25 pages by Akis Sadexis

25 pages by Akis Sadexis
25 PAGES BY AKIS SADEXIS : * HereticaFilosofia * Akis Sadexis * ΑιρετικήΦιλοσοφία * No Religions-Χωρίς Θρησκείες * ALL WE ARE RACISTS. WITH THE RACISTS. -Όλοι είμαστε ρατσιστές. Αλλά με τους ρατσιστές * SKG - Salonica - Selanik - סלוניקי- Salonique - سالونيك - Thessaloniki * " movement of free citizens" -‘’Κίνηση Ελεύθερων Πολιτών’’ - * I DEMAND - I DREAM OF A WORLD ΑΠΑΙΤΩ, ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ έναν κόσμο * Δεν έχει σημασία τι λέω, πρόσεξε τι εννοώ. Δεν έχει σημασία τι λες, αλλά σε ποιόν τα λες * ElGURU * PHILOSOPHICAL DEMOCRACY - ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ * InternationalismOecumenical * HereticaFilosofia.blogspot.com * The.Bigger.Philosophers * SadeVanzelo * SadeVanzelo-Σχεδιαστής * Leonardo DA VINCI * SadIcons * SADιΠοίηση * Anti-Racist Slogan of all Time * HERETICA FILOSOFIA by Akis Sadexis - YouTube *https://plus.google.com/u/0/115495858259733880175/posts * https://www.instagram.com/akis.sadexis/ * SSΔD3VΔNZ3LO (@AkisSadexis) | Twitter https://twitter.com/SDXZV - AKIS SADEXIS @SDXZV

Το πιό Αντιρατσιστικό σύνθημα όλων των εποχών (original-56 words)

Το πιό Αντιρατσιστικό σύνθημα όλων των εποχών (original-56 words)
Το πιό Αντιρατσιστικό σύνθημα όλων των εποχών (original-56 words) : Αν ο Χριστός σας είναι Εβραίος, το αυτοκίνητο σας ιαπωνικό, η πίτσα που τρώτε ιταλική, η δημοκρατία σας ελληνική, οι αριθμοί σας αραβικοί, τα γράμματά σας λατινικά, οι πολυεθνικές αμερικάνικες, η μουσική σας τσιγγάνικη, οι λέξεις σας βαλκάνιες, τα φαγητά σας τούρκικα, οι φουστανέλες αλβανικές, τα γαλακτοκομικά σας βουλγάρικα, τότε γιατί ο γείτονάς σας είναι ξένος? SADEXIS AKIS (May 2010)

anti-racist slogan of all time

Anti-Racist Slogan of all Time :
If Christ is a Jew, your car Japanese, pizza you eat Italian, Greek your democracy, your letters Latin, American multinationals, your numbers are Arabic, your music Gypsy, your words Balkans, your food Turks, Albanian fustanellas, your dairy Bulgarian, why your neighbor is a stranger ?
Akis Sadexis (May 2010)

I dream

I dream

manifesto SADEXI AKI

"ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΙ ΛΕΩ. ΠΡΟΣΕΞΕ ΤΙ ΕΝΝΟΩ. ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΙ ΛΕΣ. ΑΛΛΑ ΣΕ ΠΟΙΟΝ ΤΑ ΛΕΣ."

I DEMAND - I DREAM OF A WORLD WITHOUT : FRONTIERS, RELIGION, RACISTS, ADDICTIONS, MURDERS, ABUSE, PAEDERASTS, DRUGDEALINGS, ARMY, POVERTY, GAMBLING, GUNS, EXPLOITATION, DOGMA, CENSORSHIP, HATE, ANIMAL ABUSE, REFUGEES, PARADES, THOSE WHO ARE KEPT IN THE DARK.
I DEMAND - I DREAM OF A WORLD FOR : DIALOGUE, BOOKS, RECYCLING, RELIGIOUS TOLERANCE, FREEDOM, CREMATION, TRANSPLANTS, EDUCATION, FRIENDSHIP, LOGIC, ENVIRONMENT, TRAVELLING, SEPARATION OF THE CHURCH FROM THE STATE, RESPECT, INDEPENDENCE, SCIENCE, MINORITY, ECOLOGY, LIVING TOGETHER FREE, PROTECTING ANIMALS, CIVILIZATION, HEALTH.
JUSTICE A WORLD WITH LESS CHILDREN, BECAUSE THE NEXT GENERATIONS WILL SUFFER.
THE WHOLE PLANET IS OUR PLACE.
APART FROM THE PLACE WE LIVE OR THE PLACE WE WERE BORN. WE ARE ALL BROTHERS, DESPITE OUR SEX OR RACE.
SADEXIS AKIS

.

Κυριακή, 27 Μαρτίου 2011

ΜΕΤΟΝΟΜΑΣΙΕΣ ΧΩΡΙΩΝ ΚΑΙ ΠΟΛΕΩΝ - Οι νονοί της πατρίδας



Οι νονοί της πατρίδας


Τι είναι η πατρίδα μας; Είναι το Καραντάς ή η Ελλοπία; Το Καϊλάρ Τσιφλίκι ή η Ελίκη; Η Νέβεσκα ή το Νυμφαίον; Το Κάργα Μαχαλέ ή η Κορώνεια; Το Τόσκεσι ή η Οιχαλία; Το Ιλεσλί ή η Οινόη; Το Σόροβιτς ή το Αμύνταιον; Η Κόκλα ή οι Πλαταιές; Το Ναλμπάνκιοϊ ή ο Περδίκκας; Το Τσαλτζιλάρ ή ο Φιλώτας; Μήπως τελικά πατρίδα μας είναι κι αυτά κι εκείνα;
Το όνομά μας είναι η ψυχή μας, η δε χώρα μας προϊόν αλυσιδωτής μετεμψύχωσης
Ο "εξελληνισμός της Ελλάδος"
Οταν οι ιστορικοί του μέλλοντος ασχοληθούν με την πρόσφατη εθνικιστική έξαρση της για το Μακεδονικό, θα έχουν μεταξύ άλλων να ερμηνεύσουν και μια εκ πρώτης όψεως αθώα αντίφαση: τεράστια πλήθη ένιωσαν να συγκινούνται μέχρι θανάτου για ένα και μοναδικό τοπωνύμιο του εθνικού μας χώρου ("Μακεδονία"), αδιαφορώντας ολοκληρωτικά για χιλιάδες άλλα τέτοια στοιχεία της συλλογικής μας ταυτότητας που έχουν απεμποληθεί κατά διαταγήν της πολιτείας.
Οι λόγοι που προβλήθηκαν γι' αυτή την εκτεταμένη αλλοίωση της γεωγραφικής μας παράδοσης ήταν πρωτίστως εθνικοί. Οι μακραίωνες περιπέτειες του ελλαδικού χώρου είχαν αφήσει έντονα σημάδια στο χάρτη: τοπωνύμια σλαβικά, τούρκικα, αρβανίτικα και - σε μικρότερο βαθμό - βλάχικα και "φράγκικα" προκαλούσαν τα εθνικά αισθήματα των "ευπαιδεύτων" υπηκόων του νεοσύστατου βασιλείου κι έδιναν λαβή σε αμφισβητήσεις της ιστορικής συνέχειας των κατοίκων του. Η σαφέστερη διατύπωση του προβλήματος περιέχεται στην εισηγητική έκθεση του διορισμού ειδικής επιτροπής (Μάρτιος 1909): "Είναι βεβαίως λυπηρόν το φαινόμενον τούτο, διότι τα βάρβαρα ονόματα και τα κακόφωνα ελληνικά λυπούσι μεν το γλωσσικόν συναίσθημα, έχουσι δε και επιβλαβή μορφωτικήν επήρειαν εις τους κατοικούντας συστέλλοντά πως και ταπεινούντα το φρόνημα αυτών, αλλά και παρέχουσι ψευδή υπόνοιαν περί της εθνικής συστάσεως των χωρίων εκείνων, ών τα ξενικά ονόματα ηδύναντο να εκληφθώσιν ως μαρτυρούντα και ξενικήν καταγωγήν" ( Επιτροπεία Τοπωνυμιών της Ελλάδος, "Γνωμοδοτήσεις", Εν Αθήναις 1920, σ.4). Μια ματιά στους πίνακες των οικισμών της μετεπαναστατικής Ελλάδας είναι αποκαλυπτική για την έκταση του φαινομένου που προβλημάτιζε κρατικούς λειτουργούς και πατριώτες διανοούμενους. "Βάρβαρα" και "κακόφωνα" ονόματα δεν είχαν μονάχα οι περιοχές που κατοικούνταν από πληθυσμούς με μητρική γλώσσα άλλη από την ελληνική, αλλά και οι καθαρά ελληνόφωνες. Ας πάρουμε για παράδειγμα τη Μεσσηνία: στο δήμο του Αριος, λίγο έξω από την Καλαμάτα, περιλαμβάνονται τον περασμένο αιώνα τα χωριά Ασλάναγα, Μπαλιάγα, Γκορτσόγλη, Γκλιάτα, Μπάστα, Γαϊδουροχώρι, Βραχάταγα, Μπισμπάρδε και Πήδημα ( Ι.Κλάδου "Εφετηρίς (Almanach) του Βασιλείου της Ελλάδος δια το έτος 1837"). Απ'όλα αυτά, μονάχα το Πήδημα διατήρησε μέχρι σήμερα το αρχικό του όνομα.
Η διαδικασία της αλλαγής των τοπωνυμίων ξεκίνησε ήδη από το 1834, με την κατανομή όλων των οικισμών της χώρας σε Δήμους με αρχαία ή αρχαιοπρεπή ονόματα τα οποία αποδίδονταν αυτόματα και στις πρωτεύουσές τους. Η αποφασιστική κίνηση σημειώθηκε ωστόσο στις αρχές του αιώνα μας, όταν συστήθηκε η προαναφερθείσα Επιτροπή με πρόεδρο τον Νικόλαο Πολίτη και μέλη γνωστούς λογίους της εποχής ( Σπ.Λάμπρο, Γ.Χατζηδάκι, Γ.Σωτηριάδη, Μ. Χρυσοχόο, Κ.Αμαντο, Στ.Κυριακίδη, Ι.Βογιατζίδη, κ.ά.). Βοηθούσης και της πατριωτικής ανάτασης που συνόδευσε την εθνική εξόρμηση εκείνων των χρόνων, ο "εξελληνισμός της Ελλάδος" (όπως ενθουσιωδώς αποκάλεσε το εγχείρημα η εκσυγχρονιστική "Εστία" της εποχής) πήρε διαστάσεις μαζικού κινήματος με τη συμμετοχή των αιρετών εκπροσώπων της τοπικής αυτοδιοίκησης, φιλομαθών πολιτών και φιλότιμων διανοουμένων. Εργο της Επιτροπής τελικά δεν ήταν τόσο να επινοεί όσο το να εγκρίνει ή να επεξεργάζεται τις προτάσεις εκείνες των τοπικών παραγόντων που αθρόα κατέφθαναν στα γραφεία της.
Διαφορετική αρκετά υπήρξε η μεθοδολογία του - πολιτικά πολύ πιο ευαίσθητου - τοπωνυμικού εξελληνισμού των "ξενόφωνων" εκείνων περιοχών που οι πόλεμοι της δεκαετίας του '10 επιδίκασαν στο ελληνικό κράτος. Μια ανακοίνωση του Υποδιοικητή Ενωτίας στην τοπική εφημερίδα "Νέα Εδεσσα" της 23ης Ιουλίου 1922 "φωτογραφίζει" κάπως τον σχετικό μηχανισμό: "ενηργήσαμεν και κατηρτίσθη ενταύθα τοπική επιτροπή τοπωνυμιών εκ του εκάστοτε υποδιοικητού, του εκάστοτε διοικητού λόχου προκαλύψεως και του αρχιερατικού επιτρόπου Καρατζόβης αρχιμανδρίτου Νικάνδρου, ήτις και προέβη εις την συντέλεσιν όλης εκείνης της προκαταρκτικής εργασίας ης τα αποτελέσματα εκδηλούνται σήμερον δια της εις την Εφημερίδα της Κυβερνήσεως καταχωρίσεως των αποφάσεων περί μετονομασίας των ως είρηται χωρίων...". Κι αυτές οι πρωτοβουλίες της "βάσης" δεν άργησαν ωστόσο να πλαισιωθούν από τον κεντρικό κρατικό μηχανισμό. Οι γενικές κατευθύνσεις δίνονται το 1925 με τη "μελέτη περί εξελληνισμού των ξένων τοπωνυμίων της Μακεδονίας" του διευθυντή του Υπουργείου Εξωτερικών, Βασιλείου Κολοκοτρώνη και το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς έχει ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος της δεκαετίας. Στον τοπικό Τύπο δε λείπουν οι αναφορές, ακόμα και μια χιουμοριστική διάθεση: "Μετονομασίαι παντού. Εις τα χωρία, τας πόλεις, τας επαρχίας, τας υποδιοικήσεις, τους Νομούς. Τα όρη, οι ποταμοί και αι αρχαίαι ονομασίαι δίδονται ως νέα ονόματα δεξιά και αριστερά. Ετσι και ο νομός Φλωρίνης θα λέγεται εις το εξής Νομός Λυγκηστίδος - Ορεστίδος. Ας περιμένωμεν και της πόλεως Φλωρίνης το νέον όνομα. Εντός ολίγου δεν θα λεγώμεθα πλέον Φλωρινιώται και έτσι θα γίνωμεν αγνώριστοι και τα μάλλα ευτυχείς" ("Φωνή του Λαού" 4/11/27).
Ευτυχείς ή όχι, οι τοπωνυμικά μεταλλαγμένοι πολίτες της Ελλάδας δεν είχαν μπροστά τους και πολλές επιλογές πέρα απ' την αποδοχή των νέων δεδομένων. "Απαγορεύεται απολύτως η χρήσις των παλαιών ονομάτων υπό των δημοσίων αρχών ή οργάνων εν τη επισήμω αλληλογραφία αυτών, των συλλόγων, σωματείων, συνεταιρισμών κλπ νομικών προσώπων εν τη αλληλογραφία αυτών. Η παράβασις της απαγορεύσεως ταύτης αποτελεί πταισματικήν παράβασιν τιμωρουμένην με πρόστιμον μέχρι 100 δραχμών ή με κράτησιν μέχρι 10 ημερών", προβλέπει την ίδια χρονιά το άρθρο 7 του σχετικού νομοθετικού διατάγματος (ΦΕΚ Α' 281/1927). Αλλά και απλοί ιδιώτες που επέμεναν στις παλιές τους συνήθειες αντιμετώπισαν - διαφορετικού τύπου βέβαια - κυρώσεις: αναφερόμενη στην άρνηση των ταχυδρομείων να επιδώσουν επιστολές μεταναστών στις οποίες η κατοικία του αποδέκτη αποδιδόταν με την παλιά ονομασία, η ίδια εφημερίδα συνιστά στις 13/7/1930 "να δοθεί παράτασις μακρά μέχρις ότου ειδοποιηθούν οι εν τω εξωτερικώ ξενόφωνοι Ελληνες Μακεδόνες και συνηθήσωσι με την νέαν κατάστασιν". Αγνοούμε τη βραχυπρόθεσμη συνέχεια της υπόθεσης, όμως είναι βέβαιο ότι στο επόμενο κύμα μετονομασιών - μεσούσης της απριλιανής δικτατορίας - δεν υπήρχαν ούτε αυτά τα περιθώρια ήπιας διαμαρτυρίας. Αφού ενημερώσει τους κατοίκους του χωριού Κέλλη (πρώην Γκορνίτσοβο) για τη μετάφραση των επιμέρους τοποθεσιών του χωριού στα ελληνικά από τη Νομαρχία Φλωρίνης (Διαταγή 31444 της 27/2/68), η σχετική ανακοίνωση της Κοινότητας δεν παραλείπει να τους υπενθυμίσει στη γνωστή παπαδοπουλική διάλεκτο πως "παν επίσημον έγγραφον αναγραφόμενον την παλαιάν τοποθεσίαν, εκτός που δεν θα λαμβάνηται υπόψιν, αλλά τιμωρείται με πρόστιμον και φυλάκισιν".
Αυτά όσον αφορά παλιές και δύσκολες εποχές. Ομως η εκστρατεία για την "κάθαρση" του εθνικού χώρου δε σταμάτησε με την απόσυρση της Ελλάδος Ελλήνων Χριστιανών στο "χρονοντούλαπο της Ιστορίας" · απλά μεταλλάσσεται κι αυτή στο χρόνο, ανάλογα με τους εκάστοτε μετασχηματισμούς των κινδύνων που διακρίνουν στον ορίζοντα οι εθνικώς επαγρυπνούντες συμπολίτες μας. Το 1977 λχ, εννιά ολόκληρες σελίδες της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως διατέθηκαν για την εξάλειψη εκατοντάδων τούρκικων τοπωνυμίων του νομού Ροδόπης · δεκαπέντε χρόνια αργότερα, οι νέοι Μακεδονομαχούντες τάβαλαν με τους πλανόδιους μανάβηδες των δρόμων της Αθήνας που πουλούσαν "κεράσια Βοδενών" αντί, ως όφειλαν, "Εδέσσης"...
Αφήσαμε για το τέλος τις διπλωματικές προεκτάσεις όλης αυτής της ονοματολογίας - γνωστές σε όλους από τις βαλκανικές μας έριδες: στο Μακεδονικό πχ, η ΠΓΔ Μακεδονίας καταγγέλλει τις αλλαγές των τοπωνυμίων σαν "μέρος της βίαιης αφομοίωσης των Μακεδόνων της Ελλάδας" ("Macedonia and its relations with Greece", Σκόπια 1993,σ.72), η ελληνική πλευρά ερμηνεύει τη συνεχιζόμενη χρήση των παλιών ονομάτων σαν "άρνηση των ηγετικών κύκλων στα Σκόπια να αποδεχθούν ανεπιφύλακτα την ελληνική κυριαρχία στον ελληνικό μακεδονικό χώρο" (Ευ.Κωφός, "Το όραμα της 'Μεγάλης Μακεδονίας'", Θεσ/νίκη 1994, σ.12). Το αντίστροφο - άν και σε μικρότερη δοσολογία, συμβαίνει μεταξύ Ελλάδας κι Αλβανίας στο Βορεειοηπειρωτικό. Στην πραγματικότητα, τόσο η μια όσο κι η άλλη πρακτική αποτελούν τον κανόνα σε όλα τα μήκη και πλάτη της υδρογείου - τυπικά συμπληρώματα της συγκρότησης κάθε εθνικού κράτους. Μας το θυμίζει άλλωστε με το γλαφυρό του τρόπο ο αείμνηστος Αζίζ Νεσίν, μιλώντας στις "Αναμνήσεις" του για τη δική του χώρα (τ.Α',σ.8):
"Δυστυχώς, τις ελληνικές ονομασίες δεν τις αφήσαμε. Πώς ήταν δυνατό να υπάρχουν στην Τουρκία, λέει, περιοχές με ελληνικές ονομασίες! (Ποιος ξέρει πόσοι "στραβοκέφαλοι" σαν τους δικούς μας να υπάρχουν και στην Ελλάδα!) Τις ελληνικές ονομασίες των περιοχών αυτών τις αλλάξαμε, τις κάναμε τουρκικές. Λόγου χάρη την περιοχή "Πόδημα" της Μαύρης Θάλασσας την αλλάξαμε, την ονομάσαμε "Γιαλίκιοϊ" κι ησυχάσαμε. Μα δεν ξέραμε ότι η λέξη "Γυαλί" είναι ελληνική κι όχι τουρκική. Τι ιλαροτραγωδία! Είναι βλέπετε αδύνατο ο Τούρκος να απαλλαγεί απ' τον Ελληνα κι ο Ελληνας απ' τον Τούρκο. Κι εξάλλου, ποιος ο λόγος ν' απαλλαγεί ο ένας από τον άλλο;"


Η κολοκυθιά των τοπωνυμίων

Αν και αρκετά συνεπής, η συνταγή που υιοθετήθηκε εξαρχής για τη μετονομασία των "βαρβαρικών" -και ως εκ τούτου κακόηχων- τοπωνυμίων αποδείχθηκε στο πέρασμα του χρόνου περισσότερο προβληματική απ' ό,τι είχαν φανταστεί οι πρώτοι εισηγητές της. Ηδη το 1834, στις κατευθυντήριες οδηγίες που στάλθηκαν από τη Γραμματεία Εσωτερικών στους νομάρχες περιλαμβανόταν και η σαφής εντολή να αποκτήσουν οι δήμοι ελληνική ονομασία ως μέρος του σχεδίου να "αναστηθεί η αρχαιότητα" και να "συνδεθεί το παρόν της Ελλάδος με το ένδοξο παρελθόν της". (Ε. Σκιαδά, "Ιστορικό Διάγραμμα των δήμων της Ελλάδος 1833-1912, Αθήνα 1994, σ. 64). Αλλά η πρώτη αυτή ονοματοθεσία των δήμων, ταυτόχρονη με το σχηματισμό τους, θα έπειθε σύντομα και τους πλέον αισιόδοξους για τις δυσκολίες του εγχειρήματος: λανθασμένες επιλογές ονομάτων, γραφειοκρατικές παρανοήσεις, αρχαιοπρεπή τοπωνύμια που στάθηκαν ανίσχυρα να εκτοπίσουν τις προηγούμενες ονομασίες. Ο δήθεν απλός μηχανισμός της μετονομασίας (υιοθέτηση ονομάτων αρχαίων πόλεων, αρχαίων δήμων, φυλών, οχυρών, αλλά και αρχαίων γεωγραφικών τοποθεσιών κ.λπ.) αποδεικνυόταν στην πράξη διαδικασία σχεδόν σισύφεια. Από τις μετονομασίες για παράδειγμα της έδρας των δήμων (τότε που το χωριό Καστέλλα ονομάστηκε Μεσσάπιον, τα Σάλωνα Αμφισσα, το Φτελιό Πτελεόν κ.ο.κ.), οι 312 δεν στάθηκε δυνατό να υιοθετηθούν. (στο ίδιο, σ. 68).
Οι πρώτες αυτές απόπειρες θα διαμόρφωναν γρήγορα τα κριτήρια βάσει των οποίων θα επιλέγονταν οι νέες ονομασίες: κάθε χωριό έπρεπε να εφοδιαστεί με ένα -πραγματικό ή φανταστικό- αρχαίο όνομα αντλημένο από την ιστορία ή τη γεωγραφία της περιοχής. Σε περίπτωση που αυτό ήταν αδύνατο, το χωριό όφειλε είτε να μεταφράσει στα ελληνικά το "βαρβαρικό" του όνομα, είτε να δοκιμάσει μια παρήχησή του που θα θύμιζε ελληνική λέξη. Καθώς πάντως ο 19ος αιώνας πλησίαζε προς το τέλος του, οι λόγιοι που ασχολούνταν με τον εξελληνισμό των τοπωνυμίων είχαν πλέον αντιληφθεί τα προβλήματα που συνεπαγόταν η εν πολλοίς αυθαίρετη επιλογή των νέων ονομασιών. Αυτό δεν τους εμπόδιζε να συνεχίζουν την ίδια πολιτική προσπαθώντας απλώς να "επιδιορθώσουν" τα λάθη των προηγουμένων. Η κριτική τους ωστόσο αποκαλύπτει τους συχνά ιδιότυπους λόγους που οδηγούσαν τους αρμοδίους να καταλήξουν σε κάποιο "ελληνοπρεπές" όνομα. Στις νέες ονομασίες των δήμων που έπρεπε να εγκαταλειφθούν ως λανθασμένες και αυθαίρετες, ο Νικόλαος Πολίτης περιλάμβανε το 1899 μεταξύ άλλων και το δήμο Ναφθίων της Ζακύνθου, όνομα που "εσχηματίσθη όλως αναρμόστως εκ της εν τω δήμω υπαρχούσης πηγής νάφθης", αλλά και το δήμο Μελιτήνης στη Λακωνία, όνομα άγνωστης προέλευσης που πρέπει να οφειλόταν στο γεγονός ότι κάποιος διοικητής είχε κάποτε ενθουσιαστεί με το ντόπιο μέλι. Αν στις περιπτώσεις αυτές η αυθαιρεσία είχε στηριχθεί σε κάποιο υποθετικό γνώρισμα της περιοχής, η περίπτωση του δήμου Αυλώνος στο νομό Εύβοιας αποτελούσε εύγλωττο παράδειγμα για ένα ακόμη τρέχον είδος γλωσσοπλαστικής λαθροχειρίας: "Αυλών αρχαία πόλις εν Ευβοία δεν υπάρχει", σημείωνε ο Πολίτης. "Επλάσθη ίσως όπως αρχαϊκώτερον φανή το όνομα της πρωτευούσης Αυλωναρίου, εξ ου ελήφθη". (Ν. Γ. Πολίτη, "Τα ονόματα των δήμων", Αθήναι 1899, σ. 3-4).
Οι διαπιστώσεις αυτές δεν θα οδηγούσαν σε αμφισβήτηση των κριτηρίων βάσει των οποίων θα γίνονταν οι ονοματοθεσίες της δεκαετίας 1910-1920 που ανέλαβε η περίφημη "Επιτροπεία των τοπωνυμιών της Ελλάδος" με επικεφαλής τον ίδιο τον Νικόλαο Πολίτη. Σχολιάζοντας τις προτάσεις των δήμων για την αλλαγή των ιστορικών ονομάτων τους, η επιτροπή θα έφθανε στο σημείο να κατηγορήσει τα κοινοτικά συμβούλια για "έμμονον σκέψιν" και "στείρωσιν της ονοματοπλαστικής τους δυνάμεως". Κατηγορία άδικη, καθώς οι δύσμοιροι δήμοι, στην αμηχανία τους να ανακαλύψουν το πολυπόθητο αρχαίο όνομα, κατέληγαν είτε σε όνομα που είχε ήδη χρησιμοποιηθεί από κάποιους κοντοχωριανούς τους είτε σε μια γενική και αφηρημένη έννοια που δύσκολα μπορούσε να περάσει ως ονομασία μιας μικρής κοινότητας.
Ορισμένες φορές η επιτροπή συμφωνούσε με την προτεινόμενη μετονομασία: "Οτι το όνομα της κοινότητος Οσμάναγα πρέπει να αντικατασταθή ουδεμία αμφιβολία, αφού ουδείς λόγος επιβάλλει την διατήρησιν του βαρβάρου ονόματος τούτου, του διαιωνίζοντος την μνήμην ασήμου Τούρκου", σημείωνε για παράδειγμα συναινώντας με τη μετονομασία του Οσμάναγα σε Κορυφάσιον. Αν όμως το αίτημα δήμων με ονόματα όπως Ψείρες ή Βρισιά να μετονομαστούν σε Κυπάρισσον και Βρύσαις αντιστοίχως έμοιαζαν εύλογα στους λογίους της επιτροπής, κάποιες άλλες προτάσεις απορρίπτονταν ασυζητητί. Ανάμεσά τους η πρόταση του Τζίνη, της Λαζαρμπούγας και του Νταουτίου να μετονομαστούν όλα σε Ελευθερία, του Κάτω Τσιαχμάτ σε Ομόνοια, του Δεμερλή σε Ευτυχία, του Σιμικλή σε Ελλάς ή του Ανω Τσιαχμάτ σε Δήμητρα.
Σε πλήρη αρμονία με τα ήδη διαμορφωμένα αυτά κριτήρια μετονομασίας, οι προτάσεις για τον εξελληνισμό των τοπωνυμίων της Μακεδονίας θα στηρίζονταν (κατά σειρά προτεραιότητας) στην αρχαία γεωγραφία, τη βυζαντινή γεωγραφία, την ετυμολογία των ξένων ονομάτων μήπως και αποκαλυφθεί ότι έχουν ελληνική ρίζα (sic) και, τέλος, στη μετάφρασή τους στα ελληνικά. Ετσι, ενώ για παράδειγμα προτεινόταν να δοθεί στην υποδιοίκηση Γρεβενών το όνομα της αρχαίας Ελιμείας, το Κιλκίς λόγω της σημασίας του κατά τους Βαλκανικούς μπορούσε να διατηρηθεί, αλλά έπρεπε να μετατραπεί "επί το ελληνικώτερον" σε θηλυκό (η Κιλκίς, της Κιλκίδος) κατά το η Χαλκίς. Η μετατροπή εξάλλου του Ζίχνα σε Ιχναι και της Ζηλιαχώβης σε Ζήλεια αποτελούν παραδείγματα "εξελληνισμού" της ίδιας της λέξης μέσω μιας κάποιας παρήχησής της που να είναι κάπως οικεία και στους ντόπιους. (Β. Κολοκοτρώνη, "Μελέτη περί εξελληνισμού των ξένων τοπωνυμίων της Μακεδονίας", 1925). Οσο για την αθρόα μετάφραση των ξένων ονομασιών στα ελληνικά, αν και μέθοδος γνωστή από παλιά, εμφανίστηκε κατά κόρον στις μετονομασίες που εγκρίθηκαν τις τρεις τελευταίες δεκαετίες. Ετσι, στο ΠΔ 1123 του 1977 για μετονομασίες στο νομό Ροδόπης, το Καρά Μπαγλάρ μετονομάζεται σε Μαύρα Αμπέλια, το Ασμάκ Μπαγλάρ σε Αμπελοκληματαριά, το Ατλάρ Τσαϊρ σε Αλογοβοσκή και το Κουρτ Σοκάκ σε Λυκόδρομο.



Χωριά χωρίς ιθαγένεια

Οι αλλαγές στις ονομασίες των πόλεων και των χωριών της Μακεδονίας έχουν και μια απρόβλεπτη συνέπεια για όσους κατάγονται από τα μέρη αυτά και υποχρεώθηκαν να ξενιτευτούν ως πολιτικοί πρόσφυγες ή μετανάστες στο τέλος του εμφυλίου πολέμου. Η απόφαση της πρώτης κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ περί επαναπατρισμού των πολιτικών προσφύγων εξαιρούσε ρητά όσους δεν είναι "έλληνες το γένος". Πρόκειται για κοινή απόφαση των υπουργών Εσωτερικών (Γιώργος Γεννηματάς) και Δημόσιας Τάξης (Γιάννης Σκουλαρίκης) που ορίζει ότι "μπορούν να επιστρέψουν στην Ελλάδα όλοι οι Ελληνες το γένος που κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου 1946-1949 και λόγω αυτού κατέφυγαν στην αλλοδαπή ως πολιτικοί πρόσφυγες έστω και αν αποστερήθηκαν της Ελληνικής Ιθαγένειας" (αρ. πρωτ. 106841).
Πώς άραγε καθορίζεται αυτή η ελληνικότητα του "γένους"; Επειδή από την εποχή της εφαρμογής των ναζιστικών θεωριών, οι αποδείξεις αίματος δεν είναι ιδιαιτέρως δημοφιλείς, ακολουθείται μια άλλη μέθοδος. Οι ελληνικές αρχές στα σύνορα ή στα προξενεία ελέγχουν το όνομα του τόπου καταγωγής στα χαρτιά όποιου ζητάει να επαναπατριστεί ή απλώς να επισκεφθεί την Ελλάδα. Αν ακολουθείται η επίσημη σημερινή ελληνική ονομασία, τότε ο κάτοχος θεωρείται "Ελλην το γένος" και του παραχωρείται άδεια εισόδου στην ελληνική επικράτεια. Αν όμως αναγράφονται τα παλιά σλάβικα τοπωνύμια, τότε ο πολιτικός πρόσφυγας θεωρείται "αλλογενής" και συνεπώς γι' αυτόν δεν ισχύει ο νόμος. Ακόμα και η απλή επίσκεψή του στο χωριό που γεννήθηκε απαγορεύεται απολύτως. Πριν από λίγες βδομάδες, οι ελληνικές αρχές στο φυλάκιο της Νίκης που συνδέει τη χώρα μας με την ΠΓΔ Μακεδονίας απαγόρευσαν την είσοδο ενός παλαίμαχου αγωνιστή του εμφυλίου πολέμου που ήθελε να συμμετάσχει στην κηδεία ενός παλιού του συντρόφου σε κάποιο χωριό της Φλώρινας. Στα χαρτιά του αναφερόταν ως τόπος γέννησης το Ντόλνο Κότορι, όπως το ήξερε ο πολιτικός πρόσφυγας πριν φύγει από την περιοχή μετά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού, και όχι βέβαια "Κάτω Υδρούσα", όπως ονομάζεται σήμερα από το επίσημο ελληνικό κράτος. Χρειάστηκε μεγάλη πίεση και πολύωρες διαπραγματεύσεις στα σύνορα μέχρι να δεήσουν οι κεντρικές υπηρεσίες του υπουργείου Δημόσιας Τάξης να του παραχωρήσουν μια τετράωρη άδεια εισόδου.
Ο Γιώργος Γεννηματάς είχε αναγνωρίσει το "δημοκρατικό έλλειμμα" στην υπουργική απόφαση και είχε υποσχεθεί σε τοπικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ την άρση αυτού του τελευταίου φραγμού στην επιστροφή των πολιτικών προσφύγων. Ο ίδιος δεν πρόλαβε. Αλλά και η "άρση των συνεπειών του εμφυλίου πολέμου" της κυβέρνησης Τζαννετάκη δεν έλυσε το πρόβλημα. Ο τότε "συγκυβερνών" Χαρίλαος Φλωράκης είχε τολμήσει να το θέσει ενώπιον της εθνικής αντιπροσωπείας, χωρίς να λάβει απάντηση, παρά μόνο από τον εθνικόφρονα Τύπο της εποχής. Το "μπαλάκι" έχει περάσει σήμερα στις διαπραγματεύσεις μεταξύ Αθηνών και Σκοπίων. Στα εκκρεμή θέματα περιλαμβάνεται και η επιθυμία της ελληνικής κυβέρνησης να αποδοθούν στα διαβατήρια της ΠΓΔ Μακεδονίας με τα ελληνικά τους ονόματα οι πόλεις και τα χωριά της σημερινής ελληνικής Μακεδονίας.

Η ηλιθιότητα των Ρωμιών
Στη μητέρα, Jena 7.7.1909
Ο μπαμπάς έγινε μέλος στην επιτροπή για την αλλαγή των ονομάτων των πόλεων; Φρίκη! Στα τέτοια ηλίθια σχέδια του ανοητοτέρου υπουργού του κόσμου λαβαίνει κι ο μπαμπάς μέρος; Θα μεταφράσω μια εγκύκλιο του Βαυαρικού υπουργείου εδώ πέρα που συσταίνει σ' όλους τους δήμους κτλ. να μην κάνουν το αστείο ν' αλλάξουν πουθενά τα ονόματα δρόμων ή πόλεων ή χωριών για να τα εξευγενίσουν δήθεν! Και δείχνει την ιστορική αξία πώχουν τα παλιά ονόματα, προτείνοντας μάλιστα, όπου είναι δυνατό, να ξαναφέρουν πίσω τα τυχόν αλλαχθέντα ονόματα. Εχω μια περίληψη της εγκυκλίου και θα τη μεταφράσω να την στείλω στις Ρωμαίϊκες φημερίδες, σ' όσες μπορέσω περισσότερες, για να ιδή κι ο κόσμος την ηλιθιότητα των Ρωμιών και την προγονολατρική μανία τους που καταντάει να τους βγάζη τα μυαλά ολότελα από το κεφάλι.

Οι βάρβαροι και οι προγονόπληκτοι
Στον πατέρα, 24.7.1909
Στη συζήτησή μας για τα ονόματα δεν πρόκειται κυρίως για το αν ο Πειραιάς έπρεπε να λέγεται Δράκος ή Λύκος ή ξέρω γω τι άλλο κτλ. κτλ. Δεν πρόκειται δηλ. μόνο για κάνα δυο τρία Ελληνικά ονόματα ή Σλαύικα, αλλά πρόκειται για ολόκληρο φιλοσοφικό σύστημα που μας χωρίζει.
Εσύ είσαι της ιδέας πως πρέπει ωρισμένα σλαυικά ή τούρκικα ονόματα να αντικατασταθούν με Ελληνικά τέτοια, εγώ απ' τάλλο μέρος είμαι της αρχής πως τίποτα δεν πρέπει ν' αλλάξη από ό,τι στέκει ζωντανό στην ψυχή και τη γλώσσα του λαού. Δηλ. μ' άλλα λόγια θαρρώ, μαζύ με το Βαυαρικό υπουργείο και μ' όλους τους Γερμανούς, πως δεν έχει κανείς δικαίωμα ν' αλλάξη ό,τι ο λαός έκρινε αναγκαίο να υφίσταται (και δεν θέλω εδώ να αναφέρω, ανάμεσα στάλλα, πως και ιστορικοί ή λαογραφικοί ή εθνογραφικοί κτλ. λόγοι απαιτούν το βάσταγμα των ονομάτων). Δηλ. κατά τη δική μου την αντίληψη, που είναι σύμφωνη με όλων των ξένων επιστημόνων, ζωντανό είναι μόνον ό,τι λέει ο λαός κάθε μέρα κι όχι ό,τι λεν οι καθηγητές του Πανεπιστημίου ή οι Υπουργοί.
Εχοντας λοιπόν αυτήν την αντίληψη, λογάριασε και συ πώς είναι δυνατό να μου φανή, τι εντύπωση μπορούσε να μου κάνη η αναοίνωση του μακαρία τη τούμπα υπουργού! Ξέροντας τις ιδέες του μακαρίτη Λεβίδη και το διαζύγιό του με τη ζωή, ένιωσα αμέσως πως πρώτος λόγος, πρώτη αιτία που τον ώθησε στη σύγκληση της επιτροπής σας ήταν η ορμή του για την αλλαγή και εξαφανισμό κάθε χυδαίας και βαρβάρου ονομασίας, και η αντικατάστασή της με το κάλλος της γλώσσης των ημετέρων πρρρρογόνων. Τούτο έχοντας υπ' όψη, τη μανία δηλ. ενός προγονόπληχτου, έγραψα στη μαμμά τα λόγια κείνα, μόλις έμαθα πως είσαι κ' εσύ μέσα στην επιτροπή. Τώρα που μου εξήγησες πως όχι όλα, αλλά ωρισμένα μόνο ονόματα θέλετε ν' αλλάξετε, πάλι δε με πείθεις διόλου, για τους λόγους που σούγραψα πάρα πάνου, της διαφοράς μας δηλ. στο φιλοσοφικό σύστημα. Εσείς νομίζετε πως άμα ονομάσετε την Ντερβέν-Φούρκα "Φθιθιάδα" (κατά το Αμαλιάδα), θα εξευγενίσετε το βαρβαρικόν όνομα και θα πειστούν οι Ευρωπαίοι πως είμαστε αληθινοί απόγονοι των μακαρίτιδων αρχαίων Ελλήνων. Ενώ εμείς οι μικροί και χυδαίοι από δω θαρρούμε πως, άμα αλλαχτή αυτό τόνομα, πρώτα θα βγάλετε μια ζωτική ονομασία από το στόμα του λαού (ο οποίος όμως, όπως συμβαίνει πάντα, δεν θ' ακούση, ευτυχώς, τις αλλαγές σας) και δεύτερο θα αφαιρέσετε κι από πολλούς μιας ανάμνηση του πολέμου του '97. Ως τόσο περισσότερα δε θέλω να πω γι' αυτό το ζήτημα. Με φτάνει να νοιώσης τη διαφορά που μας χωρίζει και που θα μας χωρίζη. Το ποιος έχει δίκιο, αυτό θα μας το πη ο κυρ-Χρόνος.


Το παρδαλό αίμα
Στη μητέρα, Jena, 30.7.1909
Δεν αλλάζω τη γνώμη μου ως προς την αλλαγή ονομάτων που μένουν στο στόμα του λαού εν γένει, γιατί έτυχε νάμαι τούτον τον καιρό της ιδέας πω ςό,τι έχει ο λαός στο στόμα του, αυτό είναι ζωντανό. Συγχαίρω, έπειτα το έργο της επιτροπής με την καρδιά μου, εν όσω πρόκειται να ξαναφέρη λαϊκά ονόματα που τα πέταξαν προγονόπληχτες κυβερνήσεις. Αλλά η δικαιολογία που γράφει το υπόμνημα για την αλλαγή ξενοφώνων ονομάτων όχι μόνο δεν με πείθει, αλλά με κάνει να απορώ πολύ, για να μην πω περισσότερα. Πρόκειται για την παράγραφο που λέει πως τα ξενικά ονόματα "παρέχουσι ψευδή υπόνοιαν της εθνικής συστάσεως των χωρίων εκείνων, ων τα ξενική ονόματα ηδύναντο να εκληφθώσι ως μαρτυρούντα ξένην καταγωγήν". Αλλοίμονον στους λαούς που φοβούνται να μην υποψιασθή κανείς πως έχουν παρδαλό αίμα μέσα τους! Αν πάλι πρόκειται για να μην εκληφθούν τα χωριά πως είναι ξένα, αυτό πάλι δεν είναι αιτία ν' αγγιχτούν. Οποιος θέλει ας πληροφορηθή περσότερα.
ΦΩΤΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ
Επιστολές στους γονείς του. Από το "Ο λόγος της απουσίας" του Παν. Μουλλά, Μορφωτικό Ιδρυμα Εθνικής Τραπέζης, Αθήνα 1992


Α - Ω

Απαθανατισμένη από τον ελληνικό κινηματογράφο και διατηρημένη ως ειρωνικός χαρακτηρισμός στην καθομιλουμένη γλώσσα μας, η Κολοπετινίτσα υπήρξε ονομασία υπαρκτής κοινότητας. Ανήκει στην επαρχία Λοκρίδας του νομού Φθιώτιδας και σήμερα λέγεται Τριταία.

Εξοργισμένος από τη θέα αστυνομικών που υποχρέωναν τους πωλητές στη λαϊκή ν'αντικαταστήσουν τις ταμπέλες "κεράσια Βοδενών" με "κεράσια Εδέσσης", ο Κώστας Γεωργουσόπουλος ξεσπάθωσε στα "Νέα" (19/6/92): "Μήπως θάπρεπε να ελληνικοποιήσουμε το τουρκικόν Καραμανλής, το γερμανικόν Εβερτ και το αλβανικόν Σαμαράς;"

Ιδιόρρυθμες φαντασιώσεις τρέφουν κάποιες φορές οι πρωτεργάτες της γεωγραφικής ονοματοκάθαρσης: "Μας ξέρουν σαν "Κοπανό" στις λαχαναγορές. Τώρα ως "Μίεζα" θα μας μάθουν στα πανεπιστήμια του κόσμου!" φέρεται δηλώσας ο κοινοτάρχης άρτι μετονομασθέντος χωριού της Ημαθίας (εφημ. "Λαός" 17/7/1993).

Κυρώσεις εξακολουθούν κάποιες φορές να επιβάλλονται σε Ελληνες πολίτες που χρησιμοποιούν δημόσια τα παλιά τοπωνύμια. Ενώπιον της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Δικαιωμάτων του Ανθρώπου εκκρεμεί λχ προσφυγή (Νο 21782/93) μουσουλμάνου δασκάλου που απολύθηκε, μεταξύ άλλων, και γι' αυτό το λόγο.

Μια από τις σοβαρότερες κατηγορίες των βορειοηπειρωτικών κύκλων κατά της Αλβανίας την περασμένη δεκαετία αφορούσε τις αλλαγές τοπωνυμίων στο νότιο τμήμα της χώρας: "Από το 1975, και δια διαφόρων διαταγμάτων, προβαίνουν εις μετονομασίαν πόλεων και χωριών, που είχαν ονόματα αγίων, όπως πχ οι Αγιοι Σαράντα λέγονται τώρα Σαράντι" (Δρυϊνουπόλεως Σεβαστιανού "Η εσταυρωμένη Β. Ηπειρος", Αθήναι 1985,σ.78).

Ο πύργος του Χασάνη, επί Τουρκοκρατίας, δέσποζε στην περιοχή όπου σήμερα βρίσκεται το αεροδρόμιο του Ελληνικού. Χασάνι, συνεπώς, λεγόταν και ολόκληρη η τοποθεσία. Φαντάζεστε πως θα ακουγόταν σήμερα το HASSANI Athens Airport;

Στην περιοχή Δραγουμάνου εγκατέστησε τους εργάτες από τα Λιόσια (Ανω), η Αμαλία για να δουλεύουν στα βασιλικά κτήματα. Ο συνοικισμός ονομάστηκε Κάτω Λιόσια ή Νέα Λιόσια αφού κατοικήθηκε από τους απογόνους της αρβανίτικης φάρας, η οποία από τον 14ο αι. είχε αναλάβει τη φρούρηση του λεκανοπεδίου των Αθηνών. Η αρβανίτικη παράδοση "καταργήθηκε", μόλις στις 16.6.1994, όταν επιτέλους το υπουργείο Εσωτερικών αποφάσισε να χαρίσει στο Δήμο το ελληνοπρεπές "Ιλιον".

Τοπωνύμια κι επανάσταση, στην άλλη άκρη του Ατλαντικού: εγκαθιδρύοντας τη βραχύβια πρωτεύουσά τους στην κωμόπολη Σαν Αντρές Λαρεντζάρ, οι ινδιάνοι Ζαπατίστας του Μεξικού φρόντισαν να τη μετονομάσουν σε Σαν Αντρές Σακαμχέν ντε λος Πόμπρες. Το παλιό όνομα προερχόταν από έναν υπουργό Δικαιοσύνης του ΙΘ' αι., γνωστό για τη ρήση "θέλετε ν' αγοράστε μουλάρι για τη δουλειά ή μήπως προτιμάτε κανένα ινδιάνο;" (AP 20/4/95).

Χεζοπόταμος λεγόταν ένας από τους βασικότερους χείμαρρους του Λυκαβηττού και πολύ λογικά έδωσε το όνομα του σε μια από τις γειτονιές που διέσχιζε - δηλαδή τη σημερινή περιοχή των οδών Βουκουρεστίου, Δημοκρίτου και Ακαδημίας. Κάπου στη σημερινή οδό Ακαδημίας ( δίπλα στην ΕΣΗΕΑ περίπου) ο Χεζοπόταμος συναντούσε τον πασίγνωστο Βοϊδοπνίχτη.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Yπουργείον Εσωτερικών / Διεύθυνσις Τοπικής Αυτοδιοικήσεως "Πίναξ μετονομασθεισών κοινοτήτων & συνοικισμών του Κράτους"
(Αθήναι, Ιανουάριος 1929). Επίσημη έκδοση με πίνακες των παλιών και νέων ονομασιών μεγάλου μέρους της ελληνικής επικράτειας. Ως εισαγωγή παρατίθενται οι προβλεπόμενες από το νόμο κυρώσεις των αντιφρονούντων.

Ν.Γ.Πολίτου "Γνωμοδοτήσεις περί μετονομασίας συνοικισμών και κοινοτήτων" ( Επιτροπεία των Τοπωνυμιών της Ελλάδας, Εν Αθήναις 1920). Εκτενής παράθεση επιμέρους περιπτώσεων της μαζικής τοπωνυμικής εθνοκάθαρσης των αρχών του αιώνα, μαζί με το σκεπτικό που υπαγόρευσε την καθεμιά απ'αυτές, από τον πρόεδρο της αρμόδιας κρατικής υπηρεσίας.

Βασιλείου Κολοκοτρώνη "Μελέτη περί εξελληνισμού των ξένων τοπωνυμίων της Μακεδονίας" (Εν Αθήναις 1925, εκ του Εθνικού Τυπογραφείου). Αντίστοιχη εργασία του ειδικευμένου στο μακεδονικό τότε διευθυντή του Β' πολιτικού τμήματος του ΥΠΕΞ.

Ελευθερίου Σκιαδά "Ιστορικό διάγραμμα των δήμων της Ελλάδος, 1833-1912" (Αθήνα 1994). Φροντισμένη έκδοση για το σχηματισμό, την πληθυσμιακή εξέλιξη, τα εμβλήματα και τις αλλαγές ονομασιών κατά την πρώτη 80ετία του ελεύθερου εθνικού μας βίου.

Γιάννη Καιροφύλα "Τοπωνύμια της Αθήνας, του Πειραιά και των περιχώρων" (Αθήνα 1995, εκδ.Φιλιππότη). Λεπτομερής αναφορά στη "μικρή" τοπική ιστορία της μείζονος περιοχής πρωτευούσης. Ενδιαφέρουσα συχνά η αντιπαραβολή των σημαινόμενων του παρελθόντος με το τωρινό status των τοποθεσιών.

Ηλία Πετρόπουλου "Η ονοματοθεσία οδών και πλατειών" (Αθήνα 1995, εκδ. Πατάκη). Εκτενής παρουσίαση του τοπωνυμικού μετασχηματισμού της χώρας μας στη μικρότερη δυνατή κλίμακα. Χαριτωμένες λεπτομερειακές επεξηγήσεις για - γνωστές και μη - περιπτώσεις που έχουν αποθανατιστεί (προσωρινά;) στους τοίχους και τους χάρτες των αστικών κέντρων της χώρας μας.

Evgeni Dimitrov et al. "Macedonia and its relations with Greece" (Σκόπια 1993, εκδ.Macedonia Academy of Sciences and Arts). Εκσυγχρονισμένη παράθεση της "σκοπιανής" επιχειρηματολογίας στην πρόσφατη αντιπαράθεσή της με την Ελλάδα. Τέσσερεις σελίδες με νούμερα και στατιστικές αναφέρονται στις αλλαγές των τοπωνυμίων της ελληνικής Μακεδονίας.



ΔΕΙΤΕ

Διακοπές στην Κολοπετινίτσα
του Βασίλη Γεωργιάδη (1959). Τυπική ελληνική κωμωδία εποχής. Φυσικά δεν πρόκειται για την υπαρκτή κοινότητα Τριταίας, αλλά για τη συμβολική αναπαράσταση της (σνομπαριζόμενης, τότε) ελληνικής επαρχίας.

Βαβυλωνία του Γιώργου Διζικιρίκη (1970). Η νεοελληνική γλωσσική Βαβέλ, στη φάση που δρομολογείται η ολοκλήρωση της διαδικασίας εθνικής συγκρότησης των πάλαι ποτέ Ρωμιών σε Ελληνες. Κινηματογραφική απόδοση του ιστορικού θεατρικού έργου του Περικλή Βυζάντιου.

(Ελευθεροτυπία, 31/3 /1996)




Μετονομασίες 1913-1922

Δ. Λιθοξόου - Μετονομασίες των οικισμών (χωριών και πόλεων) της Ελλάδας 1913-1922


ΠΑΛΑΙΟ
ΜΕΤΟΝΟΜΑΣΙΑ
ΕΠΑΡΧΙΑ ή ΔΙΟΙΚΗΣΗ
ΕΤΟΣ
ΦΕΚ
Ξηροχώριον
Ιστιαία
Ιστιαίας
1913
115/7.6.1913
Γκουγγουνάρι Μικρό
Ευύδριον
Φαρσάλων
1913
122/21/6/1913
Φρύγιαις
Φρύγανη
Καρυστίας
1913
200/20.12.1913
Βάλτσουκα
Βάλτουκα
Μεσσηνίας
1913
200/9.10.1913
Κομνηνιός
Κομνήνειος
Αγιάς
1913
201/10.10.1913
Σκέτη
Σκήτη
Αγιάς
1913
201/10.10.1913
Γιαννιτσαίοι
Γιαννισαίοι
Άνδρου
1913
201/10.10.1913
Λαδιάς ή Λαρδιάς
Παλαιόκαστρον ή Πέρα Χώρα
Άνδρου
1913
201/10.10.1913
Πελετά
Πελωτά
Κυνουρίας
1913
204/12.10.1913
Σούλα
Σούλι
Μεγαλοπόλεως
1913
204/12.10.1913
Σκρίμκοϊ
Σαρίζνιον
Λαρίσης
1913
237/23.11.1913
Κιάτον
Σικιών
Κορινθίας
1913
247/4.2.1913
Μουρίκι
Μαυρίκι (Βόδωνα)
Αιγιαλείας
1914
144/31.5.1914
Πισινώντα
Παντοκράτωρ
Ζακύνθου
1914
274/27.9.1914
Πλεμονάρι
Αναφωνήτρια
Ζακύνθου
1914
274/27.9.1914
Αιγιαλός
Σάμη
Κεφαλληνίας
1914
288/10.10.1914
Κούτος
Χελυδόριον
Κορινθίας
1915
135/11.4.1915
Σκυλόγιαννης
Κήρινθος
Χαλκίδος
1915
135/11.4.1915
Κούκουρα
Σαλμώνη
Ηλείας
1915
143/17.4.1915
Κούλουγλη
Οινόη
Ηλείας
1915
143/17.4.1915
Κλαπατσούνα
Πλατανιώτισσα
Καλαβρύτων
1915
143/17.4.1915
Καρβουνολεπενίτσα
Πιαλεία
Τρικάλων
1915
143/17.4.1915
Λιόπεσι
Παιανία
Αττικής
1915
148/20.4.1915
Μπρούμα
Ηράκλεια
Ηλείας
1915
148/20.4.1915
Σουλεϊμάναγα
Μυρσίνη
Ηλείας
1915
148/20.4.1915
Κακόσι
Θίσβη
Θηβών
1915
148/20.4.1915
Άγιος Θεόδωρος
Λευκίμη
Κερκύρας
1915
148/20.4.1915
Μενίδι
Αχαρναί
Αττικής
1915
149/20.4.1915
Παλαιόπολις
Ήλις
Ηλείας
1915
149/20.4.1915
Παλαιοκάτουνο
Κροκύλιον
Δωρίδος
1915
162/1.5.1915
Φραγκίστα Μεγάλη
Φραγκίστα Ανατολική
Ευρυτανίας
1915
162/1.5.1915
Φραγκίστα Μικρή
Φραγκίστα Δυτική
Ευρυτανίας
1915
162/1.5.1915
Βλαχάτα
Βλαχάτα Εικοσιμιά
Κραναίας
1915
162/1.5.1915
Μάζι
Σκυλολουντία
Ολυμπίας
1915
162/1.5.1915
Βράτσι
Τανάγρα
Θηβών
1915
164/1.5.1915
Κακονιοχώρι ή Κακονισκίρι
Πάνακτον
Θηβών
1915
164/1.5.1915
Κάτω Φανάρι
Ορθολίθι
Τροιζηνίας
1915
164/1.5.1915
Κουτούμουλα
Κορώνεια
Λεβαδείας
1915
180/11.5.1915
Αλητσελεπή
Οιχαλία
Μεσσήνης
1915
180/11.5.1915
Κοντογόνι
Παπαφλέσσα
Πυλίας
1915
180/11.5.1915
Οσμάναγα
Κορυφάσιον
Πυλίας
1915
180/11.5.1915
Άγιος Βασίλειος
Θύρρειον
Βονίτσης και Ξηρομέρου
1915
188/18.5.1915
Στεμνίτσα
Υψούς
Γορτυνίας
1915
201/27.5.1915
Μέσα Γωνιά
Επισκοπή Γωνιάς
Θήρας
1915
201/27.5.1915
Λάβδα
Θεισόα
Ολυμπίας
1915
208/3.6.1915
Παιδεμένος
Φλεσσιάς
Τριφυλίας
1915
208/3.6.1915
Γλούνιτσα
Δρυμαία
Λοκρίδος
1915
213/5.6.1915
Δαδί
Αμφίκλεια
Λοκρίδος
1915
213/5.6.1915
Μούλκι
Αιάντιον
Μεγαρίδος
1915
232/26.6.1915
Μουσταφάμπεη
Ηράκλεια
Φθιώτιδος
1915
236/4.7.1915
Μαρκόπουλον
Μαρκόπουλον Μεσογαίας
Αττικής
1915
250/18.7.1915
Καλύβια
Καλύβια Θορκικού
Αττικής
1915
260/28.7.1915
Χασιά
Φυλή
Αττικής
1915
273/11.8.1915
Κουνιάνικα Ζάχολης
Ευρωστίνη
Κορινθίας
1915
273/11.8.1915
Λιούτι
Λεόντι
Κορινθίας
1915
273/11.8.1915
Νεζέικα
Κατακάλιον
Κορινθίας
1915
273/11.8.1915
Κατσουλιάνικα
Λιβάδι
Κυθήρων
1915
273/11.8.1915
Νεοχώρι
Βλυσηδιά
Κυνουρίας
1915
273/11.8.1915
Χέλι
Αραχναίον
Ναυπλίας
1915
273/11.8.1915
Πύργος
Πάνορμος
Τήνου
1915
273/11.8.1915
Καλύβια (Χαμάκου)
Αχίλλειον
Αλμυρού
1915
280/18.8.1915
Κάτω Μεριά
Αρκεσίνη
Θήρας
1915
280/18.8.1915
Χιλιαδού
Φυλιαδών
Δομοκού
1915
294/28.8.1915
Χατζημουσταφά
Ευαγγελίστρια
Κορινθίας
1915
294/28.8.1915
Πιαλί
Τεγέα
Μαντινείας
1915
294/28.8.1915
Αλητσελεπή (Οιχαλία) και Τόσκεσι
Οιχαλία
Μεσσήνης
1915
294/28.8.1915
Ιμπραήμ Εφένδη
Επισκοπή
Μαντινείας
1915
326/22.9.1915
Αβαρίτσα
Μελιταία
Δομοκού
1915
89/4.3.1915
Τσιφλαρί ή Τσουφλαρί
Σοφιάδα
Δομοκού
1915
89/4.3.1915
Παραπούγγια
Λεύκτρα
Θηβών
1915
89/4.3.1915
Παληόκαστρο
Μητρόπολις
Καρδίτσης
1915
89/4.3.1915
Δρέμισα
Πανουργιά
Παρνασσίδος
1915
89/4.3.1915
Γαϊδουριάρη
Καλλιθέα
Πατρών
1915
89/4.3.1915
Τουρκοχώρι
Ερυμανθία
Πατρών
1915
89/4.3.1915
Πανιάρι
Φαλάνθη
Πυλίας
1915
89/4.3.1915
Κεφαλόβρυσον
Θέρμον
Τριχωνίδος
1915
89/4.3.1915
Γυφτοχώρι
Καλλιθέα
Φθιώτιδος
1915
89/4.3.1915
Λασποχώρι
Ομόλιον
Λαρίσης
1915
90/7.3.1915
Κακολίρι
Ταξιάρχες
Καρυστίας
1916
2/5.1.1916
Δαουκλή
Ξυνία
Δομοκού
1916
21/3.3.1916
Ανεμοχωράκι
Φρίξη
Τιρνάβου
1916
21/3.3.1916
Τατάρ
Φαλάννη
Τιρνάβου
1916
21/3.3.1916
Καρακαντά
Ελλοπία
Θηβών
1916
29/24.3.1916
Κόκλα
Πλαταιαί
Θηβών
1916
29/24.3.1916
Σεργούνι
Άγιος Κωνσταντίνος
Παρνασσίδος
1916
41/26.2.1916
Βαρυμπόπη
Μακρακώμη
Φθιώτιδος
1916
41/26.2.1916
Βρωμοσέλα
Θωκνία
Μεγαλοπόλεως
1916
44/17.5.1916
Βελούχοβο
Κάλλιον
Δωρίδος
1916
72/7.9.1916
Στροβίτσι
Λέπρεον
Ολυμπίας
1916
78/21.4.1916
Χαρβάτι
Μυκήναι
Άργους
1916
79/28.9.1916
Σαβάνι
Καλλιφώνιον
Καλαβρύτων
1916
79/28.9.1916
Κόπραινα
Χαιρώνεια
Λεβαδείας
1916
79/28.9.1916
Χόνζογλι
Πήδασος
Πυλίας
1916
79/28.9.1916
Ακίτσι
Μικροθήβαι
Αλμυρού
1916
93/26.11.1916
Άνω Μαχαλάς
Άνω Βόλος
Βόλου
1916
93/26.11.1916
Φαγριάνικα
Μηλέα
Καλαμών
1916
93/26.11.1916
Δραχμάνι
Ελάτεια
Λοκρίδος
1916
93/26.11.1916
Αλειτούργι
Στενύκλαρος
Μεσσήνης
1916
93/26.11.1916
Τζαΐζι
Υάμεια
Πυλίας
1916
93/26.11.1916
Τζαφερόγλι
Ασίνη Κορώνης
Πυλίας
1916
93/26.11.1916
Ψάρι
Βουπράσιον
Ηλείας
1918
10/31.1.1918
Κουτουμού
Σύνορα
Γυθείου
1918
17/27.2.1918
Ζαΐμη
Βουτσαρά
Μεγαλοπόλεως
1918
65/12.9.1918
Ιμπραΐμπεη
Κρήναι
Κορινθίας
1918
66/17.9.1918
Μαϊμούλι
Χάλκη
Λαρίσης
1918
66/17.9.1918
Σαμαράς
Βελιγοστή
Μεγαλοπόλεως
1918
67/18.9.1918
Κάτω Ρίγκλια
Ρίγκλια
Καλαμών
1918
7/20.1.1918
Μπούρα
Φαλαισίαι
Μεγαλοπόλεως
1918
7/20.1.1918
Κωλοσύρτης
Μηλιά
Ναυπακτίας
1918
7/20.1.1918
Γιαχαλάρ
Σωτήριον
Λαρίσης
1918
86/11.12.1918
Γκερλί
Αρμένιον
Λαρίσης
1918
86/11.12.1918
Καραλάρ
Ελευθέριον
Λαρίσης
1918
86/11.12.1918
Μπουραζάν
Αχίλλειος
Λαρίσης
1918
86/11.12.1918
Τσουρμάκλι
Άγιοι Ανάργυροι Λαρίσης
Λαρίσης
1918
86/11.12.1918
Χατζομπάσι
Νίκη
Λαρίσης
1918
86/11.12.1918
Σανδάνι
Ανδανία
Μεσσήνης
1919
13/14.1.1919
Μπουχλάρ
Άγιος Γεώργιος
Λαρίσης
1919
16/2.3.1919
Μπετσιλέρ
Ελληνικόν
Φαρσάλων
1919
16/2.3.1919
Χατζήμπεη
Άγιος Κωνσταντίνος
Φαρσάλων
1919
16/2.3.1919
Βελιά
Βηλιά
Γρεβενών
1919
229/17.10.1919
Κριθαράς
Κριθαράκια
Γρεβενών
1919
229/17.10.1919
Νταβρόνιστα
Δοβρούνιστα
Γρεβενών
1919
229/17.10.1919
Πρεβένιτσα
Πικριβένιτσα
Γρεβενών
1919
229/17.10.1919
Ρατοβίστα
Ραδοβίστι
Γρεβενών
1919
229/17.10.1919
Σινίχοβο
Σχίνοβο
Γρεβενών
1919
229/17.10.1919
Τερβέν
Τριβένι
Γρεβενών
1919
229/17.10.1919
Τουργιούκι
Τουρνίκι
Γρεβενών
1919
229/17.10.1919
Γκοβλίτσα
Γκουρτζιόβα
Κοζάνης
1919
229/17.10.1919
Ζίνδανι
Ξιντάνι
Κοζάνης
1919
229/17.10.1919
Χατζηχαλάρ
Ελευθεραί
Λαρίσης
1919
27/19.4.1919
Χατζηλάρ
Κραννών
Λαρίσης
1919
28/27.4.1919
Αϊβαλί
Ρήγαιον
Φαρσάλων
1919
28/27.4.1919
Καρατζά Νταγλή
Καστράκι
Αλμυρού
1919
29/10.5.1919
Κιλελέρ
Κυψέλη
Λαρίσης
1919
29/10.5.1919
Χασάμπασα
Αριστοδήμειον
Μεσσήνης
1919
29/10.5.1919
Άγιος Γεώργιος
Μολύκρειον
Ναυπακτίας
1919
32/25.5.1919
Κουρφάλι
Κρόκιον
Αλμυρού
1919
35/3.6.1919
Αλχανί
Θετίδειον
Φαρσάλων
1919
35/3.6.1919
Κριμπά
Αλίαρτος
Λεβαδείας
1919
39/25.6.1919
Ταμπακλί
Σκοπιά
Φαρσάλων
1919
54/4.9.1919
Κιούρκα
Αφίδναι
Αττικής
1919
56/10.9.1919
Τουρσουνλάρ
Θωμαΐ
Λαρίσης
1919
56/10.9.1919
Μπεχτσιλέρ
Μοσκοχώρι
Λαρίσης
1919
6/28.1.1919
Νεμπεγλέρ
Νίκαια
Λαρίσης
1919
6/28.1.1919
Μάζι
Οινόη
Μεγαρίδος
1919
61/17.3.1919
Μπακλαλί
Αλία
Αλμυρού
1919
66/25.10.1919
Γκορέντση
Κορησός
Καστορίας
1919
69/26.3.1919
Μόλυβος
Μήθυμνα
Μηθύμνης
1919
8/31.1.1919
Μετόχι
Βουπράσιον
Πατρών
1920
116/24/5/1920
Βασιλικόν
Σικιών
Κορινθίας
1920
48/1920, τομ. Β'
Γαύροβο
Γαύρος
Καλαμπάκας
1920
50/1920, τομ. Β'
Αγόριανη Κάτω
Λιλαία
Παρνασσίδος
1920
6/1920, τομ. Β'
Βρυσιά
Βρύσαις
Φαρσάλων
1920
6/1920, τομ. Β'
Τατάρ
Άγιοι Ανάργυροι
Φαρσάλων
1920
6/1920, τομ. Β'
Σακαλάρ
Μέλισσα
Λαρίσης
1920
63/12.10.1920
Σαρχανλάρ
Μόδεστος
Λαρίσης
1920
63/12.10.1920
Τσουλάρ
Μελία
Λαρίσης
1920
63/12.10.1920
Όροβνικ
Καρυαί
Φλωρίνης
1920
63/12.10.1920
Γενή Κιόϊ
Σταυρούπολις
Ξάνθης
1920
63/1920, τομ. Β'
Κάτω Γαράντζα ή Μπουγάζι
Γαράντζα
Μεσσήνης
1920
64/1920, τομ. Β'
Αθάνατον
Μελίβοια
Αγιάς
1920
66/1920, τομ. Β'
Προσωτσάνη
Πυρσόπολις
Δράμας
1920
66/1920, τομ. Β'
Τσοπαλάδες
Λυγαριά
Φθιώτιδος
1920
68/1920, τομ. Β'
Εγρί Δερέ
Καλλιθέα Ζίχνης
Δράμας
1921
46/1921, τομ. Β'
Μαχμούτμπεη
Αμύκλαι
Λακεδαίμονος
1921
52/1921, τομ. Β'
Δελίμπαλι
Εφύρα
Ηλείας
1921
56/1921, τομ. Β'
Καστανιά
Καστόρειον
Λακεδαίμονος
1921
56/1921, τομ. Β'
Λέζι
Λάμπαινα
Μεσσήνης
1921
56/1921, τομ. Β'
Ίσβορ
Πηγή
Παιονίας
1921
56/1921, τομ. Β'
Τσερνέσοβο
Γαρέφη
Αλμωπίας
1922
12/1922, τομ. Β'
Ομούρ Βέη
Καστανοχώριον
Βισαλτίας
1922
12/1922, τομ. Β'
Λιβάδι
Κορησία
Κέας
1922
22/17.2.1922
Βόλτσιστα
Υδρέα
Αλμωπίας
1922
41/1922, τομ. Β'
Γάβριστα
Δωροθέα
Αλμωπίας
1922
41/1922, τομ. Β'
Κουζούσιανη
Φιλώτια
Αλμωπίας
1922
41/1922, τομ. Β'
Κωστούργιανη
Ξυφόνεια
Αλμωπίας
1922
41/1922, τομ. Β'
Μοναστηρτζίκ
Μοναστηράκι
Αλμωπίας
1922
41/1922, τομ. Β'
Ποζάρ Άνω
Λουτράκιον Άνω
Αλμωπίας
1922
41/1922, τομ. Β'
Ποζάρ Κάτω
Λουτράκιον Κάτω
Αλμωπίας
1922
41/1922, τομ. Β'
Πρεμπόδιστα
Σωσάνδρα
Αλμωπίας
1922
41/1922, τομ. Β'
Ρανισλάβ
Αγάθη
Αλμωπίας
1922
41/1922, τομ. Β'
Ρούδινο
Άλωρος
Αλμωπίας
1922
41/1922, τομ. Β'
Σούμποσκο
Αρδέα
Αλμωπίας
1922
41/1922, τομ. Β'
Τσάκων Τσιφλίκ
Χρύσα
Αλμωπίας
1922
41/1922, τομ. Β'
Καραμουσταφά
Αυλών
Τριφυλίας
1922
44/1922, τομ. Β'
Μπάνιτσα
Καρυαί
Σερρών
1922
71/1922, τομ. Β'
Ντουτλή
Ελαιών
Σερρών
1922
71/1922, τομ. Β'
Μάτνιτσα
Μακρινίτσα
Σιντικής
1922
73/1922, τομ. Β'
Σιούγκοβα
Πλατανάκια
Σιντικής
1922
73/1922, τομ. Β'
Μπρόσκλαβον
Σιταράλωνα
Τριχωνίδος
1922
73/1922, τομ. Β'




(Ελευθεροτυπία, 31/3/1996)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου