25 pages by Akis Sadexis

25 pages by Akis Sadexis
25 PAGES BY AKIS SADEXIS : * HereticaFilosofia * Akis Sadexis * ΑιρετικήΦιλοσοφία * No Religions-Χωρίς Θρησκείες * ALL WE ARE RACISTS. WITH THE RACISTS. -Όλοι είμαστε ρατσιστές. Αλλά με τους ρατσιστές * SKG - Salonica - Selanik - סלוניקי- Salonique - سالونيك - Thessaloniki * " movement of free citizens" -‘’Κίνηση Ελεύθερων Πολιτών’’ - * I DEMAND - I DREAM OF A WORLD ΑΠΑΙΤΩ, ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ έναν κόσμο * Δεν έχει σημασία τι λέω, πρόσεξε τι εννοώ. Δεν έχει σημασία τι λες, αλλά σε ποιόν τα λες * ElGURU * PHILOSOPHICAL DEMOCRACY - ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ * InternationalismOecumenical * HereticaFilosofia.blogspot.com * The.Bigger.Philosophers * SadeVanzelo * SadeVanzelo-Σχεδιαστής * Leonardo DA VINCI * SadIcons * SADιΠοίηση * Anti-Racist Slogan of all Time * HERETICA FILOSOFIA by Akis Sadexis - YouTube *https://plus.google.com/u/0/115495858259733880175/posts * https://www.instagram.com/akis.sadexis/ * SSΔD3VΔNZ3LO (@AkisSadexis) | Twitter https://twitter.com/SDXZV - AKIS SADEXIS @SDXZV

Το πιό Αντιρατσιστικό σύνθημα όλων των εποχών (original-56 words)

Το πιό Αντιρατσιστικό σύνθημα όλων των εποχών (original-56 words)
Το πιό Αντιρατσιστικό σύνθημα όλων των εποχών (original-56 words) : Αν ο Χριστός σας είναι Εβραίος, το αυτοκίνητο σας ιαπωνικό, η πίτσα που τρώτε ιταλική, η δημοκρατία σας ελληνική, οι αριθμοί σας αραβικοί, τα γράμματά σας λατινικά, οι πολυεθνικές αμερικάνικες, η μουσική σας τσιγγάνικη, οι λέξεις σας βαλκάνιες, τα φαγητά σας τούρκικα, οι φουστανέλες αλβανικές, τα γαλακτοκομικά σας βουλγάρικα, τότε γιατί ο γείτονάς σας είναι ξένος? SADEXIS AKIS (May 2010)

anti-racist slogan of all time

Anti-Racist Slogan of all Time :
If Christ is a Jew, your car Japanese, pizza you eat Italian, Greek your democracy, your letters Latin, American multinationals, your numbers are Arabic, your music Gypsy, your words Balkans, your food Turks, Albanian fustanellas, your dairy Bulgarian, why your neighbor is a stranger ?
Akis Sadexis (May 2010)

I dream

I dream

manifesto SADEXI AKI

"ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΙ ΛΕΩ. ΠΡΟΣΕΞΕ ΤΙ ΕΝΝΟΩ. ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΙ ΛΕΣ. ΑΛΛΑ ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΤΑ ΛΕΣ."

I DEMAND - I DREAM OF A WORLD WITHOUT : FRONTIERS, RELIGION, RACISTS, ADDICTIONS, MURDERS, ABUSE, PAEDERASTS, DRUGDEALINGS, ARMY, POVERTY, GAMBLING, GUNS, EXPLOITATION, DOGMA, CENSORSHIP, HATE, ANIMAL ABUSE, REFUGEES, PARADES, THOSE WHO ARE KEPT IN THE DARK.
I DEMAND - I DREAM OF A WORLD FOR : DIALOGUE, BOOKS, RECYCLING, RELIGIOUS TOLERANCE, FREEDOM, CREMATION, TRANSPLANTS, EDUCATION, FRIENDSHIP, LOGIC, ENVIRONMENT, TRAVELLING, SEPARATION OF THE CHURCH FROM THE STATE, RESPECT, INDEPENDENCE, SCIENCE, MINORITY, ECOLOGY, LIVING TOGETHER FREE, PROTECTING ANIMALS, CIVILIZATION, HEALTH.
JUSTICE A WORLD WITH LESS CHILDREN, BECAUSE THE NEXT GENERATIONS WILL SUFFER.
THE WHOLE PLANET IS OUR PLACE.
APART FROM THE PLACE WE LIVE OR THE PLACE WE WERE BORN. WE ARE ALL BROTHERS, DESPITE OUR SEX OR RACE.
SADEXIS AKIS

.

Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2011

ΙΑΣΩΝΑΣ ΣΤΑΥΡΑΚΗΣ: " Σκοτείνιασε…"

Σκοτείνιασε…
Ο φόβος αποτελούσε κατά καιρούς την τρυφή που ηρεμούσε την αχόρταγη ψυχή του…
Άναψε ένα κερί και μέτρησε προσεκτικά τα ντουλάπια που τον συντρόφευαν τόσα χρόνια… 
Όλα ήταν στη θέση τους, εγκαταλειμμένα μισό αιώνα τώρα… Άλλωστε κάνεις δεν ήθελε να επισκεφτεί εκείνα τα ξεχασμένα αποδυτήρια στη μέση του πουθενά, που στεγάζονταν με της ελπίδας το ανομοιόμορφο πάτωμα και να μυρίσει την καταραμένη ποδαρίλα που άφησαν παρακαταθήκη άστεγοι στοχαστές, καθώς τους κατέβαλλε το πνεύμα της μοναξιάς…
Αναστέναξε συνθηματικά και άρχισε να κουρδίζει το παιδικό παιγνίδι που βρήκε στο ντουλάπι με το νούμερο δεκαεπτά... Ήταν ένα μεταξωτό κουκλάκι μ’ ένα τεράστιο δίκρανο στην πλάτη, που σαν έπαιρνε στροφές ξεστόμιζε μονάχα αλήθεια…
– Δεκαεπτά χρόνια εγκλωβίστηκες απ’ τις αυταπάτες σου, στο πιο επικίνδυνο παιχνίδι του μυαλού... Τόσα είναι και τα ανεκπλήρωτα όνειρα που σαν μάγμα από λάβα κι οργή σε κρατούνε παχτωμένο μέχρι να συνηθίσεις την τρώγλη της αποτυχίας…
Ασυνήθιστος στον ήχο μιας άλλης ομιλίας κοίταξε προσεκτικά το κουκλάκι και αναρωτήθηκε εάν ονειρεύεται…
– Αποκλείεται να μιλάς σε μένα, ακούς; Μονάχα λίγες μέρες κοιμάμαι εδώ…
– Κι όμως αγαπητέ ξεχάστηκες… Πέρασε τόσος καιρός, από τότε που εγκατέλειψες τα όνειρά σου… Έχει σαλέψει το μυαλό σου και δεν θα βρεις καμία άκρη, εάν δεν ακούσεις προσεκτικά όλα όσα έχω να πω…
Συνωμοσία ούρλιαξε και με σπαστικές κινήσεις διόρθωσε την τσαλακωμένη κόγχη στο μπροστινό μέρος του παντελονιού του… Σίγουρα θα είναι η ώρα για το χάπι, μα υποσχέθηκα πως δεν θα το πιω… Τέτοιο πείσμα είχα πάντα… Ακόμη και τότε που με είχαν κλεισμένο στο υπόγειο ενός ορφανοτροφείου και εμπότιζαν με υψηλής τάσης ηλεκτρισμό την ρηξικέλευθη, όπως την ονόμαζαν, προσωπικότητά μου… Ποτέ δεν αναρωτήθηκα τι σήμαινε αυτή η λέξη… Μα πάντα καταλαβαίνω, όταν οι σκιές, το παρελθόν και η ανάγκη συνωμοτούν… 

– Με ακούς, κουκλάκι; Αγνοώ πλήρως την ύπαρξη και τη φωνή σου… Κοίτα!!! θα κλείσω τα αυτιά μου, όπως έκανα κάθε φορά που έβλεπα ένα στρατιώτη, ένα όπλο ή τον κόσμο να χειροκρότει… Δεν μπορεί να με βλάψει η παρουσία σου∙ μπορεί να γκρινιάζεις, να μιλάς, να γκαρίζεις, μα εγώ θα βάλω τα δάκτυλα στον λαβύρινθο των αυτιών μου και θα φωνάξω ΛΑ ΛΑ ΛΑ ΛΑ ΛΑ…
– Χα Χα… Πλάκα έχεις, ειδικά όταν σκέπτεσαι μεγαλόφωνα… Ξέρεις, είναι χαρακτηριστικό όσων δεν έχουν μεγαλώσει…
– ΛΑ ΛΑ ΛΑ ΛΑ ΛΑ καταραμένο κουκλάκι δεν θέλω να μου πεις καμιά αλήθεια. Έκτισα με αρετή τον παράδεισό μου και η ελευθερία την οποία πλήρωσα με εκατομμύρια πονοκεφάλους, μετά από εγκεφαλικές μάχες, είναι ένα προνόμιο που το έχω κερδίσει, όπως και το δικαίωμά μου να μη μιλώ, να μη σκέπτομαι, να μην ακούω και να μην απαντώ…
– Δεν με λένε κουκλάκι και πρέπει να μ’ ακούσεις… Έχω κάτι σημαντικό να σου πω…
– ΛΑ ΛΑ ΛΑ ΛΑ ΛΑ!!! Τ’ όνομά σου δεν έχει καμιά σημασία, ούτε η ύπαρξή σου αποτελεί σημείο αναφοράς… Τα σημαντικά θέματα δεν λαμβάνουν μέρος σε κανένα διάλογο και είναι μια μονόπλευρη διαδικασία, σαν την δασκαλοκεντρική θεωρία μ’ ένα πομπό κι ένα υπόλογο… Άσε με πια στην ησυχία μου, σε κανένα δεν θα δώσω λογαριασμό…
– Τουλάχιστο έχω κερδίσει την προσοχή σου! Μην είσαι τόσο εγωκεντρικός… 
– Αναρωτιέμαι αν έχεις κάποιο λόγο που διαταράσσεις την ηρεμία μου…

– Σε παρατηρώ τόσα χρόνια απ’ την χαραμάδα του ντουλαπιού να αυτοκαταστρέφεσαι χωρίς αιτία και το τραγικότερο είναι πως ποτέ σου δεν κατάλαβες ότι η ζωή που ζεις δεν είναι δική σου… Απλά έτυχε να είσαι το σκάφος αυτής της ύπαρξης… Κάποτε χαμογελούσα, βλέποντάς σε να αλλάζεις πορεία και να αναλώνεσαι άδικα με ερωτήματα τόσο βασανιστικά… Άλλοτε σε έβλεπα σαν αρχαίο τοξοβόλο, έτοιμος να χτυπήσεις τον στόχο σου, αλλά η βραχυκυκλωμένη ανάγκη σου, την τελευταία στιγμή, σε στροβίλιζε σαν σβούρα και ξεχνούσες τον σκοπό… Δεν είμαι ότι φαίνομαι… Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται κι αυτό να το κρατήσεις ως φυλακτό… 
Κάποτε είχα ένα ουράνιο τόξο από επιλογές… Τώρα…
Τώρα ξέρω πως ζεις μονάχα ανάμεσα στο μαύρο και το λευκό…
– Για πες μου, κουκλάκι, γιατί μου μίλησες; πως γίνεται να με ξέρεις τόσο…; Θεέ μου!!! είσαι μια κούκλα βουντού… Μυρίζεις τον ιδρώτα μου κι έχεις την ίδια ματιά με την δικιά μου… Σε θυμάμαι ν’ αναστατώνεις χρόνια τα εντόσθιά μου, καρφώνοντας τα κοφτερά δόντια σου στο ταλαίπωρο στομάχι μου… Σε θυμάμαι να βιάζεις τη γαλήνη μου, καθώς αποσυρόμουν τα ξημερώματα με ματωμένα χάδια και μια πικρή αγκαλιά…
– Κοίτα με καλύτερα!!! δεν έχω σώμα, μα κάποτε είχα φτερά… Κοιτά με… δεν είμαι κούκλα, μα είχα και θα έχω λαλιά… Θα μπορούσα να σου ανοίξω τις πύλες της αυτογνωσίας… Θα μπορούσα να σε κάνω να νιώσεις χαρά… Θα μπορούσα και μπορώ τόσα πολλά… Φτάνει να γονατίσεις και να προσκυνήσεις την ικανότητά μου να σε κάνω να λοξοδρομείς… Έτσι και αλλιώς, έζησα ως αόρατος σύμμαχός σου στο ατέλειωτο ταξίδι της αποτυχίας…
– Κοίταξέ με τώρα εσύ, κουκλάκι… Θα γονάτιζα και θα προσκυνούσα την ικανότητά σου να με παρασέρνεις, εάν δεν ήμουν ο πατέρας της δικής σου ζωής… Εάν δεν σ’ είχα ριζώσει τόσο βαθιά στη συνείδησή μου, ώστε να σε ξυπνώ όποτε πραγματικά σ’ έχω ανάγκη...
Μικρό μου κουκλάκι, υπερεκτίμησες τη δύναμή σου στο μαγικό κόσμο των άναρχων παραισθήσεων…
Γεννήθηκα ελεύθερος γι’ αυτό και γραφώ, γι’ αυτό και περιφέρομαι στον κόσμο των νεκροζώντανων κατ’ επιλογή…
Κοίταξέ με, κουκλάκι… Το σώμα μου μπορεί να το εξουσιάσουν τα χρόνια και οι χαρακιές, μα στο μυαλό μου θα υποφέρεις όσο κι εγώ… 
Άκουσέ με σκέψη, με σαλεμένο συγγραφέα ποτέ μην παραβγείς…
Άκουσέ με κι εσύ μελανί, όταν προστάξω το χέρι ποτέ μην αρνηθείς…
Άκουσέ με κι εσύ κοινωνία… Όσο κι αν με υποδουλώνεις, στο τέλος θα υποταχτείς…

ΙΑΣΩΝΑΣ ΣΤΑΥΡΑΚΗΣ
http://www.facebook.com/profile.php?id=775411801

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου