25 pages by Akis Sadexis

25 pages by Akis Sadexis
25 PAGES BY AKIS SADEXIS : * HereticaFilosofia * Akis Sadexis * ΑιρετικήΦιλοσοφία * No Religions-Χωρίς Θρησκείες * ALL WE ARE RACISTS. WITH THE RACISTS. -Όλοι είμαστε ρατσιστές. Αλλά με τους ρατσιστές * SKG - Salonica - Selanik - סלוניקי- Salonique - سالونيك - Thessaloniki * " movement of free citizens" -‘’Κίνηση Ελεύθερων Πολιτών’’ - * I DEMAND - I DREAM OF A WORLD ΑΠΑΙΤΩ, ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ έναν κόσμο * Δεν έχει σημασία τι λέω, πρόσεξε τι εννοώ. Δεν έχει σημασία τι λες, αλλά σε ποιόν τα λες * ElGURU * PHILOSOPHICAL DEMOCRACY - ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ * InternationalismOecumenical * HereticaFilosofia.blogspot.com * The.Bigger.Philosophers * SadeVanzelo * SadeVanzelo-Σχεδιαστής * Leonardo DA VINCI * SadIcons * SADιΠοίηση * Anti-Racist Slogan of all Time * HERETICA FILOSOFIA by Akis Sadexis - YouTube *https://plus.google.com/u/0/115495858259733880175/posts * https://www.instagram.com/akis.sadexis/ * SSΔD3VΔNZ3LO (@AkisSadexis) | Twitter https://twitter.com/SDXZV - AKIS SADEXIS @SDXZV

Το πιό Αντιρατσιστικό σύνθημα όλων των εποχών (original-56 words)

Το πιό Αντιρατσιστικό σύνθημα όλων των εποχών (original-56 words)
Το πιό Αντιρατσιστικό σύνθημα όλων των εποχών (original-56 words) : Αν ο Χριστός σας είναι Εβραίος, το αυτοκίνητο σας ιαπωνικό, η πίτσα που τρώτε ιταλική, η δημοκρατία σας ελληνική, οι αριθμοί σας αραβικοί, τα γράμματά σας λατινικά, οι πολυεθνικές αμερικάνικες, η μουσική σας τσιγγάνικη, οι λέξεις σας βαλκάνιες, τα φαγητά σας τούρκικα, οι φουστανέλες αλβανικές, τα γαλακτοκομικά σας βουλγάρικα, τότε γιατί ο γείτονάς σας είναι ξένος? SADEXIS AKIS (May 2010)

anti-racist slogan of all time

Anti-Racist Slogan of all Time :
If Christ is a Jew, your car Japanese, pizza you eat Italian, Greek your democracy, your letters Latin, American multinationals, your numbers are Arabic, your music Gypsy, your words Balkans, your food Turks, Albanian fustanellas, your dairy Bulgarian, why your neighbor is a stranger ?
Akis Sadexis (May 2010)

I dream

I dream

manifesto SADEXI AKI

"ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΙ ΛΕΩ. ΠΡΟΣΕΞΕ ΤΙ ΕΝΝΟΩ. ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΙ ΛΕΣ. ΑΛΛΑ ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΤΑ ΛΕΣ."

I DEMAND - I DREAM OF A WORLD WITHOUT : FRONTIERS, RELIGION, RACISTS, ADDICTIONS, MURDERS, ABUSE, PAEDERASTS, DRUGDEALINGS, ARMY, POVERTY, GAMBLING, GUNS, EXPLOITATION, DOGMA, CENSORSHIP, HATE, ANIMAL ABUSE, REFUGEES, PARADES, THOSE WHO ARE KEPT IN THE DARK.
I DEMAND - I DREAM OF A WORLD FOR : DIALOGUE, BOOKS, RECYCLING, RELIGIOUS TOLERANCE, FREEDOM, CREMATION, TRANSPLANTS, EDUCATION, FRIENDSHIP, LOGIC, ENVIRONMENT, TRAVELLING, SEPARATION OF THE CHURCH FROM THE STATE, RESPECT, INDEPENDENCE, SCIENCE, MINORITY, ECOLOGY, LIVING TOGETHER FREE, PROTECTING ANIMALS, CIVILIZATION, HEALTH.
JUSTICE A WORLD WITH LESS CHILDREN, BECAUSE THE NEXT GENERATIONS WILL SUFFER.
THE WHOLE PLANET IS OUR PLACE.
APART FROM THE PLACE WE LIVE OR THE PLACE WE WERE BORN. WE ARE ALL BROTHERS, DESPITE OUR SEX OR RACE.
SADEXIS AKIS

.

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2012

Δύο ώρες με τον Αλέξη Τσίπρα


Είναι καιρός που ήθελα να συναντήσω τον Αλέξη Τσίπρα και να του πάρω μια, συνέντευξη – όχι τόσο για να μάθω κάτι συγκεκριμένο όσο για να μπορέσω να τον κοιτάξω στα μάτια και να προσπαθήσω να καταλάβω τι είδους, τι ήθους και τι ποιότητας είναι ο αγώνας που δίνει. Είναι βέβαια τόσο κακοδιαφημισμένος από τους περισσότερους δημοσιογράφους και άλλους υπαλλήλους  των πασοκονουδού αλλά και της αριστεράς, ώστε έπρεπε πρώτα να ξεπεράσω την διστακτικότητα που μου είχαν ήδη προκαλέσει όλοι αυτοί, δημιουργώντας και προβάλλοντας στην συνέχεια επίμονα την εικόνα του «εμπρηστή, ανεύθυνου οπορτουνιστή». Ο Τσίπρας που ενθαρρύνει τα σπασίματα, ο Τσίπρας που μαζεύει ψήφους από την καταστροφή της περιουσίας του μαγαζάτορα και της αγοράς, ο ανεύθυνος Τσίπρας που την βγάζει στα Εξάρχεια και (αυτό δεν το λέμε, το υπονοούμε) φτιάχνει μολότωφ παρέα με τους «αλήτες» για να κάψει την Βουλή, την νομιμότητα, την κοινωνία ολόκληρη.
Όμως όλοι ξέραμε, μέχρι και το δελτίο του MEGA το είπε ξεκάθαρα («ξέφυγε» και δια στόματος Τρέμη, Τσίμα ή Πρετεντέρη, στον «αέρα», πριν λίγες μέρες) ότι τα άγρια επεισόδια, τις φωτιές, τις άγριες καταστροφές, δεκαετίες τώρα τις κάνουν «αστυνομικοί», ή υπάλληλοι της αστυνομίας, του κράτους και του παρακράτους –όταν αυτό «επιβάλλεται» από τις εκάστοτε εξουσίες. Είναι κάτι πασίγνωστο. Έχουμε πια και φωτογραφίες και βίντεο και ταυτοπροσωπίες «γνωστών αγνώστων» (που δεν συλλαμβάνονται βέβαια αφού εκτελούν υπηρεσία οι άνθρωποι, διατεταγμένη υπηρεσία) . Παρ’ όλ’ αυτά όμως, ιδίως από τον καιρό που ο Αλέξης Τσίπρας άρχισε να ξεχωρίζει από τους συναδέλφους του στα διάφορα κόμματα, αυτή η μυθολογία «ο Τσίπρας παρακινεί τις φασαρίες και μαζεύει ψήφους», εντάθηκε τόσο που γύρισε καπάκι σε αυτούς που την ενορχηστρώνανε. Πολλοί από μας τον κοιτάξαμε πιο ερευνητικά, τον ακούσαμε πιο προσεκτικά,διαβάσαμε ενδιαφέροντα άρθρα σαν αυτό για την προσωπικότητά του – και τις πλευρές της που δεν ξέραμε.
Μετά λοιπόν από αρκετές προσπάθειες κατάφερα και έκλεισα ένα ραντεβού με τον Αλέξη Τσίπρα (για μια συνέντευξη) και, μόλις την Πέμπτη το απομεσήμερο, πήγα στο γραφείο του. Μιλήσαμε για κάνα δίωρο και η συζήτηση ξέφυγε από το πλαίσιο μιας «συνέντευξης».  Τολμώ να πω ότι «συστηθήκαμε», ότι αλληλογνωριστήκαμε απλά. Τον πρωτογνώρισα.
Μιλάει ελεύθερα, χωρίς να κάνει παύσεις για να οργανώσει τι θα πει. Σε κοιτάει στα μάτια. Γελάει, σοβαρεύει, δείχνει να νοιάζεται πολύ γι ’αυτό που κάνει – αλλά δεν έχει συναίσθηση ακόμη για το γεγονός ότι υπάρχουν κάποιοι Έλληνες, (ανάμεσά τους και εγώ), που ελπίζουν σ’ αυτόν για το μέλλον. Όχι για αύριο. Όχι για αυτές τις εκλογές, ίσως όχι και για τις επόμενες. Αλλά για το μέλλον σε έναν ορίζοντα πέντε-δέκα χρόνων είμαστε πια πολλοί (θα φανεί και στην κάλπη βέβαια αν έχω δίκιο) που ελπίζουμε ότι από τις δικές του πρωτοβουλίες θα μπορούσε να ξεκινήσει στην Ελλάδα μία άλλης νοοτροπίας αναδιοργάνωση.  Είμαστε ήδη αρκετοί, μάλλον διψήφιος (%) αριθμός, που πιστεύουμε πως ο Τσίπρας είναι το μόνο πρόσωπο που έχει το τσαγανό να απευθυνθεί στους νέους Έλληνες, αυτούς που τώρα μεγαλώνουνε μικρά παιδιά ή στήνουν τη ζωή τους ή σπουδάζουν και κάνουν τα πρώτα τους βήματα –χωρίς να φάει σφαλιάρες.
Η εικόνα που αποκόμισα από την δίωρη «παρέα» με τον Αλέξη Τσίπρα είναι πολύ παραπάνω από θετική. Από πριν είχα ήδη αποφασίσει πως θα του έδινα την ψήφο μου. Μετά την συνάντησή μας είμαι 100% βέβαιος πως ο νέος αυτός πολιτικός που παλεύει και ισορροπεί κατ’ αρχήν μέσα στον ίδιο τον αριστερό χώρο, που δεν βιάζεται, που δεν θεωρεί τίποτα δεδομένο ούτε πιστεύει ότι έχει ανακαλύψει την πυρίτιδα, που είναι ενημερωμένος για όλα και κουβεντιάζει όχι σαν να κατέχει «την αλήθεια και την γνώση», δεν θα αργήσει να λειτουργήσει καταλυτικά μέσα στην πολιτική σαπίλα.  Ο νέας κοπής αυτός άνθρωπος που μιλάει καλά, σκέπτεται σωστά, νοιάζεται για το κοινό καλό και δεν ξεχωρίζει «πλούσιους» και «φτωχούς» με τσιτάτα και φανατισμούς δεν αποτελεί κομμάτι εκείνων που μας οδήγησαν στη πτώχευση, την αποτυχία και την διεθνή διαπόμπευση. Έχει όραμα και προτάσεις συγκεκριμένες για το τι θα μπορούσε να είναι η Ελλάδα και τι θέση θα μπορούσε να κατέχει στον γεωπολιτικό χάρτη όπως αναδιαμορφώνεται. Είναι καθαρός και έντιμος – και αυτό λάμπει στο βλέμμα του και την ησυχία που, με τον τρόπο του, επιβάλλει σ’ έναν διάλογο – ακόμα και διαφωνώντας.
Χάρηκα πολύ που τον γνώρισα και του έσφιξα το χέρι, όχι μόνο γιατί επιβεβαιώθηκε το προαίσθημά μου, αλλά γιατί τώρα έχω τη σιγουριά πως υπάρχει κάπου εκεί γύρω στα λημέρια της πολιτικής ένας νέος άνθρωπος ικανός να εμφυσήσει, μεσοπρόθεσμα, στους πολλούς Έλληνες τους ανά την γεωγραφική Ελλάδα διάσπαρτους, ένα νέο, κοινό όραμα που θα της ξαναδώσει την αξιοπρέπειά της ενεργοποιώντας κίνητρα σε όλους μας να εργαστούμε, να ανοικοδομήσουμε, να ξαναχτίσουμε τα γκρεμισμένα.
Βέβαια ένα πρόσωπο δεν αρκεί για να γίνει σωστά η δουλειά όταν θάρθει η ώρα. Είναι όμως η πρώτη απαραίτητη προϋπόθεση να υπάρχει αυτό το πρόσωπο που θα μπορέσει να εμπνεύσει μια μεγάλη πλειοψηφία και να της ξαναδώσει φτερά. Και ευτυχώς υπάρχει.
Τουλάχιστον αυτό έχω να καταθέσω εγώ εδώ στο protagon.gr, όπου, όπως ξέρετε όσοι μας παρακολουθείτε, «σκεφτόμαστε διαφορετικά» και ο καθένας γράφει και υπογράφει τις απόψεις του αναλαμβάνοντας και τις ευθύνες του –χωρίς να δεσμεύουν αυτές οι απόψεις κανέναν άλλον εκτός από τον εαυτό του.
Εγώ λοιπόν δεσμεύομαι : Μέσα σε όλη αυτή τη αφόρητη πολιτική σαπίλα, θα πάρω φώς από την ελπίδα για μια καινούργια, δυνατή και χαρούμενη Ελλάδα, που αστράφτει στο βλέμμα του Τσίπρα όσο μιλάει γι’ αυτήν.
Και, Την Τρίτη κιόλας, θα πάω να διαγραφώ από την Νέα Δημοκρατία στην οποία «γράφτηκα» για να ψηφίσω τον Αντώνη πριν δυό χρόνια. Ούτε να τους ακούω δεν θέλω πια τους πασοκονουδού – έχω πάθει overdose, τι να κάνω, δεν τους θέλω καθόλου.
Αλλά δεν θα γραφτώ βέβαια στον ΣΥΡΙΖΑ –να εξηγούμεθα. Μέχρι να περάσει λίγος χρόνος, να γίνουν οι εκλογές, να μιλήσει η κάλπη, το «πρόσωπο» Αλέξης Τσίπρας είναι που μου δίνει ελπίδα και με εμπνέει ξανά, λίγο πριν εξηνταρισω. Τα κόμματα τα απεχθάνομαι έτσι κι αλλιώς  -όλα. Και η ελπίδα μου είναι πως ο Τσίπρας, αναβαθμίζοντας σιγά-σιγά τον ΣΥΡΙΖΑ, θα δημιουργήσει ένα πολιτικό σχηματισμό ευρύτερο (ίσως και ευρύτατο αν όλα πάνε καλά), που θα ξαναστήσει την Ελλάδα στα πόδια της.

Τελικά η Αριστερά στην Ελλάδα έχει βγάλει τον ηγέτη που αναζητούσε από το 1974 στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα; Ο καιρός θα δείξει, αλλά το βέβαιο είναι ότι "ο μικρός", όπως τον αποκαλεί ο Γιώργος Καρατζαφέρης, προκαλεί "τον φόβο και τον τρόμο" στους πολιτικούς του αντιπάλους, οι οποίοι προσπαθούν να αλλάξουν ακόμα και τον εκλογικό νόμο "πριν ο μικρός ενώσει την Αριστερά", όπως ζήτησε ο Γ.Καρατζαφέρης και συμφώνησε ο Γ.Παπανδρέου στην σύσκεψη στο προεδρικό τον περασμένο Νοέμβριο.
Βέβαια το "να ενώσεις την Αριστερά" στην Ελλάδα δείχνει ως εγχείρημα περισσότερο δύσκολο από τη διάσπαση του ατόμου, αλλά μέχρι τότε ο "σκληρός" Αλέξης μπορεί να περηφανεύεται ότι πήρε ένα κόμμα από εκεί που χαροπάλευε να μπει στην Βουλή και το έφτασε στις δημοσκοπήσεις στο 12% και με πολύ καλά ποιοτικά στοιχεία.
Από την καλή εμφάνιση στο debate των εκλογών του 2009, ο Α.Τσίπρας από τότε μόνο ανεβαίνει.
Με έναν ευθύ, έξυπνα καταγγελτικό, ενίοτε σαρκαστικό, απαξιωτικό - όποτε οι συνθήκες το επιβάλουν για τους πολιτικούς του αντιπάλους - λόγο, έχει καταφέρει κάτι που κανένας άλλος Έλληνας πολιτικός αρχηγός σήμερα δεν μπορεί ούτε καν να ονειρευτεί: Σχεδόν η κάθε του δήλωση και πολιτική τοποθέτηση,  να έχει ενδιαφέρον. Αδιανόητο για τους «συναδέλφους» του, δεξιά κι αριστερά των εδράνων του ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή.
Όταν χθες κατά την έξοδό του από το υπουργείο Εξωτερικών αποκάλεσε τον πρόεδρο του ΛΑΟΣ Γιώργο Καρατζαφέρη "κονφερασιέ σ’αυτή τη διαδικασία της θεατρικής παράστασης" στο μυαλό όλων ήρθαν οι ξεχασμένες εικόνες ενός Οικονομίδη, ενός Κώστα Βενετσάνου και το πολιτικό μήνυμα που εξέπεμψε ήταν τόσο ισχυρό, όσο ήθελε.
Έχοντας μάθει να φλερτάρει με τα πατριωτικά ανακλαστικά της συντηρητικής παράταξης, κάνει εύστοχες δηλώσεις για τον ορυκτό πλούτο της χώρας ("δεν μπορεί αυτός ο ορυκτός πλούτος να αποτελεί εμπράγματη εγγύηση για τα δάνεια της χώρας") και μιλάει πειστικά για εθνική κυριαρχία που κινδυνεύει από τη νέα δανειακή σύμβαση:"Δυστυχώς έχουν συναινέσει άπαντες στα μέτρα για το νέο δάνειο, το οποίο καθώς φαίνεται θα είναι μεγαλύτερο από 130 δισ. ευρώ και με συνέπειες ιδιαίτερα αρνητικές για το λαό και την ελληνική κοινωνία και για τα θέματα κυριαρχίας". 
Κτυπώντας στην καρδιά τους δήθεν «πατριώτες» κομματάρχες της ΝΔ ζητεί επειγόντως ριζικό γεωπολιτικό αναπροσανατολισμό, τονίζοντας ότι  "το δόγμα «ανήκουμε εις τη Δύση» δεν είναι μόνο ξεπερασμένο αλλά και επικίνδυνο". Αυτό δηλαδή που πιστεύει η συντριπτική πλειοψηφία των νεοδημοκρατών.
Μιλά για την ανάγκη μιας νέας "πολυδιάστατης ενεργητικής εξωτερικής πολιτικής, πολύ περισσότερο τώρα που η ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου βρίσκεται σε έναν στρατηγικό, οικονομικό, κοινωνικό αναπροσανατολισμό, σε ανακατατάξεις με ιδιαίτερη σημασία" και νομίζεις ότι ακούς έναν, εθνικών αντιλήψεων, αναλυτή, βαθύ γνώστη των γεωστρατηγικών ισορροπιών της Α.Μεσογείου.
Και το αποκορύφωμα χθες ήρθε με την ατάκα "Το 2010 ο Γιώργος Παπανδρέου δεν ανακοίνωσε από το Καστελόριζο την πρόθεση της χώρας να ανακηρύξει Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, αλλά την ένταξη της χώρας στην αποκλειστική οικονομική εξάρτηση από το ΔΝΤ, τους εταίρους και τους πιστωτές".
Η θετική έκπληξη ήταν η προσέγγισή του στο σκοπιανό ζήτημα : "Ένα όνομα με γεωγραφικό προσδιορισμό για κάθε χρήση, μακριά από αλυτρωτισμούς και εθνικισμούς" και κάλεσε τον Μάθιου Νίμιτς να παρουσιάσει μια πρόταση που δεν θα ρίχνει λάδι στη φωτιά.
Όντας ο μοναδικός πολιτικός αρχηγός που ασκούσε σφοδρή και σε προσωπικό επίπεδο, κριτική στον Γ.Παπανδρέου, έδειξε σπάνια αντίληψη, καθώς δεν φοβήθηκε να κτυπήσει καίρια τον τότε πανίσχυρο πρωθυπουργό με "βαριές" κουβέντες μέσα στο Κοινοβούλιο.
Κονιορτοποίησε την περασμένη Παρασκευή μέχρι και τον γνωστό για τις ρητορικές του ικανότητες, Ε.Βενιζέλο και έχει μάθει να γλυτώνει και από τις πεπονόφλουδες: Η "κουκουλοφορολατρεία" του που τόσο του στοίχησε το 2008, δείχνει να ανήκει στο παρελθόν.
Μιλάει συχνά με παράγοντες της δεξιάς, όπως ο Γ.Πατούλης δήμαρχος Αμαρουσίου κια πρόεδρος του ΙΣΑ.
Και επισκέπτεται το Πατριαρχείο μιλώντας στον Πατριάρχη με τα πιο θερμά λόγια. Ποιος είπε ότι Αριστερά και Εκκλησία και μάλιστα επιπέδου Πατριαρχείου, δεν συνάδουν; 
Ο Α.Τσίπρας αν γεννιόταν στα βόρεια προάστια και πήγαινε στο Κολέγιο, σίγουρα τώρα στις δημόσιες εμφανίσεις του, θα φόραγε γραβάτα. Αλλά ίσως να ήταν ο πρώτος σοβαρός και με μέλλον, ηγέτης της δεξιάς μετά τον Κωνσταντίνο Καραμανλή…
Τώρα προσπαθεί να πείσει την Αλέκα Παπαρήγα ότι το να ασχολείται με τις "αποκαταστάσεις" σφαγέων τύπου Στάλιν, Ζαχαριάδη κλπ δεν είναι ιδιαίτερα δημιουργική ενασχόληση στην σημερινή πολιτική συγκυρία. Και τον Φ.Κουβέλη ότι το να είσαι "η πρώτη στάση εξόδου από το ΠΑΣΟΚ" των πρώην ψηφοφόρων του Κινήματος είναι γλυκό, αλλά όχι μόνιμο. Και ότι και οι τρεις μαζί θα μπορούσαν αντί να καταγγέλλουν μονίμως, να κάνουν κάτι πιο δημιουργικό: Να κυβερνήσουν. Βέβαια, αυτό δεν θα ήταν "ελληνική Αριστερά", αλλά έχει και ο Αλέξης "δικαίωμα στο όνειρο" και πολύ περισσότερο έχει δικαίωμα στο να το κυνηγάει...
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr
http://www.defencenet.gr/defence/index.php?option=com_content&task=view&id=33610&Itemid=139
ένα άρθρο των πρωταγωνιστώντου Άρη Δαβαράκη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου