings...A handful of businesses, one of which is the Mexican State, takes all the wealth out of Chiapas and in exchange leave behind their mortal and pestilent mark."
"This chapter tells the story of the Governor, an apprentice to the viceroy, and his heroic fight against the progressive clergy and his adventures with the feudal cattle, coffee and business lords."
"This chapter tells how the viceroy had a brilliant idea and put this idea into practice. It also tells how the Empire decreed the death of socialism, and then put itself to the task of carrying out this decree to the great joy of the powerful, the distress of the weak and the indifference of the majority."
"This chapter tells how dignity and defiance joined hands in the Southeast, and how Jacinto Pérez's ghost run through the Chiapas highlands. It also tells of a patience that has run out and of other happenings which have been ignored but have major consequences."
"This chapter tells how the dignity of the Indigenous people tried to make itself heard, but its voice only lasted a little while. It also tells how voices that spoke before are speaking again today and that the Indians are walking forward once again but this time with firm footsteps."
The elliptical, ironic and romantic style of Marcos' writings may be a way of keeping a distance from the painful circumstances that he reports and protests. In any event, his literary output has a purpose, as stated in a 2002 book title, Our Word is Our Weapon, a compilation of his articles, poems, speeches, and letters.[22][23] In 2005 he wrote the novel The Uncomfortable Dead with crime writer Paco Ignacio Taibo II.

The Fourth World War

Subcomandante Marcos has also written an essay in which he claims that the neoliberalism and globalization constitute the “Fourth World War.”[24] He termed the Cold War the "Third World War."[24] In this piece, Marcos compares and contrasts the Third World War (the Cold War) with the Fourth World War, which he says is the new type of war that we find ourselves in now: “If the Third World War saw the confrontation of capitalism and socialism on various terrains and with varying degrees of intensity, the fourth will be played out between large financial centers, on a global scale, and at a tremendous and constant intensity.”[24] He goes on to claim that economic globalization has created devastation through financial policies:[24]
“Toward the end of the Cold War, capitalism created a military horror: the neutron bomb, a weapon that destroys life while leaving buildings intact. During the Fourth World War, however, a new wonder has been discovered: the financial bomb. Unlike those dropped on Hiroshima and Nagasaki, this new bomb not only destroys the polis (here, the nation), imposing death, terror, and misery on those who live there, but also transforms its target into just another piece in the puzzle of economic globalization.”
Marcos explains the effect of the financial bombs as, "destroying the material bases of their [nation-state's] sovereignty and, in producing their qualitative depopulation, excluding all those deemed unsuitable to the new economy (for example, indigenous peoples).”[24] Marcos also believes that neoliberalism and globalization result in a loss of unique culture for societies as a result of the homogenizing effect of neoliberal globalization:[24]
“All cultures forged by nations—the noble indigenous past of America, the brilliant civilization of Europe, the wise history of Asian nations, and the ancestral wealth of Africa and Oceania—are corroded by the American way of life. In this way, neoliberalism imposes the destruction of nations and groups of nations in order to reconstruct them according to a single model. This is a planetary war, of the worst and cruelest kind, waged against humanity.”
It is in this context which Subcomandante Marcos believes that the EZLN and other indigenous movements across the world are fighting back. He sees the EZLN as one of many "pockets of resistance."[24]
“It is not only in the mountains of southeastern Mexico that neoliberalism is being resisted. In other regions of Mexico, in Latin America, in the United States and in Canada, in the Europe of the Maastricht Treaty, in Africa, in Asia, and in Oceania, pockets of resistance are multiplying. Each has its own history, its specificities, its similarities, its demands, its struggles, its successes. If humanity wants to survive and improve, its only hope resides in these pockets made up of the excluded, the left-for-dead, the ‘disposable.’”
Marcos view's on other Latin American leaders, particularly ones on the left are complex. He has expressed deep admiration for former Cuban president Fidel Castro and Argentine revolutionary Che Guevara, and given his approval to Bolivian president Evo Morales but has expressed mixed feelings for Hugo Chavez of Venezuela, whom he views as too militant but still responsible for vast revolutionary changes in Venezuela. On the other hand he's labeled Brazil's former president Luiz Inácio Lula da Silva and Nicaragua's current president Daniel Ortega, whom he once served under while a member of the Sandinistas, as traitors who have betrayed their original ideals.[25][26]

Popularity

"Subcomandante Marcos, a principal member of the Zapatistas in the Chiapas region in Mexico, eludes easy definition, has slipped in and out of media attention, but struggles on in his own small, bloodless, but eloquent ways. He’s issued essays, stories, books, and most recently more demands for indigenous rights as part of the 'Other Campaign' decrying Mexico’s election-system, a campaign he conducted on a motorbike in honor of (Che) Guevara’s travels. Marcos is a post-modern rebel, a local, non-violent guerrilla who’s still found many ways, often through technology instead of guns, to short-circuit the dominant network of power."
— Brian Gibson, Vue Weekly[27]
However, most would agree that Marcos is the man responsible for putting the impoverished state of Mexico's indigenous population in the spotlight, both locally and internationally.[2]
On his 3,000 kilometer trek to the capital during the Other Campaign in 2006, Marcos was welcomed by "huge adoring crowds, chanting and whistling."[2] There were "Marcos handcrafted dolls, and his ski mask-clad face adorns T-shirts, posters and badges."[2]
Asked if it was a burden to be Marcos, he responded: "Yes, it's a great burden because the idea is still prevalent that the EZLN's mistakes are Marcos's, and the good ideas come from the communities. Although we've often been lightning rods, among the compañeros this division of labor makes people worry, because they say: 'In any case, if there's an attack, it'll be on you.'" Asked if this threat made him feel vulnerable: "Yes. Mostly when I go out on the Other Campaign. I feel ill at ease because it's not my territory, there's no media, no compañeros, resources.'" Despite the uneasy feeling of being a potential target, Marcos said, "if I had to do it all over again, I wouldn't change a thing [...] if I did think about changing something, it would be this: I wouldn't have taken such a prominent role in the media."[28]
Subcomandante Marcos knows of the possibility of being assassinated but stands committed to the cause: "We don’t fear to die struggling. The good word has already been planted in fertile soil. This fertile soil is in the heart of all of you, and it is there that Zapatista dignity flourishes.’”[3]

See also

Notes and references

  1. ^ A Masked Marxist on the Stump by James McKinley, The New York Times, January 6, 2006
  2. ^ a b c d e BBC Profile: The Zapatistas' mysterious leader by Nathalie Malinarich, 11 March 2001
  3. ^ a b Zapatistas Launch ‘Other’ Campaign by Ramor Ryan, The Independent, 12 January 2006 issue
  4. ^ quoted in "First World, Ha! Ha! Ha! The Zapatista Challenge" Interview: Subcomandante Marcos, by Medea Benjamin. City Lights Books, San Francisco 1994. p. 70.
  5. ^ a b c Farewell to the End of History: Organization and Vision in Anti-Corporate Movements by Naomi Klein, The Socialist Register, 2002, London: Merlin Press, 1-14
  6. ^ http://wais.stanford.edu/Mexico/mexico_bishopsruiz.html
  7. ^ http://www.mexconnect.com/articles/315-high-hopes-baffling-uncertainty-mexico-nears-the-millennium
  8. ^ http://www.spokesman.com/stories/1995/feb/11/mexico-unmasks-guerrilla-commander-subcomandante/
  9. ^ Gabriel García Márquez y Roberto Pombo (25 Mar 2001). "Habla Marcos". Cambio (Ciudad de México). A discussion of Marcos's background and views. Marcos says his parents were both schoolteachers and mentions early influences of Cervantes and García Lorca.
  10. ^ Gabriel García Márquez and Subcomandante Marcos (July 2, 2001). A Zapatista Reading List. The Nation. An abbreviated version of the Cambio article, in English.
  11. ^ http://www.enlineadirecta.info/nota.php?art_ID=12183&titulo=
  12. ^ Alex Khasnabish (2003). "Subcomandante Insurgente Marcos". MCRI Globalization and Autonomy.
  13. ^ Hector Carreon (Mar 8 2001). "Aztlan Joins Zapatistas on March into Tenochtitlan". La Voz de Aztlan.
  14. ^ El EZLN (2001). "La Revolución Chiapanequa". Zapata-Chiapas.
  15. ^ The Punch Card and the Hourglass by García Márquez and Roberto Pombo, New Left Review, May – June 2001, Issue 9
  16. ^ Zapatista National Liberation Army (Jan 9 2003). "To Euskadi Ta Askatasuna". Flag.
  17. ^ Patrick Markee (May 16, 1999). "Hue and Cry". New York Times.
  18. ^ Bobby Byrd (2003). "The Story Behind The Story of Colors". Cinco Puntos Press.
  19. ^ Julia Preston (Mar 10 1999). "U.S. Cancels Grant for Children's Book Written by Mexican Guerrilla". New York Times. This article was retitled "N.E.A. Couldn't Tell a Mexican Rebel's Book by Its Cover" in late editions.
  20. ^ Irvin Molotsky (Mar 11 1999). "Foundation Will Bankroll Rebel Chief's Book N.E.A. Dropped". New York Times.
  21. ^ Subcomandante Marcos (1992). "Chiapas: The Southeast in Two Winds". Ejército Zapatista de Liberación Nacional.
  22. ^ Alma Guillermoprieto (March 2, 1995). The Shadow War. New York Review of Books. This book review recounts problems faced by residents of Chiapas.
  23. ^ Paul Berman (October 18, 2001). Landscape Architect. New York Review of Books.
  24. ^ a b c d e f g The Fourth World War Has Begun by Subcomandante Marcos, trans. Nathalie de Broglio, Neplantla: Views from South, Duke University Press: 2001, Vol. 2 Issue 3: 559-572
  25. ^ http://www.aporrea.org/venezuelaexterior/n113223.html
  26. ^ http://www.guardian.co.uk/world/2007/may/12/mexico
  27. ^ SideVue: Che What? by Brian Gibson, Vue Weekly, April 9, 2009, Issue #703
  28. ^ “Learning, Surviving: Marcos After the Rupture” by Laura Castellanos, NACLA Report on the Americas, May – June 2008, Vol. 41 Issue 3: 34-39

Further reading

  • Anurudda Pradeep (අනුරුද්ධ ප්‍රදීප්) (2006). සැපටිස්ටා : Zapatista.
  • Nick Henck (2007). Subcommander Marcos: the man and the mask. Durham, NC: Duke University Press.
  • Mihalis Mentinis (2006). ZAPATISTAS: The Chiapas Revolt and What It Means for Radical Politics. London: Pluto Press.
  • John Ross (1995). Rebellion from the Roots: Indian Uprising in Chiapas. Monroe, ME: Common Courage Press.
  • George Allen Collier and Elizabeth Lowery Quaratiello (1995). Basta! Land and the Zapatista Rebellion in Chiapas. Oakland, CA: Food First Books.
  • Bertrand de la Grange and Maité Rico (1997). Marcos: La Genial Impostura. Madrid: Alfaguara, Santillana Ediciones Generales.
  • Yvon Le Bot (1997). Le Rêve Zapatiste. Paris, Éditions du Seuil.
  • Maria del Carmen Legorreta Díaz (1998). Religión, Política y Guerrilla en Las Cañadas de la Selva Lacandona. Mexico City: Editorial Cal y Arena.
  • John Womack, Jr. (1999). Rebellion in Chiapas: An Historical Reader. New York: The New Press.
  • Manuel Vázquez Montalbán (1999). Marcos: el Señor de los Espejos. Madrid: Aguilar.
  • Ignacio Ramonet (2001). Marcos. La dignité rebelle. Paris: Galilée. Subtitled Conversations avec le Sous-commandant Marcos.
  • Manuel Vázquez Montalbán (2001). Marcos Herr der Spiegel. Berlin: Verlag Klaus Wagenbach. German translation of Marcos: el Señor de los Espejos.
  • Alma Guillermoprieto (2001). Looking for History: Dispatches from Latin America. New York: Knopf Publishing Group.
  • Manuel Vázquez Montalbán (2003). Marcos, le Maître des Miroirs. Montréal: Éditions Mille et Une Nuits. French translation of Marcos: el Señor de los Espejos.
  • Gloria Muñoz Ramírez (2008). The Fire and the Word: A History of the Zapatista Movement. City Lights Publishers. ISBN 978-0-87286-488-7.

External links

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου