25 pages by Akis Sadexis

25 pages by Akis Sadexis
25 PAGES BY AKIS SADEXIS : * HereticaFilosofia * Akis Sadexis * ΑιρετικήΦιλοσοφία * No Religions-Χωρίς Θρησκείες * ALL WE ARE RACISTS. WITH THE RACISTS. -Όλοι είμαστε ρατσιστές. Αλλά με τους ρατσιστές * SKG - Salonica - Selanik - סלוניקי- Salonique - سالونيك - Thessaloniki * " movement of free citizens" -‘’Κίνηση Ελεύθερων Πολιτών’’ - * I DEMAND - I DREAM OF A WORLD ΑΠΑΙΤΩ, ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ έναν κόσμο * Δεν έχει σημασία τι λέω, πρόσεξε τι εννοώ. Δεν έχει σημασία τι λες, αλλά σε ποιόν τα λες * ElGURU * PHILOSOPHICAL DEMOCRACY - ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ * InternationalismOecumenical * HereticaFilosofia.blogspot.com * The.Bigger.Philosophers * SadeVanzelo * SadeVanzelo-Σχεδιαστής * Leonardo DA VINCI * SadIcons * SADιΠοίηση * Anti-Racist Slogan of all Time * HERETICA FILOSOFIA by Akis Sadexis - YouTube *https://plus.google.com/u/0/115495858259733880175/posts * https://www.instagram.com/akis.sadexis/ * SSΔD3VΔNZ3LO (@AkisSadexis) | Twitter https://twitter.com/SDXZV - AKIS SADEXIS @SDXZV

Το πιό Αντιρατσιστικό σύνθημα όλων των εποχών (original-56 words)

Το πιό Αντιρατσιστικό σύνθημα όλων των εποχών (original-56 words)
Το πιό Αντιρατσιστικό σύνθημα όλων των εποχών (original-56 words) : Αν ο Χριστός σας είναι Εβραίος, το αυτοκίνητο σας ιαπωνικό, η πίτσα που τρώτε ιταλική, η δημοκρατία σας ελληνική, οι αριθμοί σας αραβικοί, τα γράμματά σας λατινικά, οι πολυεθνικές αμερικάνικες, η μουσική σας τσιγγάνικη, οι λέξεις σας βαλκάνιες, τα φαγητά σας τούρκικα, οι φουστανέλες αλβανικές, τα γαλακτοκομικά σας βουλγάρικα, τότε γιατί ο γείτονάς σας είναι ξένος? SADEXIS AKIS (May 2010)

anti-racist slogan of all time

Anti-Racist Slogan of all Time :
If Christ is a Jew, your car Japanese, pizza you eat Italian, Greek your democracy, your letters Latin, American multinationals, your numbers are Arabic, your music Gypsy, your words Balkans, your food Turks, Albanian fustanellas, your dairy Bulgarian, why your neighbor is a stranger ?
Akis Sadexis (May 2010)

I dream

I dream

manifesto SADEXI AKI

"ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΙ ΛΕΩ. ΠΡΟΣΕΞΕ ΤΙ ΕΝΝΟΩ. ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΙ ΛΕΣ. ΑΛΛΑ ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΤΑ ΛΕΣ."

I DEMAND - I DREAM OF A WORLD WITHOUT : FRONTIERS, RELIGION, RACISTS, ADDICTIONS, MURDERS, ABUSE, PAEDERASTS, DRUGDEALINGS, ARMY, POVERTY, GAMBLING, GUNS, EXPLOITATION, DOGMA, CENSORSHIP, HATE, ANIMAL ABUSE, REFUGEES, PARADES, THOSE WHO ARE KEPT IN THE DARK.
I DEMAND - I DREAM OF A WORLD FOR : DIALOGUE, BOOKS, RECYCLING, RELIGIOUS TOLERANCE, FREEDOM, CREMATION, TRANSPLANTS, EDUCATION, FRIENDSHIP, LOGIC, ENVIRONMENT, TRAVELLING, SEPARATION OF THE CHURCH FROM THE STATE, RESPECT, INDEPENDENCE, SCIENCE, MINORITY, ECOLOGY, LIVING TOGETHER FREE, PROTECTING ANIMALS, CIVILIZATION, HEALTH.
JUSTICE A WORLD WITH LESS CHILDREN, BECAUSE THE NEXT GENERATIONS WILL SUFFER.
THE WHOLE PLANET IS OUR PLACE.
APART FROM THE PLACE WE LIVE OR THE PLACE WE WERE BORN. WE ARE ALL BROTHERS, DESPITE OUR SEX OR RACE.
SADEXIS AKIS

.

Σάββατο, 12 Νοεμβρίου 2011

Ιστορίες Ζεν ( zen stories )

Η προσευχή Ένας προσκυνητής καθόταν στην άκρη του δρόμου κι προσευχόταν. Καθώς βρισκόταν εκεί, παρατηρούσε όλους τους άπορους, τους άρρωστους, τους ανάπηρους που τον προσπερνούσαν. Λυπημένος, απευθύνθηκε στον Θεό λέγοντας: «Θεέ μου, πως γίνεται ένας τόσο ευσπλαχνικός Πατέρας να βλέπει όλον αυτό τον πόνο και να μην κάνει τίποτα;» και μετά από σιγή, ο Θεός απάντησε: «Εγώ έκανα κάτι! Δημιούργησα εσένα!»
Η Συζήτηση των Κυμάτων
Ήταν ένα μικρό κύμα, πολύ λυπημένο και που μονολογούσε: «πόσο δυστυχισμένο είμαι… τα άλλα κύματα είναι τόσο μεγάλα και δυνατά και εγώ είμαι τόσο μικρό και ασήμαντο… γιατί να είναι η ζωή τόσο σκληρή;»
Ένα μεγάλο κύμα που βρισκόταν εκεί κοντά, το άκουσε και αποφάσισε να του απαντήσει: «Τα λες αυτά διότι δεν έχεις κατανοήσει την πραγματική σου φύση. Νομίζεις ότι είσαι ένα κύμα και νομίζεις ότι είσαι μικρό και ασήμαντο, ενώ στην πραγματικότητα δεν είσαι τίποτα από τα δύο»
Ξαφνιασμένο το μικρό κύμα απαντά: «Πως;! Δεν είμαι κύμα;! Μα, δεν βλέπεις τον κυματισμό μου; Δεν βλέπεις τα απόνερά μου; Αν και μικρό, είναι κύμα! Τι εννοείς λέγοντας ότι δεν είμαι κύμα;»
Ήρεμα το μεγάλο κύμα αποκρίνεται: «Αυτό που καλείς ‘κύμα’ δεν είναι τίποτε άλλο από μια προσωρινή μορφή σου. Στην πραγματικότητα, δεν είσαι τίποτε άλλο παρά νερό! Όταν κατανοήσεις την βάση της φύσης σου, θα απαλλαχθείς από την μιζέρια σου και θα δεις ότι εγώ είμαι εσύ, εσύ είσαι εγώ, και οι δύο είμαστε κομμάτι του ιδίου Όλου»
Η Άδεια Κούπα
Ένας καθηγητής πανεπιστημίου, θέλοντας να μάθει περισσότερα για την φιλοσοφία του Ζεν πήγε να συναντήσει έναν διδάσκαλο του Ζεν. Ο διδάσκαλος τον καλωσόρισε και του προσέφερε τσάι. Καθώς ο διδάσκαλος σερβίριζε τσάι, ο καθηγητής μιλούσε για το Ζεν, χωρίς να σταματά καθόλου. Ο διδάσκαλος έβαζε τσάι στην κούπα του καθηγητή, και ακόμα κι όταν ξεχείλισε, συνέχιζε να βάζει τσάι. Ο καθηγητής παρακολουθούσε τον διδάσκαλο καθώς μιλούσε, μέχρι που δεν άντεξε άλλο και τον ρώτησε «μα, δεν το βλέπεις ότι έχει ξεχειλίσει;! Δεν χωράει άλλο τσάι!» και ο διδάσκαλος αποκρίθηκε «είσαι κι εσύ σαν αυτή τη κούπα… πως θέλεις να σου μιλήσω για το Ζεν αν δεν μου δώσεις πρώτα χώρο;»
Ο Εαυτός
Ένας ταραγμένος μοναχός πλησίασε έναν διδάσκαλο του Ζεν λέγοντάς του «Δάσκαλε, σε παρακαλώ βοήθησέ με! Είμαι χαμένος, απελπισμένος, δεν ξέρω ποιος είμαι! Σε παρακαλώ, δείξε μου τον εαυτό μου!»
Μα ο διδάσκαλος δεν απαντούσε.
Ο μοναχός τον παρακαλούσε, τον ικέτευε να του δείξει ποιος είναι, μα ο διδάσκαλος εξακολουθούσε να μην απαντά.
Απογοητευμένος ο μοναχός γύρισε να φύγει, και τότε ο διδάσκαλος τον φώναξε με το όνομά του. Ο μοναχός γύρισε ενθουσιασμένος λέγοντας «Ναι;» και ο διδάσκαλος αποκρίθηκε «Να ο εαυτός σου»
Εμμονή
Δύο μοναχοί ταξίδευαν μαζί. Όταν έφτασαν σε ένα ποτάμι, είδαν μια νέα γυναίκα ανήσυχη να κοιτά το ποτάμι. Όταν τους είδε, τους ρώτησε εάν μπορούν να την κουβαλήσουν στην απέναντι όχθη, διότι φοβόταν ότι θα πνιγεί. Ο ένας μοναχός δίστασε, μιας και απαγορεύεται σε μοναχούς να αγγίζουν γυναίκες. Ο άλλος όμως χωρίς δισταγμό, ανέβασε την γυναίκα στους ώμους του και την πέρασε απέναντι.
Καθώς συνέχιζαν το ταξίδι τους, ο πρώτος μοναχός δεν σταματούσε να επιπλήττει τον δεύτερο που κουβάλησε την γυναίκα. Μέχρι που τέλος ο δεύτερος δεν άντεξε άλλο και του αποκρίθηκε «αδελφέ μου, εγώ την κουβάλησα για λίγα λεπτά, μα εσύ ακόμα την κουβαλάς»
Η Κίνηση του Νου
Δύο άντρες διαφωνούσαν για μια σημαία που κυμάτιζε με τον αέρα. Ο ένας έλεγε «είναι ο αέρας που κινείται» ενώ ο άλλος «όχι, είναι η σημαία που κινείται»…
Ένας διδάσκαλος του Ζεν έτυχε να περνά από εκεί και να ακούσει την διαφωνία. Τους διέκοψε λέγοντας «Δεν είναι ούτε ο αέρας, ούτε η σημαία που κινείται, μα ο Νους!»

Ο ελέφαντας και ο ψύλλος

Ο δάσκαλος Ζεν Roshi Kapleau δέχτηκε να διδάξει μια ομάδα ψυχαναλυτών για το Ζεν. Αφ’ ότου συστήθηκε στην ομάδα, από τον διευθυντή του ερευνητικού ινστιτούτου, ο Roshi κάθισε κάτω ήσυχα, πάνω σε ένα μαξιλάρι. Ένας μαθητής πήγε και κάθισε κάτω, δίπλα στον δάσκαλο και τον ρώτησε «τι είναι Ζεν;»
Ο Roshi έβγαλε μια μπανάνα, την ξεφλούδισε και άρχισε να την τρώει.
«Αυτό είναι όλο;» είπε ο μαθητής «δεν μπορείς να μου δείξεις κάτι άλλο;»
«Έλα πιο κοντά παρακαλώ» είπε ο δάσκαλος. Ο μαθητής υπάκουσε κι ο Roshi κούνησε την φλούδα της μπανάνας μπροστά του. Ο μαθητής απογοητευμένος, έφυγε.
Ένας άλλος μαθητής από το ακροατήριο, σηκώθηκε και είπε «καταλάβατε;». Κανείς δεν απάντησε. «Μόλις είδατε μια εξαιρετική εξήγηση του Ζεν. Έχετε άλλες ερωτήσεις;» πρόσθεσε.
Μετά από αρκετές στιγμές σιωπής, κάποιος είπε «Roshi, δεν είμαι ικανοποιημένος από την εξήγησή σου. Μας έδειξες κάτι που δεν είμαι σίγουρος ότι καταλαβαίνω. Σίγουρα μπορείς να μας ΠΕΙΣ κάτι για το Ζεν»
«Εάν επιμένετε στα λόγια» απάντησε ο Roshi «τότε το Ζεν είναι ένας ελέφαντας που ζευγαρώνει μ’ έναν ψύλλο».
Ο Άγιος άνθρωπος
Η φήμη για έναν Άγιο άνθρωπο που ζούσε σ’ ένα μικρό σπιτάκι στην κορυφή ενός βουνού, εξαπλώθηκε σ’ όλη την επαρχία. Έτσι, ένας χωρικός αποφάσισε να κάνει το δύσκολο ταξίδι στην κορυφή, για να τον συναντήσει. Όταν έφτασε στο σπίτι, είδε έναν γέρο υπηρέτη που τον υποδέχτηκε στην πόρτα.
«Θα ήθελα να δω τον Άγιο άνθρωπο» είπε ο χωρικός στον υπηρέτη.
Ο υπηρέτης του χαμογέλασε και τον άφησε να περάσει μέσα. Καθώς προχωρούσαν μέσα στο σπίτι, ο χωρικός κοιτούσε ανυπόμονα γύρω του, αναζητώντας τον Άγιο άνθρωπο. Μα προτού το καταλάβει, έφτασαν στην πίσω πόρτα και ο υπηρέτης τον συνόδευσε έξω. Ο χωρικός σταμάτησε και είπε στον υπηρέτη «μα, θέλω να δω τον Άγιο άνθρωπο!»
«Τον είδες» του απάντησε ο γέρος. «Όποιον συναντάς στην ζωή σου, ακόμα κι αν φαίνεται απλός και ασήμαντος... να τον βλέπεις ως Άγιο άνθρωπο. Εάν κάνεις αυτό, τότε ότι πρόβλημα κι αν είναι αυτό που έφερες σήμερα εδώ, θα λυθεί»
Ο Εξορκισμός του Φαντάσματος
Κάποτε, η σύζυγος ενός ανθρώπου αρρώστησε βαριά. Λίγο προτού πεθάνει, του είπε «σ’ αγαπώ τόσο πολύ! Δεν θέλω να σ’ αφήσω και δεν θέλω να με απατήσεις. Υποσχέσου ότι δεν θα αγγίξεις άλλη γυναίκα μετά τον θάνατό μου, αλλιώς θα έρθω να σε στοιχειώσω!»
Για πολλούς μήνες μετά τον θάνατό της, ο σύζυγός τήρησε την υπόσχεσή του και απέφευγε τις γυναίκες. Μα κάποια στιγμή γνώρισε μια γυναίκα την οποία και ερωτεύτηκε. Το ίδιο βράδυ που την αρραβωνιάστηκε, το φάντασμα της γυναίκας του εμφανίστηκε, κατηγορώντας τον ότι αθέτησε την υπόσχεσή του. Κάθε βράδυ από εκείνη τη νύχτα, το φάντασμα ερχότανε και του επαναλάμβανε επ’ ακριβώς και με λεπτομέρειες τα όσα έκανε και είπε με την αρραβωνιαστικιά του κατά την διάρκεια της ημέρας.
Ο άνθρωπος είχε χάσει τον ύπνο του και απελπισμένος ζήτησε την βοήθεια ενός δασκάλου Ζεν που ζούσε εκεί κοντά. Αφού του εξιστόρησε τα όσα συνέβαιναν, ο δάσκαλος του είπε «πρόκειται για πολύ έξυπνο φάντασμα».
«Πράγματι!» είπε ο άνθρωπος «θυμάται με λεπτομέρεια κάθε τι που είπα και έκανα κατά την διάρκεια της μέρας με την μνηστή μου. Γνωρίζει τα πάντα!»
«Πρέπει να θαυμάζεις αυτό το φάντασμα» του είπε ο δάσκαλος «αλλά θα σου πω τι να κάνεις την επόμενη φορά που θα έρθει»
Την ίδια βραδιά, όταν εμφανίστηκε το φάντασμα, ο άνθρωπος έκανε όπως του είπε ο δάσκαλος, και είπε στο φάντασμα «είσαι τόσο σοφό φάντασμα. Το ξέρεις ότι δεν μπορώ να σου κρύψω τίποτα. Αν όμως μπορέσεις ν’ απαντήσεις σε μια μου ερώτηση, θα διαλύσω τον αρραβώνα μου και θα παραμείνω εργένης για όλη μου την ζωή!». Το φάντασμα συμφώνησε. Έπιασε λοιπόν ο άνθρωπος μια χούφτα φασόλια μέσα από τον σάκο με φασόλια που είχε βάλει δίπλα του και ρώτησε το φάντασμα, κρατώντας κλειστή την χούφτα μου, «πες μου πόσα φασόλια έχω στην χούφτα μου».
Εκείνη τη στιγμή, το φάντασμα εξαφανίστηκε και δεν τον ξαναενόχλησε ποτέ.
Ο Δάσκαλος
Ένας νεαρός μαθητής πλησίασε έναν Δάσκαλο Ζεν και τον ρώτησε για το πως θα πρέπει να προετοιμαστεί για την εκπαίδευσή του.
Ο Δάσκαλος τότε του είπε «Σκέψου με ως μια καμπάνα. Αν με χτυπήσεις ελαφρά, θα λάβεις ένα μικρούτσικο σφυριγματάκι. Αν με χτυπήσεις δυνατά, θα λάβεις ένα δυνατό και καθαρό καμπάνισμα»
Τα Βιβλία και η Φώτιση
Κάποτε έζησε ένας φημισμένος φιλόσοφος, που είχε αφιερωθεί στην μελέτη του Ζεν για πολλά χρόνια. Την ημέρα που τελικά έφτασε στην φώτιση, πήρε όλα του τα βιβλία, τα πήγε στον κήπο του και τά ‘καψε...
ΑυτοσυγκέντρωσηΈνας αλαζόνας πρωταθλητής τοξοβολίας, προκάλεσε σε αγώνα έναν δάσκαλο Ζεν, που ήταν γνωστός για τις ικανότητές του στην τοξοβολία.
Ο νεαρός πρωταθλητής, έκανε αρχικά επίδειξη ικανοτήτων, χτυπώντας από μεγάλη απόσταση το κέντρο ενός στόχου και μετά χωρίζοντας στα δύο το πρώτο βέλος με ένα δεύτερο. «Ορίστε!» είπε μετά στον δάσκαλο «για να δούμε εάν μπορείς να συναγωνιστείς κάτι τέτοιο!».
Ατάραχος ο δάσκαλος, δεν τράβηξε το τόξο του, παρά ζήτησε από τον νεαρό να τον ακολουθήσει στο βουνό. Περίεργος ο νεαρός, ακολούθησε τον δάσκαλο, μέχρι που έφτασαν μπροστά από ένα βαθύ χάσμα και που τις δύο του πλευρές συνέδεε μια αμφιβόλου ασφάλειας παλιά σχοινένια γέφυρα.
Ήρεμα ο δάσκαλος ανέβηκε στην γέφυρα και προχώρησε μέχρι τα μισά της διαδρομής, έχοντας ακριβώς από κάτω του το τεράστιο χάσμα. Εκεί σταμάτησε, τράβηξε το τόξο του, στόχευσε ένα μακρινό δέντρο και έριξε το βέλος, πετυχαίνοντας τον στόχο. Ήρεμα πάλι επέστρεψε εκεί που στεκότανε ο νεαρός και του είπε «σειρά σου».
Τρομαγμένος ο νεαρός, αφού κοίταξε πρώτα την άβυσσο από κάτω τους και μετά την ετοιμόρροπη γέφυρα, αρνήθηκε να προσπαθήσει.
«Είσαι πολύ ικανός με το τόξο» του είπε ο δάσκαλος «μα δεν ελέγχεις τον νου, που ελευθερώνει την βολή».
Το πεπρωμένο φυγείν αδύνατο...
Κατά την διάρκεια ενός κρίσιμου πολέμου, ο Ιάπωνας στρατηγός αποφάσισε να επιτεθεί σε μια μάχη, παρόλο που ο στρατός του εχθρού ήταν σημαντικά υπεράριθμος σε σχέση με τον δικό του. Ο στρατηγός ήταν πεπεισμένος ότι μπορούσαν πάραυτα να νικήσουν, μα ο στρατός του ήταν φοβισμένος και γεμάτος αμφιβολία.
Καθώς λοιπόν ξεκινήσανε για τον δρόμο προς το σημείο που θα γινότανε η μάχη, σταματήσανε σε έναν ναό να προσευχηθούν. Αφού προσευχήθηκαν, ο στρατηγός πλησίασε στο ιερό, έβγαλε ένα νόμισμα και είπε δυνατά ώστε να τον ακούσουν όλοι «θα ρίξω τώρα το νόμισμα. Εάν είναι κορώνα, θα νικήσουμε. Εάν είναι γράμματα, θα ηττηθούμε. Είθε η μοίρα τώρα ν’ αποκαλυφθεί» Έριξε το νόμισμα ενώ όλοι παρακολουθούσαν με αγωνία. Ήταν κορώνα!
Οι στρατιώτες αναφώνησαν με ενθουσιασμό και με ανανεωμένη αυτοπεποίθηση και θάρρος έφυγαν για την μάχη... την οποία και τελικά νίκησαν.
Ενώ γιόρταζαν την νίκη τους, ένας υπολοχαγός πλησίασε τον στρατηγό και με χαρά του είπε «τελικά, κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει από την μοίρα!»
«Πράγματι...» του απάντησε χαμογελώντας ο στρατηγός, κι έβγαλε και του έδειξε το νόμισμα που είχε χρησιμοποιήσει: ήταν κορώνα και από τις 2 πλευρές.
Εγωισμός
Υπήρχε πριν από αιώνες ένας σπουδαίος Υπουργός και Αξιωματούχος της Κίνας. Όμως, παρά την φήμη, τα πλούτη και την δύναμή του στην εξουσία, έτρεφε βαθύ σεβασμό στον πνευματικό του δάσκαλο, που επισκεπτότανε συχνά και στον οποίο πάντα συμπεριφερότανε με ευγένεια και ταπεινότητα. 
Σε μια από τις επισκέψεις του, ρώτησε τον δάσκαλό του «σεβασμιότατε, τι είναι ο εγωισμός κατά την γνώμη σου;»
Αμέσως ο δάσκαλος κοκκίνισε από θυμό και είπε άγρια στον μαθητή του «τι ανόητη ερώτηση είναι αυτή;;!»
Ο Υπουργός αμέσως πετάχτηκε πάνω ξαφνιασμένος από την αντίδραση του δασκάλου του και φανερά εκνευρισμένος, έτοιμος να βάλει τις φωνές στον δάσκαλο.
Τότε ο δάσκαλος τον πρόλαβε χαμογελώντας ήρεμα και του είπε «ΑΥΤΟ, εξοχότατε, είναι εγωισμός».
Ποίος και Τι είσαι;
Ένας Αυτοκράτορας, αφοσιωμένος Βουδιστής, κάλεσε έναν φημισμένο Δάσκαλο Ζεν στο παλάτι του, για να του θέσει μερικές ερωτήσεις σχετικά με τον Βουδισμό.
«Ποιά είναι η ανώτατη αλήθεια του Βουδισμού;» Ρώτησε ο Αυτοκράτορας
«Η απόλυτη κενότητα... και ούτε ίχνος αγιοσύνης» απάντησε ο Δάσκαλος
«Εάν δεν υπάρχει αγιότητα» απόρησε ο Αυτοκράτορας «τότε εσύ ποιός και τι είσαι;»
«Δεν ξέρω» απάντησε γαλήνια ο Δάσκαλος...
Θα περάσει...
Ένας μαθητής πήγε στον δάσκαλό του και του είπε «δάσκαλε, ο διαλογισμός μου είναι απαίσιος! Μου αποσπάται συνέχεια η προσοχή, τα πόδια μου πονάνε και συχνά με παίρνει ο ύπνος! Είναι απαίσιος!»
«Θα περάσει» απάντησε ήρεμα ο δάσκαλος.
Περνάει λίγο ο καιρός και ο ίδιος μαθητής λέει στον δάσκαλό του «δάσκαλε, ο διαλογισμός μου τελικά είναι υπέροχος! Τόσο συνειδητός, γαλήνιος και ζωντανός! Υπέροχος!»
«Θα περάσει» του ξαναλέει ο δάσκαλος ήρεμα...
Κυνηγώντας δύο λαγούς
Ένας μαθητής των πολεμικών τεχνών, πλησίασε τον δάσκαλό του λέγοντάς του «θα ήθελα να βελτιώσω τις γνώσεις μου στις πολεμικές τέχνες. Γι αυτό, παράλληλα με την μαθητεία μου μαζί σου, θα ήθελα να μαθητεύσω και με άλλον έναν δάσκαλο, διαφορετικού στυλ. Πως σου φαίνεται αυτή η ιδέα;»
Ο δάσκαλος απάντησε «ο κυνηγός που κυνηγά δύο λαγούς, τελικά δεν θα πιάσει κανέναν»
Απόλυτη επίγνωση
Μετά από δεκαετή μαθητεία, ο Tenno έφτασε τον βαθμό του δασκάλου Ζεν. Μια βροχερή μέρα, πήγε να επισκεφτεί τον φημισμένο δάσκαλο Nan-in. Καθώς μπήκε μέσα στο σπίτι, ο δάσκαλος τον υποδέχτηκε με μια ερώτηση «άφησες τα ξυλοπάπουτσα και την ομπρέλα σου στην είσοδο;»
«Ναι» απάντησε ο Tenno
«Πες μου» συνέχισε ο δάσκαλος «άφησες την ομπρέλα σου αριστερά από τα ξυλοπάπουτσα ή από τα δεξιά;»
Ο Tenno δεν γνώριζε την απάντηση και κατάλαβε ότι δεν είχε ακόμα κατακτήσει την απόλυτη επίγνωση. Έτσι, έμεινε στο πλάι του Nan-in ως μαθητής του, για άλλα δέκα χρόνια.
Το δώρο των προσβολών
Κάποτε ζούσε ένας σπουδαίος πολεμιστής. Παρά την προχωρημένη ηλικία του, μπορούσε να νικήσει οποιονδήποτε τον προκαλούσε. Η φήμη του έφτασε πολύ μακριά και πολλοί μαθητές έρχονταν για να μαθητεύσουν πλάι του.
Μια μέρα, ένας ασήμαντος πολεμιστής έφτασε στην πόλη, αποφασισμένος να γίνει αυτός που θα νικήσει τον σπουδαίο δάσκαλο. Μαζί με την δύναμή του, είχε το ταλέντο να εντοπίζει τις αδυναμίες του αντιπάλου του. Περίμενε πάντα τον αντίπαλο να κάνει την πρώτη κίνηση, αποκαλύπτοντας έτσι την αδυναμία του, και μετά του επιτεθότανε ανελέητα και με τρομερή ταχύτητα. Κανείς δεν είχε αντέξει μαζί του, πέραν του πρώτου γύρου της μάχης.
Παρά τις συμβουλές των μαθητών του, ο γέρος δάσκαλος δέχτηκε με χαρά την πρόκληση του νεαρού πολεμιστή. Καθώς λοιπόν είχαν λάβει τις θέσεις τους, ο νεαρός πολεμιστής άρχισε να προσβάλλει τον γέρο πολεμιστή, να του πετάει χώμα και να τον φτύνει στο πρόσωπο. Για πολλές ώρες συνέχισε να τον προσβάλλει, με κάθε γνωστή κατάρα και προσβολή. Μα ο γέρος πολεμιστής παρέμενε ατάραχος και ακίνητος, μέχρι που τελικά ο νεαρός πολεμιστής εξουθενώθηκε και αναγνωρίζοντας την ήττα του, έφυγε ντροπιασμένος.
Οι μαθητές του γέρου πολεμιστή, λίγο απογοητευμένοι που δεν έγινε μάχη, μαζεύτηκαν γύρω του και τον ρώτησαν «πως άντεξες τέτοιο εξευτελισμό; Πως κατάφερες να τον διώξεις;»
«Εάν κάποιος σου προσφέρει ένα δώρο, κι εσύ αρνηθείς να το δεχτείς» είπε ο δάσκαλος «σε ποιόν ανήκει το δώρο;»
Γνωρίζοντας τα ψάρια
Μια μέρα, ο Chuang Tzu και ο φίλος του έκαναν βόλτα δίπλα στο ποτάμι.
«Κοίτα τα ψάρια που κολυμπάνε» είπε ο Chuang Tzu «το διασκεδάζουν»
«Δεν είσαι ψάρι» του απάντησε ο φίλος του «άρα δεν μπορείς πραγματικά να ξέρεις ότι το διασκεδάζουν»
«Δεν είσαι εγώ» απάντησε ο Chuang Tzu «άρα πως ξέρεις ότι εγώ δεν ξέρω ότι το διασκεδάζουν;»
Το φεγγάρι δεν κλέβεται
Ένας δάσκαλος Ζεν ζούσε μια απλή ζωή σε μια καλύβα, στους πρόποδες ενός βουνού. Ένα βράδυ, καθώς ήταν έξω από την καλύβα, ένας κλέφτης μπήκε μέσα αλλά είδε ότι δεν υπήρχε τίποτα εκεί για να κλέψει. Εκείνη τη στιγμή γύρισε ο δάσκαλος και τον είδε.
«Ήρθες από μακριά για να με επισκεφτείς» του είπε «και δεν είναι σωστό να φύγεις με άδεια χέρια. Σε παρακαλώ, πάρε τα ρούχα μου ως δώρο».
Ο κλέφτης ξαφνιάστηκε, αλλά άρπαξε τα ρούχα και άρχισε να τρέχει.
Ο δάσκαλος απέμεινες γυμνός, να κοιτά το φεγγάρι. «Τον φουκαρά» σκέφτηκε «μακάρι να μπορούσα να του δώσω αυτό το πανέμορφο φεγγάρι».
Η φύση των πραγμάτων
Δύο μοναχοί έπλεναν τις κούπες τους στο ποτάμι, όταν είδαν έναν σκορπιό να πνίγεται. Ο ένας μοναχός, αμέσως τον άρπαξε και τον άφησε δίπλα στην όχθη. Κατά την διάρκεια, ο σκορπιός τον τσίμπησε.
Καθώς συνέχισε να πλένει την κούπα του, ο σκορπιός και πάλι έπεσε στο νερό. Ο μοναχός και πάλι τον έσωσε, ενώ ο σκορπιός και πάλι τον τσίμπησε.
Ο άλλος μοναχός τον ρώτησε «αδελφέ μου, γιατί συνεχίζεις να τον σώζεις, αφού το γνωρίζεις ότι είναι στην φύση του σκορπιού να τσιμπάει;»
«Διότι είναι στην δική μου φύση να σώζω» απάντησε ο μοναχός.
Όχι άλλες ερωτήσεις
Ένας ψυχίατρος, συνάντησε έναν δάσκαλο Ζεν σε κάποιο κοινωνικό γεγονός. Έτσι, είχε την ευκαιρία να τον ρωτήσει κάτι που καιρό τον απασχολούσε.
«Πως ακριβώς βοηθάς τους ανθρώπους;» τον ρώτησε.
«Με το να τους φτάνω εκεί που δεν έχουν να κάνουν άλλες ερωτήσεις» απάντησε ο δάσκαλος.
Όχι νεκρός ακόμα
Ο αυτοκράτορας ρώτησε τον δάσκαλο Gudo «τι συμβαίνει σ’ έναν φωτισμένο άνθρωπο, μετά θάνατο;»
«Πως να ξέρω;» αποκρίθηκε ο Gudo
«Επειδή είσαι δάσκαλος» απάντησε ο Αυτοκράτορας
«Μάλιστα μεγαλειότατε» αποκρίθηκε ο Gudo «αλλά όχι νεκρός δάσκαλος!»
Μαθαίνοντας με τον σκληρό τρόπο
Ο γιός ενός ταλαντούχου κλέφτη, ζήτησε από τον πατέρα του να του μάθει την τέχνη του. Ο γέρος κλέφτης συμφώνησε και το ίδιο βράδυ πήρε τον γιό του να διαρρήξουν μαζί ένα μεγάλο σπίτι. Καθώς οι ένοικοι κοιμόνταν, αθόρυβα ο γέρος έβαλε τον γιό του μέσα σ’ ένα δωμάτιο που είχε και μια ντουλάπα με ρούχα. Του είπε να πάει μέσα στην ντουλάπα και να πάρει μερικά ρούχα. Μόλις μπήκε μέσα ο μικρός, ο πατέρας του έκλεισε την πόρτα και τον κλείδωσε μέσα. Μετά, βγήκε από το σπίτι, πήγε στην κεντρική πόρτα, την χτύπησε δυνατά ξυπνώντας τους ένοικους, κι εξαφανίστηκε γρήγορα. Ώρες αργότερα, ο γιός του επέστρεψε σπίτι τους εξουθενωμένος.
«Πατέρα, γιατί με κλείδωσες στην ντουλάπα;» ρώτησε θυμωμένος «αν δεν απελπιζόμουν τόσο από τον φόβο μη με πιάσουν, δεν θα κατάφερνα να διαφύγω. Επιστράτευσα όλη μου εφευρετικότητα για να ξεφύγω!»
Ο γέρος χαμογέλασε και αποκρίθηκε «γιέ μου, μόλις έλαβες το πρώτο μάθημα της τέχνης των διαρρήξεων»
Το αριστούργημα
Ένας σπουδαίος καλλιγράφος σχεδίαζε μερικά καλλιγραφήματα σε χαρτί ενώ ένας από τους ιδιαίτερα παρατηρητικούς του μαθητές, τον παρακολουθούσε στην εργασία. Όταν ο καλλιγράφος τελείωσε, ζήτησε την γνώμη του μαθητή του, που αμέσως του είπε ότι δεν είναι καλό. Ο δάσκαλος ξαναπροσπάθησε, μα ο μαθητής και πάλι δεν ήταν ευχαριστημένος. Πάλι και πάλι ο καλλιγράφος σχεδίαζε το ίδιο σχέδιο, ενώ ο μαθητής απέρριπτε τα αποτελέσματα.
Τελικά, όταν ο μαθητής είχε την προσοχή του αλλού, ο δάσκαλος άρπαξε την ευκαιρία και γρήγορα σχεδίασε αυθόρμητα το σχέδιο.
«Ορίστε!» του είπε «αυτό πως σου φαίνεται;»
«Αυτό» αποκρίθηκε ενθουσιασμένος ο μαθητής «είναι ένα αριστούργημα!»
Ίσως...
Μια Ταοϊστική ιστορία αφηγείται έναν γέρο αγρότη που δούλευε στα χωράφια του πολλά χρόνια. Μια μέρα, το άλογό του τό ΄σκασε. Όταν το έμαθαν οι γείτονες, πήγαν να τον επισκεφτούν.
«Τι ατυχία...» έλεγαν με συμπάθεια.
«Ίσως...» απαντούσε ο αγρότης.
Την επόμενη μέρα, το άλογο επέστρεψε, φέρνοντας μαζί του 3 ακόμα άγρια άλογα.
«Τι καλή τύχη!» θαύμασαν οι γείτονες.
«Ίσως...» απαντούσε ο αγρότης.
Την επόμενη μέρα, ο γιός του αγρότη προσπάθησε να καβαλήσει ένα από τα άγρια άλογα. Μα έπεσε και έσπασε το πόδι του. Γι άλλη μια φορά οι γείτονες ήρθαν να συμπαρασταθούν.
«Τι ατυχία...» έλεγαν με συμπάθεια.
«Ίσως...» απαντούσε ο αγρότης.
Την επόμενη μέρα, στρατιωτικοί ήρθαν στο χωριό και επιστράτευσαν όλους τους νέους, εκτός από τον γιό του αγρότη, επειδή είχε σπασμένο πόδι.
«Τι καλή τύχη!» θαύμασαν οι γείτονες.
«Ίσως...» απαντούσε ο αγρότης...
Ο λιθοξόος 
Κάποτε ήταν ένας λιθοξόος που δεν ήταν ικανοποιημένος από τον εαυτό του και την ζωή του.
Μια μέρα, περνώντας έξω από το σπίτι ενός πλούσιου εμπόρου, κοίταξε μέσα από την ανοιχτή πόρτα και θαύμασε τα όμορφα πράγματα και τους σημαντικούς επισκέπτες.
«Πόσο σπουδαίος να είναι αυτός ο έμπορος!» σκέφτηκε με ζήλια και ευχήθηκε να γίνει σαν αυτόν τον έμπορο.
Προς μεγάλη του έκπληξη, αμέσως μεταμορφώθηκε σε έμπορο, απολαμβάνοντας τις πολυτέλειες και την ισχυρή επιρροή, μα και την ζήλια των πιο φτωχών απ’ αυτόν.
Σύντομα, ένας σημαντικός προύχοντας πέρασε από τον δρόμο, που τον μετέφεραν σε σέντια και συνοδευόμενος από στρατιωτικούς. Όλοι, όσο πλούσιοι κι αν ήταν, υποκλίνονταν μπροστά του.
«Πόσο ισχυρός είναι αυτός ο προύχοντας!» σκέφτηκε «εύχομαι να ήμουν προύχοντας!»
Αμέσως μεταμορφώθηκε σε ισχυρό προύχοντα, που όλοι φοβούνταν αλλά και μισούσαν.
Ήρθε το καλοκαίρι και οι πολύ ζεστές μέρες, κι ο προύχοντας ένιωθε άβολα μέσα στην σέντια του. Κοίταξε ψηλά τον ήλιο και σκέφτηκε «πόσο ισχυρός είναι ο ήλιος! Εύχομαι να ήμουν ο ήλιος!»
Αμέσως έγινε ο ήλιος, να λάμπει πάνω από τον κόσμο, να λατρεύεται και να θαυμάζεται από τους ανθρώπους, αλλά και να καταριέται από τους αγρότες -που τους έκαιγε τα σπαρτά- και από τους εργάτες που υπέφεραν κάνοντας την εργασία τους.
Μα ξάφνου, ένα μεγάλο μαύρο σύννεφο πέρασε από μπροστά του, εμποδίζοντάς τον να λάμψει παντού πάνω στη γη.
«Πόσο ισχυρό είναι αυτό το σύννεφο!» σκέφτηκε «εύχομαι να ήμουν σύννεφο!»
Αμέσως μεταμορφώθηκε σε βαρύ, μαύρο σύννεφο, που πλημμύριζε με το νερό του τα σπαρτά και τα χωρία, κι όλοι το καταριόνταν.
Μα σύντομα, κατάλαβε ότι παρασέρνονταν από μια μεγαλύτερη δύναμη, τον άνεμο.
«Πόσο ισχυρός είναι ο άνεμος!» σκέφτηκε «εύχομαι να ήμουν ο άνεμος!»
Αμέσως έγινε ο άνεμος, να φυσάει μανιασμένα ξεριζώνοντας δέντρα και καταστρέφοντας τις σκεπές των σπιτιών, κι όλοι να τον καταριόνται.
Σύντομα όμως βρέθηκε μπροστά σε έναν θεόρατο βράχο, που δεν μετακινούνταν καθόλου, παρά την δύναμη του ανέμου.
«Πόσο ισχυρός είναι αυτός ο βράχος!» σκέφτηκε «εύχομαι να ήμουν βράχος!»
Αμέσως έγινε ένας δυνατός, τεράστιος βράχος. Ότι πιο σταθερό πάνω στην γη.
Έτσι όπως στεκότανε απολαμβάνοντας την δύναμή του, άκουσε τον ήχο μεταλλικού εργαλείου πάνω στην επιφάνειά του και ένιωσε ν’ αλλάζει η μορφή του.
«Τι μπορεί να είναι πιο ισχυρό από εμένα;;» απόρησε.
Κοίταξε κάτω χαμηλά, και είδε έναν λιθοξόο...
Ο παράδεισος
Δύο άνθρωποι είχαν χαθεί μέσα στην έρημο για μέρες και κινδύνευαν να πεθάνουν από την δίψα και την ασιτία. Κάποια στιγμή όμως, βρέθηκαν μπροστά σ’ έναν ψηλό τοίχο. Πίσω από τον τοίχο έρχονταν ήχοι νερού που κυλά, πουλιών να τραγουδούν και πάνω από τον τοίχο ξεπρόβαλαν κλωνάρια δέντρων, φορτωμένα με καρπούς.
Ο ένας κατάφερε με δυσκολία να σκαρφαλώσει και να περάσει πάνω από τον τοίχο, μέσα στον κήπο.
Ο άλλος, έκανε μεταβολή και ξαναμπήκε στην έρημο, ψάχνοντας γι άλλους χαμένους ταξιδιώτες, για να τους βοηθήσει να βρουν τον δρόμο τους στον κήπο.
Η παρούσα στιγμή
Ένας Ιάπωνας πολεμιστής αιχμαλωτίστηκε από τους εχθρούς και φυλακίστηκε. Εκείνη τη νύχτα, δε μπορούσε να κοιμηθεί, φοβούμενος ότι την επόμενη μέρα ίσως να τον ανακρίνουν, θα τον βασανίσουν και τελικά τον εκτελέσουν. Μα, εκείνη τη στιγμή θυμήθηκε τα λόγια του ζεν δασκάλου του:
«Το αύριο δεν είναι πραγματικό. Είναι μια ψευδαίσθηση. Η μόνη πραγματικότητα είναι το τώρα».
Θυμούμενος αυτά τα λόγια, γαλήνεψε και κοιμήθηκε.

Το Ζεν του Βούδα
Ο Βούδας είπε: «θεωρώ τις θέσεις το βασιλέων και των κυβερνητών σωματίδια σκόνης. Παρατηρώ τους θησαυρούς χρυσού και πολυτίμων λίθων σαν πολλά τούβλα και χαλίκια. Κοιτώ τους καλύτερους μεταξωτούς μανδύες σαν κουρέλια. βλέπω μυριάδες κόσμους του σύμπαντος σαν μικρούς σπόρους φρούτων και την μεγαλύτερη λίμνη στην Ινδία σαν μια σταγόνα λαδιού στο πόδι μου. Αντιλαμβάνομαι ότι οι διδασκαλίες του κόσμου είναι οι αυταπάτες των μάγων. Διακρίνω την υψηλότερη σύλληψη της απελευθέρωσης σαν ένα χρυσό ύφασμα (μπροκαρ) σε ένα όνειρο και βλέπω το Άγιο μονοπάτι των φωτισμένων σαν λουλούδια που εμφανίζονται στα μάτια κάποιου. βλέπω τον διαλογισμό σαν ένα στυλό που στηρίζει ένα βουνό, τη Νιρβάνα σαν εφιάλτη ημέρας. Παρατηρώ την κτίση του σωστού και του λάθους σαν τον φιδίσιο και παραπλανητικό χορό ενός δράκου, και την άνοδο και πτώση των δοξασιών σαν ίχνη που έμειναν από τις τέσσερις εποχές».
Όχι Μακριά από τον Βουδισμό
Ένας φοιτητής πανεπιστήμιου, ενώ είχε επισκεφτεί τον Gasan τον ρώτησε:
«Έχεις διαβάσει ποτέ την Χριστιανική Βίβλο;»
«Όχι, διάβασε τη μου» του απάντησε ο Gasan.
Ο φοιτητής άνοιξε τη Βίβλο και διάβασε από τον Ματθαίο:
«Και γιατί να σκέφτεστε την ενδυμασία; Σκεφτείτε τα κρίνα του λιβαδιού, πως μεγαλώνουν. Δεν μοχθούν, ούτε στριφογυρίζουν αλλά και πάλι σας λεω ότι ούτε ο Σολόμωντας με όλη του τη δόξα δεν ήταν στολισμένος όπως είναι ένα από αυτά τα κρίνα… Επομένως μην σκέφτεστε την επόμενη μέρα, γιατί η επόμενη μέρα θα σκεφτεί τα πράγματα μόνη της».
Kαι ο Gasan του είπε: «Όποιος είπε αυτά τα λόγια τον θεωρώ φωτισμένο άνθρωπο».
Ο φοιτητής συνέχισε να διαβάζει: «Ζήτα και θα σου δοθεί, ψάξε και θα βρεις, χτύπα και θα ανοίξει για σένα. Για τον καθένα που ζητάει θα δοθεί, και αυτός που ψάχνει θα βρει και γι’ αυτόν που χτύπησε θα ανοίξει».
Και ο Gasan παρατήρησε: «Αυτό είναι τέλειο. Όποιος είπε αυτά τα λόγια είναι ένα φωτισμένο ον. Αυτά που μου διάβασες είναι η ουσία όλων όσα προσπάθησα να σου διδάξω εδώ!»
Αυτός που κρεμόταν στον γκρεμό
Μια μέρα ένας άνθρωπος ενώ περπατούσε στην ερημιά, συνάντησε μια επιθετική τίγρη. Έτρεξε αλλά σύντομα έφτασε στην άκρη ενός ψηλού γκρεμού. Απελπισμένος θέλοντας να σώσει τον εαυτό του, έπιασε ένα αμπέλι και άρχισε να κατεβαίνει, αιωρούμενος πάνω από τον γκρεμό. Όπως ήταν κρεμασμένος εκεί, δυο ποντίκια εμφανίστηκαν από μια τρύπα του βράχου και άρχισαν να μασάνε το αμπέλι. Ξαφνικά, ο άνθρωπος παρατήρησε πάνω στο αμπέλι μια παχουλή άγρια φράουλα. Την άρπαξε και την έβαλε στο στόμα του. ήταν απίστευτα νόστιμη!
Ο φωτισμένος
Μια μέρα ο δάσκαλος ανάγγειλε ότι ένας νεαρός μονάχος έφτασε μια προχωρημένη κατάσταση διαφώτισης. Τα νέα προκάλεσαν κάποια αναταραχή. Κάποιοι μονάχοι πήγαν να δουν το νεαρό μονάχο.
«Ακούσαμε ότι είσαι φωτισμένος. Είναι αλήθεια;» τον ρώτησαν.
«Είναι» τους απάντησε.
«Και πως νιώθεις;»
«Πιο δυστυχισμένος από ποτέ» είπε ο μονάχος.
Πηγαίνοντας με το ρεύμα
Μια Ταοϊστικη ιστορία λεει για έναν γέροντα που κατά λάθος έπεσε μέσα σε ένα ορμητικό ποτάμι που οδηγούσε σε ένα ψηλό και επικίνδυνο καταρράκτη. Κοιτάζοντας παθητικά, φοβόταν για την ζωή του. Σαν από θαύμα όμως, βγήκε σώος και άβλαβης από το ρεύμα στον πυθμένα του καταρράκτη. Οι άνθρωποι τον ρωτούσαν πως κατάφερε να επιβιώσει. «Προσάρμοσα το σώμα μου στο νερό, κι όχι το νερό στο σώμα μου. Χωρίς να το σκεφτώ, επέτρεψα στον εαυτό μου να διαμορφωθεί από το νερό. Βουτώντας μέσα στην δίνη, βγήκα έξω μαζί της. Έτσι επέζησα».
Το δάχτυλο του Gutei
Όποτε κάποιος τον ρώταγε για το Ζεν, ο μεγάλος δάσκαλος Gutei σήκωνε αθόρυβα ένα δάχτυλο του στον αέρα. Ένα αγόρι στο χωριό άρχισε να μιμείται αυτήν την συμπεριφορά. Όποτε άκουγε ανθρώπους να μιλάνε για τις διδασκαλίες του Gutei τους διέκοπτε την συζήτηση και σήκωνε το δάχτυλο του. Ο Gutei άκουσε για την σκανταλιά του αγοριού. Όταν το είδε στον δρόμο το άρπαξε και του έκοψε το δάχτυλο. Το αγόρι έκλαψε και πήγε να φύγει, αλλά ο Gutei τον κάλεσε πίσω. Όταν το αγόρι γύρισε να κοιτάξει ο Gutei ύψωσε το δάχτυλο του στον αέρα. Εκείνη την στιγμή το αγόρι διαφωτίστηκε.
Άγιος άνθρωπος
Φήμες απλώθηκαν σε όλη την επαρχία για τον σοφό Άγιο άνθρωπο που ζούσε σε ένα μικρό σπίτι στην κορυφή του βουνού. Ένας άντρας από το χωριό αποφάσισε να κάνει το μακρύ και δύσκολο ταξίδι για να τον επισκεφτεί. Μόλις έφτασε στο σπίτι είδε έναν γέρο υπηρέτη που τον καλωσόρισε στην πόρτα. «Θα ήθελα να δω τον σοφό Άγιο άνθρωπο» είπε στον υπηρέτη. Ο υπηρέτης χαμογέλασε και τον οδήγησε μέσα. Όπως περπατούσαν μέσα στο σπίτι, ο άντρας από το χωριό κοιτούσε ανυπόμονα γύρω-γύρω, προσδοκώντας την συνάντηση του με τον σοφό Άγιο άνθρωπο. Πριν το καταλάβει όμως, είχε οδηγηθεί στη πίσω πόρτα και είχε βγει από το σπίτι. Σταμάτησε και γύρισε στον υπηρέτη:
«Μα θέλω να δω τον σοφό Άγιο άνθρωπο!»
«Τον έχεις δει ήδη» του είπε ο γέρος. «Οποίον συναντάς στην ζωή σου, ακόμα για φαίνονταν απλοί και ασήμαντοι… να τους βλέπεις όλους σαν να είναι σοφοί Άγιοι άνθρωποι. Αν το κανείς αυτό, τότε οποίο πρόβλημα έφερες εδώ σήμερα, θα λυθεί».
Έτσι είναι;
Ένα όμορφο κορίτσι στο χωριό ήταν έγκυος. Οι θυμωμένοι γονείς της απαίτησαν να μάθουν ποιος ήταν ο πατέρας. Στην αρχή αντιστεκόταν να ομολογήσει, το ανήσυχο και ντροπιασμένο κορίτσι, και τελικά είπε πως ήταν ο Hakuin, ο δάσκαλος Ζεν που μέχρι τότε όλοι τον σέβονταν γιατί ζούσε μια αγνή ζωή. Όταν οι εξαγριωμένοι γονείς αντιμετώπισαν τον Hakuin με την κατηγόρια της κόρης τους αυτός απλά απάντησε: «Έτσι είναι;»
Όταν το παιδί γεννήθηκε, οι γονείς το πήγαν στον Hakuin, ο οποίος τώρα θεωρούνταν παρίας από όλο το χωριό. Απαίτησαν ότι έπρεπε να φροντίσει το παιδί αφού ήταν ευθύνη του.
«Έτσι είναι;» είπε ο Hakuin ήρεμα καθώς δεχόταν το παιδί.
Για πολλούς μήνες το φρόντιζε πολύ καλά μέχρι που το κορίτσι δεν μπορούσε άλλο ν’ αντέξει το ψέμα που είχε πει. Ομολόγησε ότι ο πραγματικός πατέρας του παιδιού ήταν ένας νεαρός άντρας από το χωριό από τον οποίο προσπάθησε να προφυλαχθεί. Οι γονείς πήγαν κατευθείαν στον Hakuin να δουν αν θα τους επέστρεφε το παιδί. Με πολλές απολογίες του εξήγησαν τι είχε γίνει.
«Έτσι είναι;» είπε ο Hakuin όπως τους έδινε το παιδί...
Μόνο δυο λέξεις
Κάποτε υπήρχε ένα μοναστήρι που ήταν πολύ αυστηρό. Ακολουθώντας όρκο σιωπής, κανένας δεν επιτρεπόταν να μιλήσει. Αλλά υπήρχε μια εξαίρεση σ’ αυτόν τον κανόνα. Κάθε δέκα χρόνια οι μονάχοι μπορούσαν να πουν δυο λέξεις. Αφού πέρασε τα δέκα πρώτα χρόνια στο μοναστήρι, ένας μοναχός πήγε στον ηγούμενο.
«Πέρασαν δέκα χρόνια» του είπε ο ηγούμενος. «Ποιες είναι οι δυο λέξεις που θα ήθελες να πεις;»
«Κρεβάτι… σκληρό…» του είπε.
«Κατάλαβα» του είπε ο ηγούμενος.
Δέκα χρόνια αργότερα ξαναγύρισε στο γραφείο του ηγούμενου.
«Πέρασαν αλλά δέκα χρόνια, ποιες είναι οι δυο λέξεις που θα ήθελες να πεις;»
«Φαγητό… χαλιά…» είπε ο μοναχός
«Κατάλαβα»
Πέρασαν ακόμα δέκα χρόνια και ο μονάχος συνάντησε ξανά τον ηγούμενο που τον ρώτησε:
«Ποιες είναι οι δυο λέξεις σου μετά από αυτά τα δέκα χρόνια;»
«Εγώ… παραιτούμαι…» είπε ο μοναχός.
«Λοιπόν, βλέπω το γιατί» είπε ο ηγούμενος «το μόνο που κανείς είναι να παραπονιέσαι!»
Η σημαντικότερη διδασκαλία 
Ένας μεγάλος δάσκαλος του Ζεν είπε ότι η μέγιστη διδασκαλία ήταν η ακόλουθη: «Ο Βούδας είναι το δικό σας μυαλό.»
Έτσι εντυπωσιασμένος από το πόσο βαθιά αυτή η ιδέα ήταν, ένας μοναχός αποφάσισε να αφήσει το μοναστήρι και πήγε στο δασός για να διαλογιστεί σε αυτή την διδασκαλία. Πέρασε 20 έτη ως ερημίτης, να εξετάζει τη μεγάλη διδασκαλία. Μια ημέρα συνάντησε έναν άλλο μοναχό που ταξίδευε στο δάσος. Ο ερημίτης μοναχός έμαθε ότι ο ταξιδιώτης επίσης είχε μελετήσει κάτω από τον ίδιο δάσκαλο Ζεν, οπότε πήγε και τον ρώτησε: «Παρακαλώ, μου λέτε τι ξέρετε για τη μέγιστη διδασκαλία του δασκάλου;» Τα μάτια του ταξιδιώτη φωτίστηκαν και είπε, «A, ο δάσκαλος ήταν σαφής. Είπε ότι η μέγιστη διδασκαλία του είναι ότι: ‘Ο Βούδας δεν είναι το δικό σας μυαλό’»
Ομορφιά της φύσης 
Ένας ιερέας ήταν υπεύθυνος για τον κήπο μέσα σε έναν διάσημο ναό Ζεν. Του είχε δοθεί αυτή η εργασία επειδή αγαπούσε τα λουλούδια, τους θάμνους, και τα δέντρα. Δίπλα στο ναό υπήρξε ένας άλλος, μικρότερος ναός, όπου εκεί ζούσε ένας γηραιός δάσκαλος του Ζεν.
Μια ημέρα, όταν ο ιερέας ανέμενε φιλοξενουμένους, φρόντισε τον κήπο με ιδιαίτερη προσοχή. Τράβηξε τα ζιζάνια, κτένισε τους θάμνους και ξόδεψε αρκετό χρόνο να μαζέψει σχολαστικά με τη τσουγκράνα όλα τα ξερά φύλλα φθινοπώρου και να τα τακτοποιήσει. Όπως εργαζότανε, ο γηραιός δάσκαλος τον πρόσεχε με ενδιαφέρον από τοίχο που χώρισε τους ναούς.
Όταν τελείωσε, ο ιερέας στάθηκε να θαυμάσει την εργασία του.
«Δεν είναι όμορφο;» ρώτησε τον γηραιό δάσκαλο.
«Ναι» του απάντησε ο ηλικιωμένος, «αλλά λείπει κάτι. Βοήθησε με να περάσω τον τοίχο και θα το φτιάξω εγώ για σένα.»
Με δισταγμό, ο ιερέας βοήθησε τον γέροντα να περάσει. Αργά, ο δάσκαλος περπάτησε προς το δέντρο κοντά στο κέντρο του κήπου, τον άρπαξε από τον κορμό και το τίναξε δυνατά. Τα φύλλα απλώθηκαν κάτω από το δέντρο και σε όλο τον κήπο. «Ορίστε,» είπε ο δάσκαλος, «βοήθησε με τώρα να περάσω.»
Η εξάσκηση οδηγεί στην τελειότητα 
Ένας οχι και τόσο καλλίφωνος τραγουδιστής ήταν υπό την επίβλεψη ενός αυστηρού δάσκαλου που επέμεινε ότι έπρεπε να μελετάει κάθε μέρα για μήνες το ίδιο μέρος του τραγουδιού, χωρίς να του επιτρέπει να προχωρήσει περαιτέρω. Τέλος, συντριμμένος από την απογοήτευση και την απελπισία, ο νεαρός άνδρας έψαξε για να βρει ένα άλλο επάγγελμα. Μια νύχτα, σταμάτησε σε ένα πανδοχείο, όπου γινόταν έναν διαγωνισμό απαγγελίας. Μην έχοντας τίποτα να χάσει, πήρε μέρος στον διαγωνισμό και, φυσικά, τραγούδησε το ένα και μόνο κομμάτι που ήξερε τόσο καλά. Όταν τελείωσε, ο χορηγός του διαγωνισμού εγκωμίασε ιδιαίτερα την απόδοσή του. Παρά τις αμήχανες αντιρρήσεις του σπουδαστή, ο χορηγός αρνήθηκε να πιστέψει ότι είχε ακούσει την εκτέλεση ενός αρχάριου. «Πείτε μου,» είπε ο χορηγός, «ποιος είναι ο εκπαιδευτής σας; Πρέπει να είναι μεγάλος δάσκαλος.»
Ο σπουδαστής έγινε αργότερα γνωστός ως μεγάλος εκτελεστής Koshiji...
Ευημερία 
Ένας πλούσιος ζήτησε από έναν δάσκαλο Ζεν να του γράψει κάτι που θα μπορούσε να ενδυναμώσει την ευημερία της οικογένειάς του για τα επόμενα έτη. Θα μπορούσε να ήταν κάτι που η οικογένεια θα μπορούσε να εκτιμήσει για γενεές. Σε ένα μεγάλο κομμάτι του χαρτί, ο δάσκαλος έγραψε: «Πατέρας απεβίωσε, γιος απεβίωσε, εγγονός απεβίωσε.»
Το πλούσιο άτομο έξω φρένων όταν είδε την εργασία του δάσκαλου. «Σας ζήτησα να γράψω κάτι που θα μπορούσε να φέρει την ευτυχία και την ευημερία στην οικογένειά μου. Γιατί μου δίνετε κάτι τόσο καταθλιπτικό όπως αυτό;»
«Εάν πέθαινε ο γιος σας ενώπιον σας» ο κύριος που απάτησε, «αυτό θα έφερνε την αφόρητη θλίψη στην οικογένειά σας. Εάν πέθαινε ο εγγονός σας ενώπιον του γιου σας, αυτό επίσης θα έφερνε τη μεγάλη θλίψη. Εάν η οικογένειά σας, γενεά μετά από την γενεά, εξαφανίζεται με την σειρά που έχω περιγράψει, θα είναι η φυσική πορεία της ζωής. Αυτό είναι αληθινή ευτυχία και ευημερία.»
Αναζήτηση για το Βούδα 
Ένας μοναχός ξεκίνησε για ένα μακρύ και μακροχρόνιο προσκύνημα να βρει το Βούδα. Αφιέρωσε πολλά έτη στην αναζήτησή του, έως ότου έφθασε τελικά στο μέρος όπου ο Βούδας λεγόταν ότι έζησε. Διασχίζοντας τον ποταμό αυτής της χώρας, ο μοναχός κοίταξε γύρω καθώς ο λεμβούχος κωπηλατούσε. Παρατήρησε κάτι προς το μέρος τους. Καθώς πλησιάζανε πιο κοντά, συνειδητοποίησε ότι ήταν το πτώμα ενός ανθρώπου. Όταν πλησίασε τόσο κοντά που μπορούσε σχεδόν να το αγγίξει, αναγνώρισε ξαφνικά ότι το νεκρό σώμα, ήταν το δικό του. Χάνοντας τον έλεγχο στη θέα του νεκρού σώματος του, ακόμα και άψυχος, σύρθηκε κατά μήκος των ρευμάτων του ποταμού. Εκείνη η στιγμή ήταν η αρχή της απελευθέρωσής του.
Ήχοι της σιωπής 
Τέσσερις μοναχοί αποφάσισαν να διαλογιστούν σιωπηλά χωρίς ομιλία για δύο εβδομάδες. Από το σούρουπο την πρώτη ημέρα, το κερί άρχισε να τρέμει και έσβησε έπειτα. Ο πρώτος μοναχός είπε, «Ω, όχι! Το κερί έσβησε.» Ο δεύτερος μοναχός είπε, «δεν είπαμε να μην μιλήσουμε;» Ο τρίτος μοναχός τότε είπε, «γιατί έπρεπε εσείς οι δύο να διαταράξετε την σιωπή;» Ο τέταρτος μοναχός γέλασε και είπε, «Χααα! Είμαι ο μοναδικός που δεν μίλησε!»
Αράχνη 
Μια θιβετιανή ιστορία μιλάει για ένα σπουδαστή διαλογισμού. Μια μέρα κατά την διάρκεια του διαλογισμού στο δωμάτιό του, νόμισε ότι είδε μια αράχνη μπροστά του. Κάθε ημέρα το απειλητικό πλάσμα επέστρεφε στα όραμά τα του και κάθε φορά γινότανε όλο και μεγαλύτερο. Έτσι φοβισμένος ο σπουδαστής, πήγε στο δάσκαλό του να αφηγηθεί το όραμα του. Του ανέφερε επίσης ότι σκεφτότανε να τοποθετήσει ένα μαχαίρι δίπλα του, κατά τη διάρκεια του διαλογισμού, έτσι ώστε όταν εμφανιστεί η αράχνη να την σκότωνε. Ο δάσκαλος τον συμβούλεψε άντ’ αυτού, να πάρει ένα κομμάτι κιμωλίας και όταν εμφανιστεί η αράχνη, να την χαράξει με ένα «Χ» στην κοιλιά της.
Ο σπουδαστής επέστρεψε στον διαλογισμό του. Όταν η αράχνη εμφανίστηκε πάλι, αντιστάθηκε να της επιτεθεί και έκανε ακριβώς ότι του πρότεινε ο δάσκαλος.
Όταν επέστρεψε στον δάσκαλο του για να του αναφέρει τη έγινε, ο δάσκαλος του είπε να σηκώσει το πουκάμισό του και να εξετάσει την κοιλιά του. Στην κοιλιά του μαθητή υπήρχε το σημάδι «Χ».
Διάδοχος 
Η υγεία του γηραιού δάσκαλου του Ζεν χειροτέρευε. Γνωρίζοντας ότι η ώρα του θανάτου του ήταν κοντά, ανήγγειλε σε όλους τους μοναχούς ότι σύντομα θα παράδιδε την τήβεννο και την κούπα του για να διορίσει τον επόμενο ηγούμενο του μοναστηριού. Η επιλογή του, είπε, θα βασιζόταν σε έναν διαγωνισμό. Καθένας που θα επιδίωκε το διορισμό σε ηγούμενο θα έπρεπε για να καταδείξει την πνευματική του γνώση να υποβάλει ένα ποίημα.
Ο επικρατέστερος μοναχός, ο πιο προφανής για διάδοχος, παρουσίασε ένα ποίημα που ήταν πολύ καλά συντεθειμένο και οξυδερκές. Όλοι οι μοναχοί περίμεναν την επιλογή του ως νέο ηγούμενό τους.
Εντούτοις, το επόμενο πρωί ένα άλλο ποίημα εμφανίστηκε στον τοίχο του διάδρομο, που γράφτηκε προφανώς κατά τη διάρκεια των σκοτεινών ωρών της νύχτας. Όλοι έμειναν κατάπληκτοι με την κομψότητα και εμβρίθεια του, αλλά κανένας δεν ήξερε ποιος ήταν ο συγγραφέας του ποιήματος αυτού.
Αποφασισμένος να βρει τον συγγραφέα του ποιήματος, ο παλαιός ηγούμενος άρχισε να ερευνά ανάμεσα όλων των μονάχων. Προς έκπληξή του, η έρευνα τον οδήγησε στο μάλλον ήρεμο βοηθό μάγειρα του μοναστηριού, που άλεθε το ρύζι για τα γεύματα. Όταν άκουσε τα νέα, ο μονάχος που όλοι περίμεναν να γίνει ηγούμενος και οι σύντροφοί του σχεδίασαν να σκοτώσουν τον ανταγωνιστή τους. Κάτω από μυστικότητα, ο παλαιός ηγούμενος παρέδωσε την τήβεννο και το κύπελλό του ρυζιού στον βοηθό του μάγειρα, και έφυγε γρήγορα από το μοναστήρι.
Πολλά χρόνια μετά ο νέος ηγούμενος του μοναστηριού έγινε ευρέως γνωστός σαν μεγάλος δάσκαλος Ζεν.
Αγώνας τσαγιού 
Ένας δάσκαλος της τελετής του τσαγιού στην παλαιά Ιαπωνία, μία φορά τυχαία έπεσε πάνω σε έναν στρατιώτη. Ζήτησε συγγνώμη γρήγορα, αλλά ο μάλλον βίαιος στρατιώτης απαίτησε να διευθετηθεί το θέμα με μια μονομαχία ξιφών. Ο κύριος του τσαγιού, που δεν είχε καμία εμπειρία με τα ξίφη, ρώτησε τις συμβουλές ενός αλλού δάσκαλου Ζεν που κατείχε τέτοια ικανότητα. Κατά την διάρκεια που τον σερβίριζε ο φίλος του τσάι, ο ξιφομάχος δάσκαλος Ζεν δεν θα μπορούσε παρά να παρατηρήσει την δεξιοτεχνία, την τέλεια συγκέντρωση και ηρεμία, με την οποία εκτελούσε την τέχνη του ο δάσκαλος. «Αύριο» ο ξιφομάχος δάσκαλος Ζεν είπε, «όταν θα μονομαχήσετε με τον στρατιώτη κρατήστε το ξίφος σας επάνω από το κεφάλι σας, σαν να είστε έτοιμος να χτυπήσετε, και αντιμετωπίστε τον με την ίδια συγκέντρωση και ηρεμία με την οποία εκτελείτε την τελετή τσαγιού.» Την επόμενη ημέρα, την ώρα της μονομαχίας, ο δάσκαλος της τελετής του τσαγιού ακολούθησε αυτές τις συμβουλές. Ο στρατιώτης, που περίμενε για να χτυπήσει, κοίταζε επίμονα για πολύ στο πλήρως συγκεντρωμένο αλλά ήρεμο πρόσωπο του δάσκαλου. Τέλος, ο στρατιώτης χαμήλωσε το ξίφος του, ζήτησε συγγνώμη για την υπεροψία του, και έφυγε χωρίς ούτε ένα χτύπημα.
Τσάι ή σίδερο; 
Ο δάσκαλος Ζεν Hakuin συνήθιζε να λέει στους σπουδαστές του για μια ηλικιωμένη γυναίκα που είχε ένα κατάστημα τσαγιού στο χωριό. Ήταν ειδικευμένη στην τελετή τσαγιού, όπως είπε ο Hakuin, και η κατανόηση της για το Ζεν ήταν θαυμάσια.
Πολλοί σπουδαστές αναρωτήθηκαν για αυτό και πήγαν στο χωριό οι ίδιοι να το δουν με τα μάτια τους. Όμως, όποτε η ηλικιωμένη γυναίκα τους έβλεπε, καταλάβαινε αμέσως ποτέ κάποιος ερχόταν για να δοκιμάσει το τσάι της, και ποτέ ερχόταν για να εξετάσουν την κατανόησή της για το Ζεν. Εκείνοι που θελαν το τσάι, τους εξυπηρετούσε ευγενικά. Γι’ αυτούς που θέλανε να μάθουν για τη γνώση της στο Ζεν, κρυβόταν έως ότου πλησίαζαν την πόρτα της, και τότε τους επιτεθότανε με ένα σίδερο.
Μόνο ένας από τους δέκα κατόρθωσε να γλυτώσει την επίθεση της.

_________________ Πηγές: http://www.rider.edu/users/suler/Ζενstory/Ζενstory.html
http://www.maths.utas.edu.au/People/Allison/Ζεν.html
http://www.yakrider.com/Buddha/Ζεν_Stories/Ζεν_stories.htm
http://buddhism.kalachakranet.org/resources/Ζεν_stories.html
http://www.utah.edu/stc/tai-chi/stories.html




_________________ Πηγές: http://www.rider.edu/users/suler/Ζενstory/Ζενstory.html
http://www.maths.utas.edu.au/People/Allison/Ζεν.html
http://www.yakrider.com/Buddha/Ζεν_Stories/Ζεν_stories.htm
http://buddhism.kalachakranet.org/resources/Ζεν_stories.html
http://www.utah.edu/stc/tai-chi/stories.html



http://www.artofwise.gr/html/categories_content/filosofia/zenstories.html

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου