25 pages by Akis Sadexis

25 pages by Akis Sadexis
25 PAGES BY AKIS SADEXIS : * HereticaFilosofia * Akis Sadexis * ΑιρετικήΦιλοσοφία * No Religions-Χωρίς Θρησκείες * ALL WE ARE RACISTS. WITH THE RACISTS. -Όλοι είμαστε ρατσιστές. Αλλά με τους ρατσιστές * SKG - Salonica - Selanik - סלוניקי- Salonique - سالونيك - Thessaloniki * " movement of free citizens" -‘’Κίνηση Ελεύθερων Πολιτών’’ - * I DEMAND - I DREAM OF A WORLD ΑΠΑΙΤΩ, ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ έναν κόσμο * Δεν έχει σημασία τι λέω, πρόσεξε τι εννοώ. Δεν έχει σημασία τι λες, αλλά σε ποιόν τα λες * ElGURU * PHILOSOPHICAL DEMOCRACY - ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ * InternationalismOecumenical * HereticaFilosofia.blogspot.com * The.Bigger.Philosophers * SadeVanzelo * SadeVanzelo-Σχεδιαστής * Leonardo DA VINCI * SadIcons * SADιΠοίηση * Anti-Racist Slogan of all Time * HERETICA FILOSOFIA by Akis Sadexis - YouTube *https://plus.google.com/u/0/115495858259733880175/posts * https://www.instagram.com/akis.sadexis/ * SSΔD3VΔNZ3LO (@AkisSadexis) | Twitter https://twitter.com/SDXZV - AKIS SADEXIS @SDXZV

Το πιό Αντιρατσιστικό σύνθημα όλων των εποχών (original-56 words)

Το πιό Αντιρατσιστικό σύνθημα όλων των εποχών (original-56 words)
Το πιό Αντιρατσιστικό σύνθημα όλων των εποχών (original-56 words) : Αν ο Χριστός σας είναι Εβραίος, το αυτοκίνητο σας ιαπωνικό, η πίτσα που τρώτε ιταλική, η δημοκρατία σας ελληνική, οι αριθμοί σας αραβικοί, τα γράμματά σας λατινικά, οι πολυεθνικές αμερικάνικες, η μουσική σας τσιγγάνικη, οι λέξεις σας βαλκάνιες, τα φαγητά σας τούρκικα, οι φουστανέλες αλβανικές, τα γαλακτοκομικά σας βουλγάρικα, τότε γιατί ο γείτονάς σας είναι ξένος? SADEXIS AKIS (May 2010)

anti-racist slogan of all time

Anti-Racist Slogan of all Time :
If Christ is a Jew, your car Japanese, pizza you eat Italian, Greek your democracy, your letters Latin, American multinationals, your numbers are Arabic, your music Gypsy, your words Balkans, your food Turks, Albanian fustanellas, your dairy Bulgarian, why your neighbor is a stranger ?
Akis Sadexis (May 2010)

I dream

I dream

manifesto SADEXI AKI

"ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΙ ΛΕΩ. ΠΡΟΣΕΞΕ ΤΙ ΕΝΝΟΩ. ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΙ ΛΕΣ. ΑΛΛΑ ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΤΑ ΛΕΣ."

I DEMAND - I DREAM OF A WORLD WITHOUT : FRONTIERS, RELIGION, RACISTS, ADDICTIONS, MURDERS, ABUSE, PAEDERASTS, DRUGDEALINGS, ARMY, POVERTY, GAMBLING, GUNS, EXPLOITATION, DOGMA, CENSORSHIP, HATE, ANIMAL ABUSE, REFUGEES, PARADES, THOSE WHO ARE KEPT IN THE DARK.
I DEMAND - I DREAM OF A WORLD FOR : DIALOGUE, BOOKS, RECYCLING, RELIGIOUS TOLERANCE, FREEDOM, CREMATION, TRANSPLANTS, EDUCATION, FRIENDSHIP, LOGIC, ENVIRONMENT, TRAVELLING, SEPARATION OF THE CHURCH FROM THE STATE, RESPECT, INDEPENDENCE, SCIENCE, MINORITY, ECOLOGY, LIVING TOGETHER FREE, PROTECTING ANIMALS, CIVILIZATION, HEALTH.
JUSTICE A WORLD WITH LESS CHILDREN, BECAUSE THE NEXT GENERATIONS WILL SUFFER.
THE WHOLE PLANET IS OUR PLACE.
APART FROM THE PLACE WE LIVE OR THE PLACE WE WERE BORN. WE ARE ALL BROTHERS, DESPITE OUR SEX OR RACE.
SADEXIS AKIS

.

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2011

Popi Synodinou : " Χρειάζομαι τους ανθρώπους "

Χρειάζομαι τους ανθρώπους. Κάποιοι άνθρωποι είναι ένα μαξιλάρι που είναι γεμάτο ουρανό και θάλασσα. Ξεχωρίζω αυτούς που οι συμβουλές τους είναι γαλήνιες και πράες. Αυτούς που ξέρουν πως τα παιδιά σοφότερα είναι από έναν γέρο. Μαζί με τους άλλους φαντάζομαι πως υπάρχουν ακρωτήρια στην χαρά και την ευδαιμονία.
Κι είναι στιγμές που ένας όμορφος κόσμος γέρνει τρυφερά τα χέρια του πάνω μου.'Ενας τρόπος να υπομένεις την ασχήμια είναι οι στιγμές που μοιράζεις τον εαυτό σου σε άπειρα κομμάτια κι έρχονται πίσω σαν χαρούμενα πουλιά που κρατούν στο ράμφος μια κουκίδα αγάπης...όλες οι κουκίδες μαζί θριαμβεύουν...



Οι πολύτιμες σκέψεις δεν οδηγούνται αναγκαστικά από τον δρόμο της λογικής. Τα κοπάδια της αθωότητας είναι αυτά που σπέρνουν πολύτιμους εσωτερικούς λίθους. Και το παιδί της ευγνωμοσύνης πάντα στέκει την κατάλληλη στιγμή για να ορίσει ως ευτυχία τα επόμενα λεπτά. Αφήνω τον εαυτό μου λεύτερο από συνέπειες και δογματικές λογικές. Και για να μπορέσω να τον δω δίχως σκιές, ατόφιο και αδαμάντινο αφήνω πίσω τα όρια της λογικής...κάθε συμβιβασμός εδώ που τα λέμε χαρτογραφεί επώδυνα και μισά τα ανθρώπινα, το ίδιο κι η έννοια των συνεπειών από τα παραπατήματα...Πως θα ήταν ο άνθρωπος δίχως να χει παραπατήσει στην ζωή; Μια τρύπια κόχη, δίχως μάτια...



Πεινάω με τα σπηλαιώδη μου μάτια
κεντημένες νύχτες τα ποτίζω να μπορέσουν να καρπίσουν.
Να γίνουν τόξα στον ορίζοντα που στέκεται ήσυχος σαν να ξέρει τα πάντα.
Τα οπλίζω δίχως άμυνες.
Τους βάζω πανιά από παλαιά ιστιοφόρα. Ταξιδεύουν.
Ξεχάστε προορισμούς λέω στα όνειρα. Αρπάξτε  την στιγμή, σαν να ναι η τελευταία πολύτιμη .
Αρπάζω ονόματα από εμπνεύσεις φεγγαρόλουστες,
κάθε σταθμός κι ένα άλλο όνομα
ένα άλλο ένδυμα.
Κάψτε όσα ξέρετε, η μάγισσα στο δάσος πάντα δεν κοιμάται.
Μαζί της ξενυχτούνε οι ιδέες οι ερωτευμένες.
Ο γέρος ερημίτης συντροφεύει ανάβοντας φωτιές.
Τα παιδιά μαζεύουν θησαυρούς από πειρατικές ιστορίες.
Ω! Μην περπατάτε πόδια, φορέστε την οπλή του ζώου αθόρυβα και τρέξτε.
Καίγομαι!
Άδραξε το φως της ημέρας.
Μίλα!
Άκου!
ΔΕς!
Με τελετές απλές τρώω την σκιά μου.
Είμαι λύκος κι είμαι πρόβατο.
Καίγομαι!
Η κορυφή της ευγνωμοσύνης σαν ψωμί και μέλι.
Πεινάω!
Δεν μου φτάνει.
Τυλίξτε τον πλανήτη μου σαν μουσαμά με χρώματα.
Θα περπατάω πάνω του πάντοτε αμέριμνα.
Η πιο μικρή τελίτσα του θα ναι τα μάτια μου που πεινάνε.
Ήσυχα καίγονται...
Η πρώτη σταγόνα από το ρετσίνι μου θα βάλει τα σημάδια
να βλέπουν πότε πότε τα παιδιά να δακρύζουν και να χαίρονται...

Αν θα μπορούσα να ορίσω ποιός από αυτούς που διαβάζουν συναισθάνεται αυτόν που γράφει ,θα έλεγα απλά πως είναι αυτός που πηγαίνει πίσω από τις λέξεις. Αυτός που μπορεί να δει τις προθέσεις τελικά αυτού που γράφει κι όχι τις λέξεις του. Αυτό θα έλεγα πως είναι τελικά η συναίσθηση...

Η ποίηση κατεβαίνει από το μυστικό της υδραγωγείο. Με υδάτινους ατμούς ανασταίνει τα κουρασμένα μας μέλη και χύνεται πάλι στην βαθιά κοιλάδα. Άντρες και γυναίκες με θωριά αρχοντική και μυροφόρα, πλάθουν λέξεις σε λα ύφεση ,ένα σονέτο με την καρδιά τους . Κι είναι η καρδιά τους σαν ένα δέντρο οπωροφόρο που πίνει αχόρταγα κι αθώα...

Κάτω από το λαδολύχναρο ξεκλειδώνω τα χέρια μου
ζητώ φως να μου στείλει άγιο,
να ησυχάσω για λίγο τους δαίμονες
τις σκιές που μπαίνουν μέσα στο σπίτι.
Πατώ σε ποτάμια βαθιά κι ολοκάθαρα
νερό ακούραστο βρέχει τα βλέφαρα μου
τα δάχτυλα γίνονται ρίζες κόκκινες.
Εύφορο έδαφος ο δείκτης βρίσκει
ο παράμεσος ένας φτωχός κυνηγημένος.
Ω, μυροφόρα τοπία, απλώνω τους κόμπους από τα δάχτυλα και  σας ψηλαφώ.
Και σαν έρχονται οι λέξεις
πηγές διώχνουν τις ψυχικές τοξίνες
ένας αθέατος κόσμος λάμπει.
Κυλάω την ζωή μου άφθονα γύρω
τώρα οι τοίχοι λάμπουνε αυθάδικα
δεν πληγώνει το μαχαίρι καθώς κόβει τα όρια των άστρων.
Άγγελοι στοργικοί με χαιδεύουν καθώς χτίζονται τώρα γερά κάστρα.
Οι ιππότες μου δεν θα χαλάσουν το χαμόγελο του ουρανού
οι φωνές τους δεν θα τρομάξουν τα αδύναμα πλάσματα.
Λαδολύχναρο,
ρίξε τους φως άγιο να υφάνουν εκ νέου όσα είδαν
δίχως στολίδια εκωφαντικά και ξένα στον κόσμο.
Ο κόσμος μπαίνει μέσα μου τούτες τις ώρες.
Κι εκείνος που το κεφάλι του στήριζε αιώνιες νύχτες στην οπή του βράχου μου μιλάει ήρεμα,
λαδολύχναρο,
στείλε μας φως...

Αν υπήρχε τρόπος να μιλήσω με την κακή μοίρα θα της ζητούσα τούτο. Να ρίξει σκοτάδια όχι σε αυτούς που μας στέρησαν τα υλικά αγαθά, αλλά αυτούς που μας έκαναν να ξεχνάμε έστω και για λίγο πόσο όμορφη είναι η ζωή από τα μικρά πράγματα. Περπατούσα κάπου στο Θησείο κι ο ήλιος με ζέσταινε. Είπα μέσα μου, (πόσο όμορφος είναι ο κόσμος με μια χαριτωμένη βόλτα )κι αμέσως μετά σκέφτηκα το παραπάνω...

Τελικά οι περισσότεροι άνθρωποι που είναι κακομαθημένοι (όχι καλομαθημένοι) έχουν ένα έντονο στοιχείο κίτς. Ο τρόπος που τα θέλουν και τα παίρνουν όλα δικά τους δεν αφήνει κανένα αισθητικά ωραίο στοιχείο στις πράξεις τους. Μα και κανένα ωραίο αποτέλεσμα. Και συνήθως μεταμορφώνουν και τους ανθρώπους που μένουν δίπλα τους σε αυτό το πρόσωπο. Αλλά θα μου πείς αυτοί ας πρόσεχαν...όμως προσέχει κανείς τον τρόπο που αρπάζει ο άλλος την ζωή; ή μένει μονάχα στις λεπτομέρειες που του φτιάχνουν ωραίο έναν πίνακα;



Ένας ζειμπέκικος, βράδυ Κυριακής ,έταζε αγγέλους και δαίμονες χορεύοντας στο πάτωμα. Άνοιξε το ταβάνι και μπήκαν στο σπίτι πετώντας ,γυναίκες μπλε και κόκκινες. Άφησαν μπροστά του τα πνευστά. Γύρισε αυτός και άκουσε jazz να χτυπά τα μάτια του.Κι έγιναν τα πόδια του ρυθμός αλλιώτικος. Κι όλοι τώρα χορεύανε έξαλλα λυγίζοντας τις εσωτερικές χορδές. Κυριακάτικη η νύχτα έπαιρνε μπροστά αποχαιρετώντας την παλιά εβδομάδα. (Μην σε νοιάζει τίποτε, μόνο χόρεψε) έλεγαν οι γυναίκες , η μουσική τρυπούσε τα αυτιά μιας γριάς ξεδοντιάρας, όμως κι αυτή σιγά σιγά άρχισε να χτυπά τα χέρια της επάνω στα πόδια. της..


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου